Mandala Performance Festival is an annual festival aiming to promote performing art in its wider sense to a general public.The festival continues its unique and atypical programming. This year’s programme includes: “non-dance” dance, butoh, action painting, body art.
wtorek, 9 marca 2010
niedziela, 7 marca 2010
Mandala Performance Festival - VI edycja
24.04 – 25.04.2010
Celem projektu jest wielowątkowa prezentacja sztuki tańca współczesnego i performance. Wydarzenie zaproponuje publiczności nawiązanie dialogu między słowem, ruchem, muzyką i obrazem. Różnorodność prezentacji artystów jest kluczowym elementem programu. Tworzenie w rozmaitych warunkach, indywidualne zainteresowania tematyką, estetyką, podejściem do procesu twórczego, odgrywają ważną rolę w pracy artystów. Dlatego taki projekt zawiera ważny aspekt edukacyjny: otwiera na różne formy współczesnej sztuki i prowokuje dyskusję. Sztuka tańca, performance znoszą sztampowość oraz powtarzalność teatru i sztuk plastycznych. Przedstawienia, które zaprezentujemy w trakcie trwania programu zapraszają do współudziału w podejmowaniu różnorodnych, ale istotnie współczesnych tematów, starają się wyznaczyć i zbadać nowe horyzonty sztuki. Ruch, taniec, cielesność są elementami składowymi przedstawień. Artyści wypowiadają się poprzez taniec, ale taniec otwarty na wszelkie powiązania z innymi dziedzinami sztuki. Ostatecznie afabularność wątków, literackie i filozoficzne inspiracje, swoista autotematyczność, współobecność muzyki i słowa, eksperymenty formalne, stanowią o interdyscyplinarności spektakli. Istotnym zamierzeniem projektu jest wykreowanie wydarzenia artystycznego na trwałe wpisującego się w kulturalną mapę Wrocławia, oczekujemy , że doświadczenia wyniesione ze spotkań z artystami pomogą wszystkim dokonać ciekawych obserwacji, będących impulsem do wprowadzania innowacji i odkrycia istotnych elementów wzajemnych kontaktów. Frekwencja w roku 2009 na wszystkich pokazach była bardzo wysoka, napawa to optymizmem i daje energię do działania, wszak bez widza nie ma sensu żadne zdarzenie artystyczne.
Martina F.Stirn, Ryuzo Fukuhara
Ryuzo Fukuhara, Martina.F.Stirn
Performance ,,Gravity of the Reveries”
wykonanie: Martina Stirn, Ryuzo Fukuhara
Ryuzo Fukuhara –
Potwierdzeniem zainteresowania tańcem przez Ryuzo Fukuharę było jego uczestnictwo w warsztatach tańca Butoh, przeprowadzonych w 1987 roku przez Semi-maru z formacji Sankaijuku.
W 1991 roku Fukuhara dołączył do Maijuku- innej grupy Butoh prowadzonej przez jedną z najważniejszych postaci Butoh- Min Tanaka.
Fukuhara załoył swoją własną trupę- Alchemic Sis, z bazą w Paryżu. Było to w 1996 roku.
W trakcie Recontres Choregrapheques Internationale de Seine-Saint-Denis we Francji w 1998 dotarł do pół finałów z prezentacją ‚IN THAT CASE‘. Począwszy od 2000 roku, Fukuhara zwrócił swoją uwagę w kierunku Europy. Wystepował i prowadził warsztaty w wielu krajach, między innymi Wielkiej Brytanii, Włoszech, Francji, Czechach, na Słowacji, W Polsce, Byłej Republice Jugosławii, w Niemczech, Austrii, Rosjii, Stanach Zjednoczonych i Wietnamie, a ostatnio także w Hiszpanii. . Lista jego performance zawiera prezentacje w Asian Art Museum w
Słoweńska malarka, tancerka, kostiumolog. Studiowała psychologię i malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Ljubljanie i w Pradze. Wystawiała swoje prace na Słowenii, w Czechach, w Austrii i w Japonii. Jako tancerka i performerka współpracuje z Ryuzo Fukuhara.
"pinku chirashi" - spektakl zainspirowany zjawiskiem społecznym, które pojawiło się w Japonii. Dotyczy życia seksualnego Japończyków i ich miłości, która staje się coraz mniej realna. Najmłodsze pokolenie, zapracowane, w szaleńczym wyścigu szczurów nie ma już czasu na życie prywatne. Oddaje się zatem w samotności jedynie uciechom z nadrukowanymi na pościeli dziewczynkami, przypominającymi postaci z komiksów. Japończycy kochają się w laleczkach, prowadzą równoległe życie w komputerowych grach "powieściach", miesiącami zamknięci w swoich pokojach. Postępujący rozkład realnych kontaktów między ludźmi widać w relacjach damsko-męskich, gdzie prawie połowa dorosłych przyznaje się, że nie ma znajomych płci przeciwnej.
KENNETH FLAK - God Studies #3 - Norwegia
Muzyka: Yann Coppier
Tekst: Tor Åge Bringsværd
Produkcja: Rotterdamse Dansateliers (NL) and Korzo Theater (NL)
Światło: Loes Schakenbos
Solo K.Flak to opowieść o klasycznych superbohaterach, rozmowa z Nordyckimi bogami o imieniu Odin, Thor i Loke. Wspaniałe, mocne, skomplikowane postacie z bardzo ludzkimi błędami i niedociągnięciami. Odyn - bóg, który stworzył świat, ale nie rozumie tego, Thor, który chