Mandala Performance Festival

Kacper Lipiński - Testament

2011-10-20T17:17:00.001+02:00

trailer testament solo q.mov

2011-10-20T17:17:00.000+02:00

Frame

2011-10-20T17:15:00.003+02:00

Lola Silvestro, Konrad Szymański Tango

2011-10-20T17:14:00.000+02:00

Kacper Lipiński Testament

2011-10-20T17:12:00.003+02:00

Kasia Żejmo - Mleko

2011-10-20T17:10:00.001+02:00

Inevolutionary solo mandala WRO2011 short version

2011-10-20T17:09:00.000+02:00

Mandala VII edycja 20-22.05.2011

2011-04-23T23:30:00.003+02:00

Szczegółowy program:

20.05.2011 / Piątek/

Godz: 17.00

Spotkanie promujące książkę Wojciecha Klimczyka ,, Wizjonerzy ciała. Panorama współczesnego teatru tańca” - moderator spotkania: Marta Pulter

Miejsce: Kawiarnia Autograf w Centrum Sztuki Impart

Godz.19.00

Spektakl ,,Moskwa” z udziałem Dominiki Knapik i Dobrochny Krówki

Miejsce: Sala Teatralna w Centrum Sztuki Impart

21.05.2011 / Sobota/

Godz: 10.00 – 14.00

Warsztaty z improwizacji tanecznej

Prowadzenie: Konrad Szymański

Miejsce: Centrum Inicjatyw Artystycznych

Godz: 15.00 – 18.00

Warsztaty performatywno – taneczne

Prowadzenie: Marta Ziółek, Lisa Vereertbrugghen, Andrius Mulokas –

SNDO - Amsterdam

Miejsce: Centrum Inicjatyw Artystycznych

Godz: 19.00

Performance: Tango Argentino - Maria Dolores Silvestro ( Argentyna) i Konrad Szymański

Miejsce: Centrum Sztuki Impart

Godz: 19.30

Spektakl ,, Frame” Marty Ziółek

Obsada: Andrius Mulokas, Lisa Vereertbrugghen, Olivia Reschofsky

Solo Kacpra Lipińskiego ,,Testament”

Miejsce: Sala teatralna w Centrum Sztuki Impart

22.05.2011 /Niedziela/

Godz: 10.00 – 13.00

Warsztaty – Tango argentyńskie

Prowadzenie: Maria Dolores Silvestro ( Argentyna), Konrad Szymański

Godz: 14.00 – 17.00

Warsztaty taneczne - FIGHT GRAVITY DANCE

Prowadzenie: Kacper Lipiński

Godz: 18.00

Wykład o tańcu współczesnym – Julia Hoczyk

,,Od cielesności do polityczności. (A)dyskursywność ciała we współczesnym tańcu polskim”

Miejsce: Centrum Sztuki Impart

Godz: 19.30

I N E V O L U T I O N A R Y

Solo w wykonaniu Konrada Szymańskiego

Performance ,,Mleko” w wykonaniu Katarzyny Źejmo

Miejsce: Sala kameralna w Centrum Sztuki Impart

CENTRUM SZTUKI IMPART
50-412 Wrocław,
ul. Mazowiecka 17
Polska

CENTRUM INICJATYW ARTYSTYCZNYCH
ul. Sienkiewicza 8a
50-335 Wrocław

Zapisy, informacje o warsztatach: cia@cia.wroclaw.pl, art16@tlen.pl,

Tel: 666 533 665, 505 702 975

2011-04-23T23:24:00.000+02:00

Mandala VII edycja 20-22.05.2011

2011-04-15T11:43:00.004+02:00

Zdjęcia ze spektaklu ,,Frame"

pokaz 21.05.2011

Centrum Sztuki Impart

2011-04-15T11:43:00.001+02:00

Kenneth Flak - "God Studies #3″

2010-10-14T20:16:00.000+02:00

2010-08-29T09:26:00.002+02:00

Serdeczne podziękowania za udostępnienie dokumentacji fotograficznej z wydarzenia dla Janusza Matuszewskiego i Bartka Bieleckiego

Na zdjęciach poniżej: Sławek Bendrat, Ryuzo Fukuhara

2010-08-29T09:25:00.000+02:00

2010-08-29T09:22:00.000+02:00

2010-08-29T09:19:00.001+02:00

Ciało - nieskończony potencjał artystyczny

O VI Mandala Performance Festival we Wrocławiu pisze Julia Hoczyk w Scenie.

«Wrocław słynie jako miasto tętniące życiem kulturalnym, przyjazne nie tylko osobom młodym, lecz przede wszystkim - ciekawym świata, otwartym na inne kultury i style życia. Odbywa się tu wiele imprez, aktywne są interesujące placówki, działają niepowtarzalne osobowości. W tej obfitości giną niekiedy imprezy znane mieszkańcom Wrocławia, lecz mało obecne w świadomości widzów ogólnopolskich. Należą do nich cykliczne przeglądy o charakterze taneczno-performatywnym Wibracje Taneczne1 oraz coroczny, interdyscyplinarny festiwal Mandala, o podobnym profilu. Przedsięwzięcia te możliwe są dzięki działalności niezwykłego pasjonata tańca współczesnego i performansu, Adama Kamińskiego.

Tej wiosny Mandala Performance Festival odbył się po raz szósty. Edycja została okrojona do dwóch dni, a dotychczasowe, typowo offowe przestrzenie zastąpiło jedno miejsce - Centrum Sztuki "Impart". Niewielka ilość wydarzeń przełożyła się jednak na ich jakość, a skondensowany program mógł tworzyć rozmaite punkty przecięcia. Zauważyć się dadzą stałe wątki, przewijające się w pracach twórców goszczących już na Mandali: autotematyczna, bliska tancerzom konceptualnym, refleksja nad statusem wykonawcy w przestrzeni sceny i krytyczne przyjrzenie się siatce zależności, w jakie są uwikłani performerzy (szwajcarsko-belgijski duet Delgado Fuchs); improwizowany taniec but, nawiązujący, podobnie jak poprzedni nurt, także do estetyki performansu (działający w Słowenii japoński tancerz Ryuzo Fukuhara i jego życiowo-artystyczna partnerka, specjalizująca się w sztukach plastycznych, Słowenka Martina Stirn).

Zdecydowanie odmienną, a zarazem najbardziej roztańczoną propozycją festiwalu było solo Norwega, Kennetha Flaka (znanego polskim widzom m.in. z udziału w spektaklach André Gingrasa, zwłaszcza "Hypertopii", "God Studies #3", przeplatane komentarzami na temat charakteryzowanych ruchem wykonawcy męskich bóstw wywodzących się ze skandynawskiej mitologii. Tancerz afirmuje tu zdecydowane, archetypiczne postacie, które umacniają obecne w życiu społecznym klisze zachowań i cech, jakie niemal na całym świecie przypisuje się męskości (m.in. siła, zdecydowanie, upór, spryt, skłonność do przemocy, itp.). Podczas przeplatanych z sekwencjami tanecznymi wstawek mówionych artysta komentuje je natomiast z wyraźnie wyczuwalną ironią, co oddaje nie tylko dystans, z jakim sam podchodzi do tematu, lecz także wskazuje na częściową dewaluację kulturowych mitów męskości. Uniemożliwia to pełne "wczucie się" widzów w klimat scen tańczonych, kreujących sugestywną atmosferę. Cały spektakl balansuje zatem - zarówno w wykonaniu, jak i w odbiorze - pomiędzy dystancjalizacją a utożsamieniem, fikcją a "tu i teraz" współczesnej publiczności teatralnej. Komentarze mogą ponadto stanowić wskazówki, jak interpretować medium tańca, aby oprócz konkretnych narracji (choć takie elementy u Flaka również dadzą się zauważyć) dostrzegać w nim także przemiany ciała w ruchu i rozmaite jakości ruchowego tworzywa. Związane są tu one z proteuszową naturą niektórych bóstw i ich aktywnościami (a poprzez nie - z żywiołami). Kolejnym poziomem zderzenia współczesności i mitu staje się obecny tak w warstwie werbalnej, jak i kinetycznej, dualny, ludzko-boski charakter mitologicznych bohaterów. W tańcu Flaka te przenikające się modalności realizują się poprzez unikalną technikę ruchową, bazującą na bardzo fizycznym, mocnym ruchu (o silnym przepływie energii wyczuwalnym nawet podczas łagodniejszych sekwencji), niejednokrotnie czerpiącym z metod pracy z ciałem, charakterystycznych dla wschodnich sztuk walki (warto wspomnieć, że tancerz zaczynał od mimu i teatru fizycznego, posiada też czarny pas ninjutsu). Dlatego nie będzie przesadą stwierdzenie, że za pomocą swojego tańca, w którym wcieleniu ulegają kolejni bohaterowie, m.in. Odin, Thor i Loke, artysta stwarza tu nie tylko kolejne barwne wizerunki - ruchowe portrety - lecz także całe światy, odbierane zarówno w sposób intelektualny, jak i energetyczny (podobnie jak u innego twórcy czerpiącego z nordyckiej mitologii, Eugenio Barby i jego Odin Theatret). Nie dziwi więc niezwykła kumulacja energii w zakończeniu, które staje się przywołaniem jednoczesnej kreacji i unicestwienia świata. Każdy krok i gest mają tu znaczenie, bo wiążą się z nimi być może niewidoczne, ale świetnie odczuwane - odbierane właśnie na poziomie energetycznym - dyspozycje tworzenia i niszczenia, obecności i nieobecności, potencje wspólne dla bogów i... tancerzy. Tym samym Flak odwołuje się również do rytualnych korzeni tańca i pyta o możliwość ich aktualizacji we współczesności.

"Pinku chirashi" (realizacja w ramach gdańskiego projektu Rezydencja - Premiera) to solo Polaka, Sławka Bendrata [na zdjęciu], dawnego tancerza Polskiego Teatru Tańca, na co dzień mieszkającego i pracującego w Szwajcarii. Tytuł po japońsku oznacza ulotki z reklamami usług prostytutek. Podobnie jak Flak, artysta nawiązuje w nim do kulturowo określonych wzorców męskości, dopełniając je silnym piętnem osadzonej w tamtej tradycji kobiecości. Nie czerpią one jednak z rodzimych korzeni, jak u Norwega, lecz z odległej Japonii. W zapowiedzi przedstawienia twórca podaje, że wyrosło ono z inspiracji częstym w tym kraju (a szczególnie jego metropoliach) zjawiskiem społecznym - pogrążaniem się przez młode pokolenie w wyimaginowanych światach mieszających fikcję i realność. Zabiegani yuppies pozbawieni są życia prywatnego, co jednak nie niweluje ich potrzeby bliskości i fizycznego kontaktu. Dlatego zachowują się w sposób paradoksalny: aby przełamać samotność i izolację, żyją w zamknięciu, oddając się fantazjom o bohaterkach mangowych komiksów i filmów - kobiet-lalek, spajających ze sobą pop-kulturę i tradycję. Niekiedy zaciera się więc granica pomiędzy światem na zewnątrz, a przeżyciami bohaterów, którzy w swoich marzeniach zaczynają się coraz bardziej utożsamiać z obiektami pragnień.

Bendrat za pomocą zupełnie odmiennych technik ruchowych niż Flak portretuje samotnego mężczyznę, wcielającego się w kolejne postacie z prywatno-kulturowego imaginarium. W swoim ruchu artysta łączy elementy klasyki, plastykę ciała, teatr ruchu i ekspresji oraz taniec współczesny. W pierwszej scenie bohater wykonuje taniec, który nasuwa na myśl solo próbującego odnaleźć się w nieprzystającej do siebie sytuacji łabędzia, a może przemienionego weń brzydkiego kaczątka? (akompaniamentem jest tu zresztą "Łabędź" Saint-Saensa). Pozostaje jednocześnie mężczyzną, budzącym litość, zachwyt i śmiech, jak i japońską pięknością (gejszą?), wpisującą się w specyficznie męskie wizje kobiecości, znajdujące swoje odzwierciedlenie w kobiecych rolach odgrywanych przez mężczyzn (jak dzieje się w klasycznych sztukach widowiskowych Japonii). W mocnym makijażu, butach na wysokim obcasie i we wzorzystym, krótkim kimonie, porusza delikatnie rękami, które stopniowo coraz intensywniej drżą i kołyszą się niczym łopoczące skrzydła. Nogi starają się zaś odtworzyć misterne pozycje i ruchy kobiece zaczerpnięte z zachodniego baletu. Dochodzi tu zatem do połączenia obu odniesień kulturowych, choć różnych, to na swój sposób zbieżnych, podobnie odcieleśniających ciało i kobiecość. W kolejnych scenach w ów kobiecy wizerunek wdzierają się zakłócenia - pojawia się m.in. owinięte bandażem na wysokości piersi, odsłonięte, męskie ciało i inny rodzaj ruchu - trudne jednak do jednoznacznego przyszpilenia, przyszycia łatki płci i charakteru. Artysta wykorzystuje tu takie atrybuty-znaki jak torba na zakupy, białe kartki papieru, czy pluszowa maskotka (rybka Nemo), zastępująca postać z mangi. Aby scharakteryzować typ postaci kreowanych przez Bendrata, można odwołać się do migotliwości opozycji kobiece/męskie: bohater i tancerz pozostają jednocześnie w pełni męscy, w niezwykle ujmujący sposób cytując, odgrywając (choć znacznie subtelniej niż np. drag queens) kobiecość. Rozmaitość stanów emocjonalnych postaci znajduje przełożenie na ekstremalne stany ciała, wzmacniane w ciągach kolejnych ruchowych sekwencji. Uzyskują one kulminację w bardzo długiej, hipnotycznej scenie z wygięciem ciała w pozycji mostka, mającej bardzo silne konotacje seksualne i nasuwającej na myśl rozpaczliwą, samotną ekstazę miłosną wobec pluszowej zabawki.

W działaniach tancerza i jego postaci przenikają się fantasmagoryczne (czy, lepiej, fantazmatyczne) wizje i amplifikowane ad absurdum czynności: m.in. wirtualne, nieco abstrakcyjne, coraz intensywniejsze i bardziej taneczne odmierzanie swojego ciała lub granie na nim jak na dziwnym instrumencie dętym, dokładnie w rytm słów japońskiej melorecytacji, co nasuwa na myśl tajemniczy i nieco solipsystyczny język gestów (jak w skodyfikowanym teatrze azjatyckim), tworzących intymny rytuał. Inne działania to rwanie białej kartki, jej kompensacyjne wpychanie sobie do ust i quasi-pozowanie w tej "charakteryzacji" - z groteskowo krzywiącą się lub uśmiechającą twarzą, oddające zapętlenie i pęd współczesnej egzystencji, a zarazem igrające z kanonami zarówno kobiecego, jak męskiego piękna, fizyczności.

Dramaturgia "Pinku chirashi" rozpięta jest na styku dwóch przecinających się osi tematycznych: dekonstrukcji przywołanego na początku wizerunku japońskiej piękności - a wraz z nim wielkiego kulturowego mitu, od lat niezmiennie fascynującego Europejczyków oraz uwikłanie bohatera w nakładające się na siebie rzeczywistości i normy społeczne.

Namiastką otwarcia pudełkowej sali stał się duet Ryuzo Fukuhary i Martiny Stirn, toczący się na korytarzu: choć w budynku, to przecież nie do końca wewnątrz właściwej przestrzeni, w jakiejś przestrzeni "pomiędzy" - "w" i zarazem "poza" - bardzo pasującej do estetyki liminalnego but. Zaprezentowany spektakl Gravity of the Reveries należy do popularnego w Europie i na świecie nurtu but improwizowanego, nie zaś choreografowanego, w Polsce w sposób konsekwentny uprawianego jedynie przez krakowską artystkę i japonistkę, Aleksandrę Capigę.

Na zielono-szarej posadzce korytarza, przypominającej rozoraną ziemię lub skałę, dwójka artystów kładzie się i przez pewien czas leży bez ruchu. Nadzy, umazani szaro-białą substancją (autentycznym pyłem z klifów słoweńskiego wybrzeża), wyglądają niczym cielesno-kamienne bryły - ludzie przemienieni w kamień, wtopieni z ziemię i dopiero uczący się, jak się od niej odłączyć i jak się poruszać. Dramaturgia pokazu została rozpisana na interferencję pomiędzy porządkiem horyzontalnym a wertykalnym i właściwymi im pozycjami ciała. Ciało niezwykle powoli pobudzane zostaje do ruchu, jaki ożywia na początku jego poszczególne, niewielkie części, toczy walkę z grawitacją i wzbierającą w nim energią, której wybuch wciąż jest odsuwany i powstrzymywany. Przede wszystkim jednak - podziwiany i celebrowany zostaje tu kształt ludzkiego ciała, ciała męskiego i ciała kobiecego, możliwości ich wzajemnych dopasowań i ułożeń, zarówno w zatrzymaniu, jak i podczas ruchu. A poprzez tę afirmację, pisana jest własnymi ciałami refleksja o dwuaspektowej naturze ciał ludzkich - funkcjonujących jednocześnie w sposób przedmiotowy oraz podmiotowy - i ich rozmaitych modalnościach. Subtelnie przenikają się one dzięki wykraczaniu poza to, co fizyczne i czysty biologizm, a nawet organiczność (m.in. kontrola i wysiłek, ulegające zaskakującemu przenicowaniu, przeniesieniu na wyższy poziom, co znajduje swoje zwieńczenie w naturalnym drżeniu najmniejszych mięśni Fukuhary i przypominać może finał słynnej sceny aktu całkowitego Ryszarda Cieślaka w "Księciu Niezłomnym" Jerzego Grotowskiego) z jednoczesnym nawiązywaniem do ciał i egzystencji jakichś pierwotnych istot oraz ich związku z naturą i otoczeniem. Dlatego nie zaskakuje (i nie taki jest, zdaje się, cel artystów) zakończenie, w którym tancerze stają obok siebie, wciąż pamiętając o ziemi dającej im oparcie, lecz zarazem pewnie wyprostowani i bardzo, po pokonaniu tej drogi, ludzcy.

Na finał festiwalu duet Delgado Fuchs (Nadine Fuchs i Marco Delgado) pokazał spektakl, który można uznać za najlżejszą propozycję Mandali, a jednocześnie jej znakomite podsumowanie. Jego twórcy brawurowo zakpili z samych siebie i z oczekiwań teatralnej publiczności, dodatkowo nasycając pokaz ironią na temat kulturowych stereotypów płci. Przedstawienie rozpadało się na nieco niespójne i jak gdyby podejmowane ad hoc quasi-improwizacje (w rzeczywistości dopracowane w najmniejszym szczególe) - kolejne numery, z rzadko spotykanym wdziękiem i nonszalancją ukazujące pomysły artystów na autoprezentację w przestrzeni sceny i realizację tanecznego solo lub motywów pozornie przygotowywanego właśnie spektaklu. Od rozgrzewki przed próbą i gimnastycznych popisów oraz żartów na temat wyglądu i pochodzenia tancerzy (a także ich związku z płcią), poprzez przytyki do pop-kultury i choreografii videoklipów, aż do subtelnej sceny tańca, w której oboje wykonawcy są nadzy, lecz atrybutów ich płci (tj. genitaliów) nie widzimy, gdyż zasłaniają je sobie nawzajem dłońmi. Manewrują ciałem, poszukując możliwości wspólnego ruchu w którym dominuje krok krzyżowy i drobne, ujmujące skoki - w taki sposób, aby widz nie miał szansy zobaczyć nic poza kawałkiem wygolonej skóry okolic intymnych. Tym samym do całkowitego obnażenia i afirmacji kształtu ciała-bryły, jakie zaproponowali Fukuhara i Stirn, rozegranych w tonie serio, Delgado Fuchs dołożyli ton buffo, zapraszając widzów do zabarwionej humorem refleksji (i autorefleksji), zakończonej wspólnym toastem, co stało się puentą dwudniowego święta tańca i performansu.

Już na podstawie zestawienia artystów znakomicie widać, że Mandala przynosi okazję zetknięcia się nie tylko z "gatunkami zmąconymi", najlepiej chyba charakateryzującymi współczesną kulturę, lecz także szansę zaobserwowania innych, równie powszechnych w artystycznym świecie tendencji: migracji twórców pomiędzy rozmaitymi krajami (a nierzadko również i kręgami kulturowymi) i ich wzajemnej współpracy oraz wymiany. Stanowi to zarazem gwarancję festiwalowego urozmaicenia, a nade wszystko umożliwia stały rozwój imprezy.

"Ciało - nieskończony potencjał artystyczny"

Julia Hoczyk
Scena nr 2/2010

Kenneth Flak - foto: Bartek Bielecki

2010-08-29T09:13:00.001+02:00

Sławek Bendrat - foto: J.Matuszewski

2010-08-29T09:11:00.000+02:00

Ryuzo Fukuhara - foto: Janusz Matuszewski

2010-08-29T09:08:00.000+02:00

Mandala 2010 - Martina Stirn - foto: Janusz Matuszewski

2010-08-29T09:07:00.003+02:00

QUIET - 28.06.2010 - Centrum Sztuki Impart

2010-06-17T06:00:00.002+02:00

Palestyńsko- izraelski projekt QUIET, który w Centrum Sztuki Impart będzie miał swoją wrocławską premierę. (28.06) jest nie tylko artystycznym, ale i politycznym wydarzeniem, spektakl zmusi nas do bezpośredniej konfrontacji z konfliktem, który obserwowany przez nas z oddali, dla czterech wykonawców stanowi treść codziennego życia.

Spektakl ma potencjał, aby być artystycznym elementem procesu pokojowego.

Opowieść o życiu w ciągłym napięciu, wykorzystuje unikalną formę języka ciała

Ruch odbywa się często na skraju dotyku, przestrzeń między nimi pełna jest napięcia emocjonalnego, jak gdyby to, co trzeba powiedzieć jest prawie nie do zniesienia.

2010-06-17T05:59:00.000+02:00

Spektakl QUIET

2010-06-17T05:57:00.000+02:00

,,QUIET”

Reżyseria, choreografia: Arkadi Zaides

Współpraca artystyczna: Joanna Leśnierowska

Wykonawcy: Rabie Khoury, Mohammad Mugrabi, Ofir Yudilevitch, Arkadi Zaides

Muzyka: Tom Tlalim

Scenografia: Klone

Światło: Firas Roby

Produkcja: Arkadi Zaides Dance Company, koprodukcja Arts Station Foundation / Poznan, Poland

przy wsparciu The Israeli Ministry of Education and Sport, The Choreographers Association, Teva Pharmaceutical Industries LTD, Israel Lottery Council For The Arts, The Rabinovitch Foundation, Polish Institute Tel Aviv, Rabeah Morkus Studio for Dance and Movement.

www.arkadizaides.com

Spektakl we Wrocławiu możliwy dzięki wsparciu Ambasady Izraela w Warszawie i Instytucji Kultury Wrocław 2016

Wydarzenie prezentowane we Wrocławiu w ramach międzynarodowego projektu

,, Floodwall”

Miejsce prezentacji:

Centrum Sztuki IMPART
50-412 Wrocław,
ul. Mazowiecka 17

Data : 28.06.2010

Godz: 19.00

Sekretariat:
e-mail: impart@impart.art.pl
tel/fax.: (071) 343 29 62

Bilety: 20, 25 zł

Slawek Bendrat - 24.04.2010 - Impart

2010-04-23T06:24:00.001+02:00

Kenneth Flak - 24.04.2010 - Impart

2010-04-23T06:23:00.000+02:00

2010-04-23T06:21:00.000+02:00

2010-04-20T16:25:00.001+02:00

2010-04-20T16:23:00.000+02:00

Ryuzo Fukuhara – długoletni tancerz zespołu Min Tanaka w nowym spektaklu

,,Gravity of the Reveries”

25 kwietnia

godz. 18:00 Ryuzo Fukuhara, Martina. F. Stirn – ,,Gravity of the Reveries”

Performance ,,Gravity of the Reveries”

wykonanie: Martina Stirn, Ryuzo Fukuhara

Ryuzo Fukuhara jest performerem, tancerzem mieszkającym w Japonii i w Słowenii. Swoją przygodę z tańcem zaczął od tańca butoh w 1987 roku. W 1991 roku dołączył to grupy tanecznej Maijuk, kierowanej przez słynnego japońskiego tancerza butoh Min Tanaka. Fukuhara studiował taniec butoh przy Min Tanaka w Body Weather Farm w Hakushu w Japonii oraz wielu innych miejscach. Po opuszczeniu zespołu zaczął występy jako solista tańca butoh. Rozwinął swój koncept ,,Into the layers”. Fukuhara tańczył w Japonii, Europie i Stanach Zjednoczonych. Lista jego performanców zawiera prezentacje w Asian Art Museum w San Francisco (2004), The Prague Quadrennial w 2003, The Next Wave Festival w 2002 i 2003, Alternativa Festival w 2003, The International Theatre Festival w Plzen w 2002, International Mime Festival w Korei Południowej, The International Mime Festival we Francji w 2001. Posiada też liczącą się szkołę tańca butoh, której zadaniem jest promować ten rodzaj sztuki jako ważną część Japońskiej duchowej kultury. Rozwija swoją własną metodę treningu, w której korzysta z kilku technik zaczerpniętych między innymi od Min Tanaka i Sankai Juku.

Martina Stirn – słoweńska malarka, tancerka, kostiumolog. Studiowała psychologię i malarstwo w akademiach sztuk pięknych w Ljubljanie i Pradze. Wystawiała swoje prace w Słowenii, Czechach i w Austrii. Jako tancerka i performerka współpracuje z Ryuzo Fukuhara.

Spektakl dla widzów dorosłych

Miejsce prezentacji:

Centrum Sztuki IMPART
50-412 Wrocław,
ul. Mazowiecka 17
Polska

Dyrektor Naczelny i Artystyczny - Anna Wołek
Kurator festiwalu: Adam Kamiński

Koordynacja projektu: Joanna Mazurek

Sekretariat:
e-mail: impart@impart.art.pl
tel/fax.: (071) 343 29 62

Mandala VI edycja - 24 - 25.04.2010 Wrocław

2010-04-02T09:14:00.001+02:00

2010-04-02T09:12:00.000+02:00

DELGADO FUCHS - foto: Christian Rausch

2010-04-02T09:10:00.000+02:00

Delgado Fuchs - ,,Manteau long”

2010-04-02T09:08:00.000+02:00

Delgado Fuchs - ,,Manteau long"

Centrum Sztuki IMPART, Stacja Orunia
Pro Helvetia oraz Ambasada Belgii
zapraszają na występy szwajcarsko-belgijskiego duetu tańca współczesnego Delgado Fuchs

Artyści odwiedzą jedynie dwa polskie miasta w dniach:
23 kwietnia 2010 Gdańsk
25 kwietnia 2010 Wrocław
Uwaga: Spektakl przeznaczony tylko dla widzów dorosłych

Podczas spektaklu ,,Manteau long" tancerze zespołu Delgado Fuchs zabierają nas w frywolną podróż, podczas której widzowie stają się podglądaczami fałszywie naiwnej pary. A oni, ubrani czy też nie, w rytm kojącej muzyki zawsze zachowują zimną krew. Ukazują paradoks naszych ciał, które niby demaskują same siebie, ale pruderia i tak wygrywa zasłaniając jednak to i owo...

Nadine Fuchs i Marco Delgado postulują:
Uderzaj nagle, ale jakby od niechcenia.
Mów o życiu, śmierci i seksie.
Daj spokój choreografowi.
Traktuj rzeczy błahe poważnie.
Bądź radykalny bez radykalnej nudy.
Unikaj miejsc, do których wiesz, że nikt nie przychodzi.
Czy ważne jest golenie włosów łonowych na potrzeby spektaklu?
Czy trzeba dać z siebie wszystko?
Czy jest konieczne zapobiegać, aby publiczność nie zasnęła?
Kłam. Występ duetu został zrealizowany przy wsparciu Szwajcarskiej Fundacji dla Kultury Pro Helvetia i Ambasady Belgii

Organizatorzy: Centrum Sztuki IMPART , Gdański Archipelag Kultury

DELGADO FUCHS - ,,Manteau long"

Pokaz w ramach Mandala Performance Festival
25 kwietnia godz. 19.15
Centrum Sztuki Impart
ul. Mazowiecka 17
Wrocław

Czerp radość z bycia na scenie wspaniałym i seksownym.
Odkryj trochę intymności, ale nie za dużo.
Zrób tak, aby widownia nie wierzyła w to, co widzi.
Bądź niewierny wobec autorów sztuki.
Nie twierdź, że to, co się dzieje jest zgodne z rzeczywistością.
Niech rzeczy będą przystępne, ale zarazem niech będą lekko nieprzyzwoite.
Bądź nagi bez rozbierania się.
Zastanów się czy to, co się teraz odbywa jest naprawdę sztuką.

Wszystko to robią z dużą ilością absurdalnego humoru i świetnego wyczucia rytmu. Analizują relacje pomiędzy artystą a widzem, ruch jawi się tu jako wzór tkania sensu, a ciało jest jak ekran projekcyjny. Jest to przedstawienie, w którym stale następują zmiany perspektyw, nastrojów i tożsamości poprzez zmianę ubrań i relacji między tancerzami. Twórcy proponują publiczności nowe podejście do myślenia o ciele i ruchu.
Jest to sztuka tańca na granicy absurdu, zabawna i całkowicie ekscentryczna.

Delgado Fuchs występowali na wielu festiwalach w Europie, m.in. ImPulsTanz w Wiedniu, Festiwal w Avignonie, na Festiwalu Vrak w Brukseli, Biennale de Danse w Fontenay, Platformie Tańca w Zagrzebiu.

Nadine Fuchs - urodzona w Bernie w Szwajcarii. Studiowała taniec klasyczny i współczesny w Anne Woolliams School i SBBS (Schweizerische Ballettberufsschule) w Zurichu. Doświadczenie zdobywała również w Rudra Bejart Atelier w Lozannie. Tańczyła dla takich zespołów jak Nomades le Loft, Alias, Bern Ballett, Cie Arthur Kuggeleyn i Cie Nicole Seiler. Brała udział w różnych eksperymentalnych projektach, a w 2002 roku poznała Marco Delgado i razem założyli zespół.

Marco Delgado - z pochodzenia Hiszpan, dzieciństwo spędził w tzw. brukselskich przedmieściach. Jego młodzieńczą pasją była piłka nożna. Ojciec Marco chciał, żeby syn został odpowiedzialnym człowiekiem i pracował jako operator frezarki.... Na szczęście Marco podjął naukę tańca w konserwatorium Royal de Brussels. Tańczył jako solista Opera Liege i w szwajcarskim zespole Nomedes, jak i również w licznych niezależnych projektach. W 2002 roku razem z Nadine Fuchs zalożył zespół Delgado Fuchs.

www.delgadofuchs.com

Występ duetu został zrealizowany przy wsparciu Szwajcarskiej Fundacji dla Kultury Pro Helvetia i Ambasady Belgii

Organizatorzy: Centrum Sztuki IMPART , Gdański Archipelag Kultury

DELGADO FUCHS - ,,Manteau long"

Pokaz w ramach Mandala Performance Festival
25 kwietnia godz. 19.15
Bilety: 25, 20 zł
Centrum Sztuki Impart
ul. Mazowiecka 17
Wrocław

2010-03-24T15:53:00.001+01:00

2010-03-21T12:28:00.001+01:00

2010-03-21T12:23:00.003+01:00

April 24^th - 25^th 2010

Mandala Performance Festival is an annual international festival of contemporary dance, performance art, taking place in Wrocław since 2005 on the initiative of Towarzystwo Kultury Czynnej (Active Culture Society) and Galeria Miejska (The City Gallery) in Wrocław. Eighty artists from eleven countries: Great Britain, Germany, Japan, the Netherlands, Poland, France, Belarus, the USA, Portugal, Sweden and Canada, have taken part in five editions of the Festival.

The idea of the Festival is to introduce trends present in contemporary dance, performance art, to extend the space of artistic search, to promote a formula of performing events which make a direct contact with the audience easy and build up a forum for various acts of creation applying the techniques based on movement, space and sound.

In 2010 the festival is locate in Wroclaw. Festival will in the following venues: Impart Art Center. This institution is independent organiser of the project.

The impact of performances generally is to bring new experience and to set free imagination and energy by looking at and participating in the performances.
Performance breaks down the barriers – between conventiomel art forms, between political systems, between artists and their audience – and between human beings. It is our intention to present the achievements and popularize the knowledge of contemporary trends in the art of dance, performance art.

This unique event presents completely new dance quality, openens up to experiments. In whole project will participate the artists from: Poland, Norway, Slovenia and Switzerland.

The Impart Art Center is involved in the production of mass events such as two banner festivals: Jazz on the Odra and Wroclaw Non Stop. Other successes of the center include the city's great Millennium Celebrations, the Actor's Song Fesival and special performances and events such as Mysterium Iniquitatis or Requiem Pro Pace. The Impart Art Center includes the Theater of the Song. In adition to all its artistic activities, the art center also makes available halls and provides technical services necessary to make an event a success.

Dance vibrations is annual project, taking place in Wroclaw since 2009 on the initiative of Impart Art Center.

Organizers of The Festival are Impart Art Center – Wroclaw

Director: Anna Wolek

Curator: Adam Kaminski

Coordinator: Joanna Mazurek

IMPART ART CENTER

Address: ul. Mazowiecka 17
Postal code / City: 50 - 412 Wrocław
Phone: +48 71 343 29 62,

+48 71 344 28 14,
Fax: +48 71 343 29 62
E-mail: impart@impart.art.pl
Http://www.impart.art.pl

Delgado Fuchs - ,,Manteau long”

2010-03-10T16:23:00.002+01:00

Delgado Fuchs - ,,Manteau long”

"Bądź radykalny bez radykalnej nudy” (Delgado Fuchs)

Czy trzeba dać z siebie wszystko? Czy trzeba golić włosy łonowe, aby ustrzec publiczność przed zaśnięciem? Nadine Fuchs i Marco Delgado poszukują odpowiedzi na takie właśnie pytania. Robią to z dużą ilością absurdalnego humoru i świetnego wyczucia rytmu. Dwoje artystów analizuje relacje pomiędzy artystą a widzem, ruch jawi się jako wzór tkania sensu, a ciało jest jak ekran projekcyjny. Przedstawienie w którym stale następuje zmiana perspektywy, nastrojów i tożsamości poprzez zmianę ubrań i relacji między tancerzami. Twórcy proponują publiczności nowe podejście do myślenia o ciele i ruchu. Sztuka tańca na granicy absurdu, zabawna i całkowicie ekscentryczna.

2010-03-10T16:23:00.001+01:00

2010-03-10T16:22:00.001+01:00

DELGADO FUCHS (CH/B)

2010-03-10T16:20:00.000+01:00

MANTEAU LONG EN LAINE MARINE PORTE SUR UN PULL A ENCOLURE DETENDUE AVEC UN PANTALON PEAU DE PECHE ET DES CHAUSSURES POINTUES EN NUBUCK ROUGE

Sharp attack but relaxed.

Speak about life, death and sex.

Spare a choreographer.

Take trivial things seriously.

Be radical without being radically boring.

Avoid venues which everybody knows that nobody comes.

Is it important to shave pubic hairs for this show?

Is it necessary to give all?

Is it necessary to prevent audience from sleeping?

To lie.

Enjoy being on stage to feel great and sexy.

Unveil some intimacy but not too much.

Make the audience not believe their eyes.

Be unfaithful to the authors of the show.

Do not claim that what is being done is true to life.

Do accessible things but at the same time slightly indecent.

Be nude without being nude.

Wonder if what is being done is really art.

2010-03-10T16:16:00.001+01:00

Nadine Fuchs was born in Bern, Switzerland. She studied classical and contemporary dance at Anne Woolliams School and the SBBS (Schweizerische Ballettberufsschule) in Zurich and completed her training at the Rudra Bejart Atelier in Lausanne. She danced for different companies such as Nomades le Loft, Alias, Bern Ballett, Cie Arthur Kuggeleyn and Cie Nicole Seiler. She later on explores more experimental contemporary researches and starts with Marco Delgado the Delgado Fuchs Collective.

Of Spanish origin, young Marco Delgado spends his childhood in a popular Brussels neighborhood. Football is hisfirst passion. Later on his father wants him to become a responsible person and obligates him to become a turner milling machine operator…

He starts his career as a dancer at conservatoire Royal de Brussels during the day and in a strip tease club called “Happy few” at night. His famous hip movement persuaded the director from Opera Liege to give him a solo position within his company. After this experience, he craves for the sun and hot nights and ends up in the Canarien Islands where he works again in different nightclubs. A job for the Nomades dance company brings him to Switzerland and he stays there to work for different freelance projects and to create the collective Delgado Fuchs in 2002 in Bern.

Kenneth Flak

2010-03-09T17:59:00.001+01:00

Ryuzo Fukuhara

2010-03-09T17:44:00.001+01:00

Slawek Bendrat

2010-03-09T17:38:00.001+01:00

2010-03-07T08:22:00.003+01:00

Mandala Performance Festival - VI edycja

24.04 – 25.04.2010

Celem projektu jest wielowątkowa prezentacja sztuki tańca współczesnego i performance. Wydarzenie zaproponuje publiczności nawiązanie dialogu między słowem, ruchem, muzyką i obrazem. Różnorodność prezentacji artystów jest kluczowym elementem programu. Tworzenie w rozmaitych warunkach, indywidualne zainteresowania tematyką, estetyką, podejściem do procesu twórczego, odgrywają ważną rolę w pracy artystów. Dlatego taki projekt zawiera ważny aspekt edukacyjny: otwiera na różne formy współczesnej sztuki i prowokuje dyskusję. Sztuka tańca, performance znoszą sztampowość oraz powtarzalność teatru i sztuk plastycznych. Przedstawienia, które zaprezentujemy w trakcie trwania programu zapraszają do współudziału w podejmowaniu różnorodnych, ale istotnie współczesnych tematów, starają się wyznaczyć i zbadać nowe horyzonty sztuki. Ruch, taniec, cielesność są elementami składowymi przedstawień. Artyści wypowiadają się poprzez taniec, ale taniec otwarty na wszelkie powiązania z innymi dziedzinami sztuki. Ostatecznie afabularność wątków, literackie i filozoficzne inspiracje, swoista autotematyczność, współobecność muzyki i słowa, eksperymenty formalne, stanowią o interdyscyplinarności spektakli. Istotnym zamierzeniem projektu jest wykreowanie wydarzenia artystycznego na trwałe wpisującego się w kulturalną mapę Wrocławia, oczekujemy , że doświadczenia wyniesione ze spotkań z artystami pomogą wszystkim dokonać ciekawych obserwacji, będących impulsem do wprowadzania innowacji i odkrycia istotnych elementów wzajemnych kontaktów. Frekwencja w roku 2009 na wszystkich pokazach była bardzo wysoka, napawa to optymizmem i daje energię do działania, wszak bez widza nie ma sensu żadne zdarzenie artystyczne.

2010-03-07T08:20:00.000+01:00

2010-03-07T08:18:00.003+01:00

Delgado Fuchs (CH/BE) - ,,Manteau long”

Nadine Fuchs i Marco Delgado – duet szwajcarsko – belgijski.

Artyści występowali na najważniejszych festiwalach w Europie:

ImPulsTanz w Wiedniu, Festiwal w Avignonie, na Festiwalu Vrak w Brukseli,

Biennale de Danse w Fontenay, Platformie Tańca w Zagrzebiu.

2010-03-07T08:18:00.001+01:00

Martina F.Stirn, Ryuzo Fukuhara

2010-03-07T08:15:00.002+01:00

Ryuzo Fukuhara, Martina.F.Stirn

Performance ,,Gravity of the Reveries”

wykonanie: Martina Stirn, Ryuzo Fukuhara

2010-03-07T08:13:00.000+01:00

Ryuzo Fukuhara –

Potwierdzeniem zainteresowania tańcem przez Ryuzo Fukuharę było jego uczestnictwo w warsztatach tańca Butoh, przeprowadzonych w 1987 roku przez Semi-maru z formacji Sankaijuku.
W 1991 roku Fukuhara dołączył do Maijuku- innej grupy Butoh prowadzonej przez jedną z najważniejszych postaci Butoh- Min Tanaka.
Fukuhara załoył swoją własną trupę- Alchemic Sis, z bazą w Paryżu. Było to w 1996 roku.
W trakcie Recontres Choregrapheques Internationale de Seine-Saint-Denis we Francji w 1998 dotarł do pół finałów z prezentacją ‚IN THAT CASE‘. Począwszy od 2000 roku, Fukuhara zwrócił swoją uwagę w kierunku Europy. Wystepował i prowadził warsztaty w wielu krajach, między innymi Wielkiej Brytanii, Włoszech, Francji, Czechach, na Słowacji, W Polsce, Byłej Republice Jugosławii, w Niemczech, Austrii, Rosjii, Stanach Zjednoczonych i Wietnamie, a ostatnio także w Hiszpanii. . Lista jego performance zawiera prezentacje w Asian Art Museum w San Francisco (2004), The Prague Quadrennial w 2003, The Next Wave Festival w 2002 i 2003, Alternativa Festival w 2003, The International Theatre Festival w Plzen w 2002, International Mime Festival w Korei Południowej, The International Mime Festival we Francji w 2001. W 2005 roku artysta został nominowany do nagrody ‚Biennale Nationale de Danse du Val-de-Marne‘ we Francji, zaś w 2006 roku otrzymał drugą nagrodę w konkursie tańca solowego podczas ‚International Contemporary Dance Festiva‘l na Wyspach kanaryjskich, w Hiszpanii.

Martina F. Štirn

Słoweńska malarka, tancerka, kostiumolog. Studiowała psychologię i malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Ljubljanie i w Pradze. Wystawiała swoje prace na Słowenii, w Czechach, w Austrii i w Japonii. Jako tancerka i performerka współpracuje z Ryuzo Fukuhara.

Sławek Bendrat

2010-03-07T08:05:00.003+01:00

2010-03-07T08:05:00.001+01:00

SŁAWEK BENDRAT "pinku chirashi"

"pinku chirashi" - spektakl zainspirowany zjawiskiem społecznym, które pojawiło się w Japonii. Dotyczy życia seksualnego Japończyków i ich miłości, która staje się coraz mniej realna. Najmłodsze pokolenie, zapracowane, w szaleńczym wyścigu szczurów nie ma już czasu na życie prywatne. Oddaje się zatem w samotności jedynie uciechom z nadrukowanymi na pościeli dziewczynkami, przypominającymi postaci z komiksów. Japończycy kochają się w laleczkach, prowadzą równoległe życie w komputerowych grach "powieściach", miesiącami zamknięci w swoich pokojach. Postępujący rozkład realnych kontaktów między ludźmi widać w relacjach damsko-męskich, gdzie prawie połowa dorosłych przyznaje się, że nie ma znajomych płci przeciwnej.

Sławek Bendrat - tancerz, choreograf, reżyser. Studiował na wydziale pedagogiki baletu Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie; absolwent Poznańskiej Szkoły Baletowej. Przez wiele lat był związany jako tancerz z Polskim Teatrem Tańca Ewy Wycichowskiej w Poznaniu, biorąc udział w licznych premierach w kraju i na całym niemal świecie. Po wyjeździe z Polski rok spędził w Niemczech w teatrze w Nordhausen, następnie dwa sezony w Luzerner Theater w Szwajcarii jako tancerz i choreograf. W Szwajcarii współpracował również z Klein Theater w Lucernie i SIVC w Zurychu. Od dwóch lat jest w zespole Baletu Narodowego w Marsylii (Ballet National de Marseille) kierowanego przez Frederica Flamanda, gdzie oprócz ról w bieżącym repertuarze, stworzył własną choreografię "Le Manque". Latem 2008 r., wspólnie z Dominikiem Krawieckim, zrealizował film "ID".

Kenneth Flak

2010-03-07T08:01:00.000+01:00

2010-03-07T07:55:00.002+01:00

KENNETH FLAK - God Studies #3 - Norwegia

Choreografia i taniec: Kenneth Flak

Muzyka: Yann Coppier

Tekst: Tor Åge Bringsværd

Produkcja: Rotterdamse Dansateliers (NL) and Korzo Theater (NL)

Światło: Loes Schakenbos

Solo K.Flak to opowieść o klasycznych superbohaterach, rozmowa z Nordyckimi bogami o imieniu Odin, Thor i Loke. Wspaniałe, mocne, skomplikowane postacie z bardzo ludzkimi błędami i niedociągnięciami. Odyn - bóg, który stworzył świat, ale nie rozumie tego, Thor, który chroni ludzi i bogów, ale może także ich zniszczyć w przypływie niekontrolowanego gniewu i Loke, joker z mitologii. Nie ma czegoś takiego jak absolutne dobro lub zło, są tylko mniej lub bardziej skuteczne strategie przetrwania, a gdy nie jest to już możliwe, najlepiej umrzeć w wielkim stylu. W tym spektaklu choreograf Kenneth Flak i pisarz Tor Åge Bringsværd pytają, czy starożytne historie mają jeszcze dzisiaj coś do powiedzenia.

Kenneth Flak - zaczął występować w rodzinnej Norwegii jako aktor i muzyk w wieku 18 lat. Był współzałożycielem i szefem młodzieżowej grupy teatralnej Zork Zcene. W tym czasie uczył się też reżyserii w prestiżowej Norweskiej Akademii Teatralnej. Studiował filozofię w Oslo by porzucić ją dla Amsterdamu, gdzie w Akademii Sztuki zgłębiał mim i teatr fizyczny. Po roku nauki zaczął brać udział w licznych projektach tanecznych i przeniósł się na wydział współczesnego tańca łącząc studia z występami. Jego niemal akrobatyczny styl zakorzeniony jest zarówno w technikach tańca współczesnego, jak i w sztukach walki (od 2005 roku posiada czarny pas ninjutsu) i zgłębianym przez lata aktorstwie (od mimu po metodę Stanisławskiego).

Od 1999 roku Kenneth pracuje z wieloma choreografami w Holandii, Norwegii, Indiach i Szwecji występując w Europie, Ameryce Północnej i Azji. W Polsce mogliśmy oglądać go w spektaklach Andre Gingrasa - CYP17 i Hypertopia.

Od 2004 roku Ken tworzy własne choreografie we współpracy i przy wsparciu Korzo Theater w Hadze, Attakkalari Centre for Movement Arts w Bangalore (Indie) oraz Dansens Hus w Oslo. Jest także kompozytorem-samoukiem i tworzy muzykę do wszystkich swoich spektakli oraz dla innych choreografów. Obecnie Kenneth pracuje jako szef prób Andre Gingrasa.

Prawa Półkula - foto: Jakub Wittchen

2010-03-04T06:59:00.001+01:00

WIBRACJE TANECZNE vol.IV - Marysia Stokłosa -Prawa Półkula

2010-03-04T06:57:00.001+01:00

Marysia Stokłosa

Prawa półkula

choreografia Marysia Stokłosa
reżyseria świateł Jan Cybis
dramaturgia Peter Pleyer
kostiumy Ola Staszko
muzyka LeTigre, Nina Simone, Erik McKenzie
tańczą Aleksandra Borys, Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
Zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta St. Warszawy i Fundacji Burdąg

Wrocławska Premiera - 13.03.2010

Godz: 19.00

Miejsce: Centrum Sztuki Impart

ul.Mazowiecka 17

Mandala - Sylwia Hanff, Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz

2009-08-23T20:46:00.002+02:00

Mandala - Joan Laage

2009-08-23T19:40:00.002+02:00

Mandala 2009

2009-07-30T14:07:00.002+02:00

Mandala - impresje: Hajime Fujita

2009-07-20T12:57:00.001+02:00

Mandala - impresje: Ewa Staroń

2009-07-20T12:56:00.000+02:00

Mandala - impresje: Harakiri Farmers, Arkadi Zaides

2009-07-20T12:54:00.003+02:00

Mandala - impresje

2009-07-20T12:52:00.002+02:00

Arkadi Zaides

Johannes Deimling

Anita Wach - INCH 1,5

2009-05-11T22:23:00.000+02:00

,,INCH 1,5'' - choreografia i wykonanie: Anita Wach.
Muzyka: collage.
Premiera odbyła się w ramach Solo Projekt Stary Browar
Review: Anna Hackiewicz

Spektakl ''INCH 1,5'' w wykonaniu choreografki Anity Wach powstał przy pierwszej edycji SOLO PROJEKT w Starym Browarze w Poznaniu. Był to debiut choreograficzny artystki, która przez kilka lat współpracowała ze Śląskim Teatrem Tańca, a obecnie jest związana z warszawskim Teatrem Bretoncaffe. Zgodnie z założeniami programu SOLO PROJEKT artystka „ograniczyła” scenografię spektaklu do pustej przestrzeni i stworzyła spektakl, który swoją formą nawiązuje do słów angielskiego choreografa Jonathana Burrowsa: „do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim głowa”. Po raz drugi spektakl ''INCH 1,5'' Anita Wach zaprezentowała 25 kwietnia 2009 podczas V edycji Mandala Performance Festival we Wrocławiu. Anita Wach ukazuje się publiczności leżąc na pustej scenie w wykrzywionej, wręcz karykaturalnej pozie. Po dłuższej chwili zauważamy, jak figura, w której przez dłuższy czas leżała artystka, zaczęła się powoli „załamywać” jakby za wskutek nadmiernego przyciągana ziemskiego poszczególnych części jej ciała. Powolne zawalanie się „konstrukcji” zmuszało tancerkę do balansowania na tych częściach ciała, które jeszcze pozostawały w pozycji. Gdy już wydawałoby się, że jej ciało legło w bezwładzie, gwałtowny ruch ręki pchną korpus w inne miejsce podłogi, by potem kolejny impuls z jeszcze innej części ciała poruszył je w drugą stronę. Sylwetka artystki przemieszczała się po scenie przybierając poczwarne formy rodem z tańca butoh. Od czasu do czasu owo pełzanie przerywał stanowczy skurcz jednego z jej członków, który ustawiał ciało w kolejnej pozie, która i tak ulegała stopniowemu zawaleniu. Gdy Anita w końcu dosięgła pozycji stojącej impulsy znów zaczęły poruszać nią w różnych kierunkach. Zupełnie jakby ciało artystki odkrywało nowe możliwości poruszania się opierając się jedynie na dwóch nogach. Sposób ruchu artystki sugerował istnienie w jej ciele sił wewnętrznych, które starały się nim zarządzać, a którym to ciało stawiało swój opór fizyczny. Artystka poruszała się głównie w ciszy. W nieoczekiwanych momentach można było usłyszeć collage dźwięków przypominających jakieś szmery. Dźwięki ulegały natężeniu, gdy owa „wewnętrzna siła” zdawała się pojednać ze swoim „zewnętrznym ciałem”. Wtedy to, ruchy tancerki zaczynały być bardziej pewne i zdecydowane. Nagle, gdy nic nie zapowiadało końca, muzyka się urwała i światła zgasły. Oglądając spektakl Anity Wach można odnieść wrażenie, że „to, co jest wewnątrz ciała”, zdaje się poznawać „ciało, które jest na zewnątrz”, a poprzez które „to,co jest wewnątrz” czerpie wrażenia i doświadcza bycia w jakiejś zewnętrznej formie. ''INCH 1,5'' jest spektaklem, w którym głównym sposobem wypowiedzi artystki i choreografki jest sam ruch. Jego forma momentami przypomina taniec butoh, choć z pewnością jest to spektakl dla miłośników współczesnego teatru tańca.

Anna Hackiewicz

Basia Bujakowska

2009-05-06T13:11:00.001+02:00

2009-05-06T13:09:00.002+02:00

Sławek Bendrat, Yoshiko Kinoshita

2009-05-06T13:07:00.000+02:00

2009-05-06T13:05:00.001+02:00

Janusz Orlik

2009-05-06T13:03:00.003+02:00

2009-05-06T13:03:00.001+02:00

Hajime Fujita - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T13:00:00.005+02:00

LE MANQUE - Dominik Krawiecki, Yoshiko Kinoshita, Sławek Bendrat

2009-05-06T10:11:00.003+02:00

2009-05-06T10:09:00.002+02:00

BBB Johannes Deimling - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T10:00:00.001+02:00

Yoshiko Kinoshita, Sławek Bendrat

2009-05-06T09:59:00.001+02:00

2009-05-06T09:58:00.001+02:00

Hajime Fujita

2009-05-06T09:55:00.000+02:00

Anita Wach - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T09:54:00.000+02:00

Hajime Fujita - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T09:52:00.001+02:00

Janusz Orlik - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T09:51:00.000+02:00

Arkadi Zaides - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T09:47:00.004+02:00

2009-05-06T09:47:00.001+02:00

Barbara Bujakowska - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T09:45:00.001+02:00

Angelika Fojtuch - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T09:40:00.002+02:00

Harakiri Farmers - foto: Marek Koprowski

2009-05-06T09:37:00.003+02:00

2009-04-30T15:34:00.001+02:00

V edycja Mandala 2009

2009-04-30T15:10:00.002+02:00

Mandala 2009 - Sylwia Hanff

2009-04-30T15:09:00.001+02:00

Mandala 2009 - Anita Wach

2009-04-30T15:02:00.000+02:00

foto: Arkadiusz Kinga Leosz

Mandala 2009

2009-04-30T15:00:00.002+02:00

Mandala 2009 - D.Krawiecki, S.Bendrat, Y.Kinoshita

2009-04-30T14:57:00.002+02:00

foto: Arkadiusz Kinga Leosz

Mandala 2009 - Janusz Orlik

2009-04-30T14:55:00.001+02:00

foto: Arkadiusz Kinga -Leosz

Mandala 2009 foto - Jarosław Jakubczak

2009-04-28T19:13:00.003+02:00

Performance 2009

2009-04-28T19:08:00.005+02:00

foto: Jarosław Jakubczak

Arkadi Zaides - photo: Shira Masnik

2009-03-18T08:40:00.000+01:00

Arkadi Zaides

2009-03-18T08:33:00.002+01:00

Solo Siento - Reż: Shira Masnik, Chor: Arkadi Zaides Solo Siento wykorzystuje taniec, video i światło. Wciela w obraz filmowy walkę o pokój. Smugi cienia wraz z realnymi tancerzami tworzą spotęgowany, a także kontrowersyjny wydźwięk każdego ruchu.

Arkadi Zaides - photo: Avi Natan

2009-03-18T08:31:00.002+01:00

Arkadi Zaides urodził się w 1979 na Białorusi. W 1999 wyemigrował do Izraela. W roku 1999 ukończył szkołę średnią “Misgav”, gdzie specjalizował się w sztuce i tańcu. Również w 1999 przeniósł się Tel Aviv'u, gdzie przyłączył się do Noa Dar Dance Group. Następnie, jeszcze tego samego roku, został członkiem Batsheva Ensemble, a w 2001 roku, również Batsheva Company (gdzie tańczył i tworzył do 2004 roku). Brał udział w choreografiach twórców takich jak: Ohad Naharin, Mats Ek, Yasmeen Godder, Sharon Eyal, czy Poul Norton. Od 2004 roku, Arkadi pracuje jako niezależny choreograf, tancerz i nauczyciel. Jego prace były prezentowane w Izraelu, Szwajcarii, Polsce, Włoszech, Republice Czeskiej, Chinach i Japoni. Tworzył dla Batsheva Ensemble. Zaproszono go również do pracy nad inter-dyscyplinarnym, wielo-gatunkowym spektaklem w Japoni. Został wybrany jako jeden z trzech finalistów podczas trzeciej edycji Rolex Mentor i Protégé Arts Initiative (2006-2007) w kategorii “taniec”. Od 2002, Zaides uczy “Gaga” - języka ruchowego Ohad'a Naharin'a. Jest nauczycielem tancerzy i nie-tancerzy w Izraelu i na świecie.

Arkadi Zaides born in Belarus in 1979. Immigrated to Israel in 1990. Graduated ‘Misgav’ highschool in 1999, majored in Arts and Dance. In 1999 moved to Tel-Aviv and joined Noa Dar Dance Group. That same year joined the Batsheva Ensemble and in 2001 the Batsheva Dance Company, there danced and created till 2004. He performed in works by Ohad Naharin, Mats Ek, Yasmeen Godder, Sharon Eyal, Poul Norton among other choreographers. Since 2004 Arkadi works as an independent choreographer, dancer and teacher, his were presented in Israel, Switzerland, Poland, Italy, The Czech Republic, China and Japan. He created works for the Batsheva ensemble, was invited to create a multi genre performance in Japan and has been selected as one of three finalists in dance for the third cycle (2006-2007) of the Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative.Since 2002 Zaides has been teaching ‘Gaga’ – Ohad Naharin’s movement language. He is teaching dancers and non-dancers in Israel and around the globe.

Sylwia Hanff - Dromenon solo butoh

2009-03-08T09:42:00.001+01:00

Sylwia Hanff – tancerka (butoh, taniec współczesny, orientalny), nauczycielka tańca, jogi kundalini, medytacji labiryntu, tancerka-mim, kuratorka kursów terapii tańcem; mgr filozofii (UW) i menadżerka kultury. Butoh uczyła się u największych mistrzów: Ko Murobushiego, DaisukeYashimoto, Carlotty Ikedy, Atsushi Takenouchi, Kana Katsury, Tadashi Endo; posiada rekomendacje tancerzy butoh: Atsushiego Takenouchi, Kana Katsury, Gabrielli Daris. Przygotowywała warsztaty butoh oraz choreoterapii opartej na butoh z Atsushim Takenouchi dla tancerzy, pedagogów specjalnych oraz rodzin z dziećmi. Była związana z Warszawskim Teatrem Pantomimy, Teatrem Narodowym, Operą Narodową, Teatrem Powszechnym w Warszawie oraz ze Studiem Mimów Stefana Niedziałkowskiego w Teatrze na Woli. Współpracuje z teatrami fizycznymi i eksperymentalnymi. Założyła i prowadzi Teatr LIMEN.

Sylwia Hanff – dancer (butoh, contemporary and Oriental dance), teacher of dance, Kundalini Yoga and meditation of labirynth, mime-dancer, curator of dance therapy courses; graduate from philosophy faculty (University of Warsaw) and manager of culture. She learned butoh at the greatest masters: Ko Murobushi, DaisukeYashimoto, Carlotta Ikeda, Atsushi Takenouchi, Kan Katsura, Tadashi Endo; she has recommendation of the following butoh dancers: Atsushi Takenouchi, Kan Katsura, Gabriella Daris. She prepared butoh workshops and choreotherapy based on butoh with Atsushi Takenouchi for dancers, special pedagogues and families with children. She was associated with the Warszawski Teatr Pantomimy, the National Theatre, the National Opera, the Teatr Powszechny in Warsaw and with the Studio Mimów Stefana Niedziałkowskiego at the Teatr na Woli. She co-operates with physical and experimental theatres. She founded and has led the Teatr LIMEN.

Hajime Fujita - photo: Branco Bento

2009-03-08T09:36:00.000+01:00

Hajime Fujita

2009-03-08T09:31:00.002+01:00

Hajime Fujita – choreograf i tancerz. Pochodzi z Jokohamy w Japonii. Uzyskał dyplom wydziału Peforming Arts na Kyoto University of Arts and Design. W 2006 r. uzyskał stypendium danceWEB prowadzone przez Mathilde Monnier i Loica Touze pozwalające wziąć udział w ImpulsTanz Festival w Wiedniu oraz stypendium Fundacji Azjatycko-Europejskiej Pointe to Point pod kierownictwem Simona Dove w Warszawie. W 2008 r. był nominowany do programu Rolex Mentor and Protege Arts Initiative. Jego projekty mają różny charakter, od prac choreograficznych po eksperymentalne instalacje. W latach 2007- 2008 brał udział w międzynarodowym projekcie SKITe/Sweet and Tender z Jean-Marc Adolphem. W roku 2007 i 2008 swój projekt ‘f/f’, oparty na improwizowanym tańcu, pokazywał we Francji, Hiszpanii i Portugalii. Jego głównym dążeniem jest współtworzenie chwili z publicznością po to by przemyśleć komunikację międzyludzką. Zainspirowany kilkoma myślami zaczerpniętymi z fenomenologii, uważa tę komunikację za sposób na rozwiązanie współczesnych problemów takich jak m. in. rasizm, dyskryminacja, bieda, konflikty religijne.

Hajime Fujita - choreographer and dancer. He comes from Yokohama, Japan. He graduated in Peforming Arts from the Kyoto University of Arts and Design. He received the danceWEB scholarship 2006 led by Mathilde Monnier and Loic Touze to participate in the ImpulsTanz Festival in Vienna, and the Pointe to Point of the Asian European Foundation scholarship led by Simon Dove in Warsaw. In 2008 he was nominated for the Rolex Mentor and Protege Arts Initiative program. His pieces have diverse intentions in each project, from choreographic repertories to experimental installation projects. In 2007 and 2008 he took part in the international project SKITe/Sweet and Tender with Jean-Marc Adolphe. In 2007 and 2008 his representative improvisation dance project called ‘f/f’ was performed in France, Spain and Portugal. His main focus is sharing the moments with spectators/viewers to re-think our communication. Inspired by several thoughts of the Phenomenology, he finds importance of our communication as a key to solve our current problems, such as racism, discrimination, poverty, religious conflicts among others.

Performance - dontdiemyfriendtommy
Niewątpliwie bieda jest wielkim problemem w naszym społeczeństwie. Jeśli żyjemy w społeczeństwie dotkniętym kapitalizmem, potrzebujemy pieniędzy by przetrwać. But it is easy to get lost in chasing for money. W trakcie podróży Hajime Fujita po Europie przyszło mu spędzić jedną noc na londyńskiej ulicy. Tam spotkał bezdomnego o imieniu Tommy. "dontdiemyfriendtommy" jest dedykowane właśnie jemu, obywatelowi naszego społeczeństwa.

Performance - dontdiemyfriendtommy Undoubtedly poverty is a great problem in our society. As long as we live in the society affected by capitalism, we need money to survive. But it is easy to get lost in chasing for money. While Hajime Fujita was traveling around Europe, one night he had to sleep on the street in London. There he met homeless Tommy. "dontdiemyfriendtommy" is dedicated to him, a citizen of our society.

LE MANQUE

2009-03-06T11:37:00.001+01:00

Mandala Performance Festival

Kacper Lipiński - Testament

trailer testament solo q.mov

Frame

Lola Silvestro, Konrad Szymański Tango

Kacper Lipiński Testament

Kasia Żejmo - Mleko

Inevolutionary solo mandala WRO2011 short version

Mandala VII edycja 20-22.05.2011

Mandala VII edycja 20-22.05.2011

Kenneth Flak - "God Studies #3″

Ciało - nieskończony potencjał artystyczny

O VI Mandala Performance Festival we Wrocławiu pisze Julia Hoczyk w Scenie.

Kenneth Flak - foto: Bartek Bielecki

Sławek Bendrat - foto: J.Matuszewski

Ryuzo Fukuhara - foto: Janusz Matuszewski

Mandala 2010 - Martina Stirn - foto: Janusz Matuszewski

QUIET - 28.06.2010 - Centrum Sztuki Impart

Spektakl QUIET

Slawek Bendrat - 24.04.2010 - Impart

Kenneth Flak - 24.04.2010 - Impart

Mandala VI edycja - 24 - 25.04.2010 Wrocław

DELGADO FUCHS - foto: Christian Rausch

Delgado Fuchs - ,,Manteau long”

April 24th - 25th 2010

IMPART ART CENTER

Delgado Fuchs - ,,Manteau long”

DELGADO FUCHS (CH/B)

Kenneth Flak

Ryuzo Fukuhara

Slawek Bendrat

Martina F.Stirn, Ryuzo Fukuhara

Sławek Bendrat

Kenneth Flak

Prawa Półkula - foto: Jakub Wittchen

WIBRACJE TANECZNE vol.IV - Marysia Stokłosa -Prawa Półkula

Mandala - Sylwia Hanff, Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz

Mandala - Joan Laage

Mandala 2009

Mandala - impresje: Hajime Fujita

Mandala - impresje: Ewa Staroń

Mandala - impresje: Harakiri Farmers, Arkadi Zaides

Mandala - impresje

Anita Wach - INCH 1,5

Basia Bujakowska

Sławek Bendrat, Yoshiko Kinoshita

Janusz Orlik

Hajime Fujita - foto: Marek Koprowski

LE MANQUE - Dominik Krawiecki, Yoshiko Kinoshita, Sławek Bendrat

BBB Johannes Deimling - foto: Marek Koprowski

Yoshiko Kinoshita, Sławek Bendrat

Hajime Fujita

Anita Wach - foto: Marek Koprowski

Hajime Fujita - foto: Marek Koprowski

Janusz Orlik - foto: Marek Koprowski

Arkadi Zaides - foto: Marek Koprowski

Barbara Bujakowska - foto: Marek Koprowski

Angelika Fojtuch - foto: Marek Koprowski

Harakiri Farmers - foto: Marek Koprowski

V edycja Mandala 2009

Mandala 2009 - Sylwia Hanff

Mandala 2009 - Anita Wach

Mandala 2009

Mandala 2009 - D.Krawiecki, S.Bendrat, Y.Kinoshita

Mandala 2009 - Janusz Orlik

Mandala 2009 foto - Jarosław Jakubczak

Performance 2009

Arkadi Zaides - photo: Shira Masnik

Arkadi Zaides

Arkadi Zaides - photo: Avi Natan

Sylwia Hanff - Dromenon solo butoh

Hajime Fujita - photo: Branco Bento

Hajime Fujita

LE MANQUE

April 24^th - 25^th 2010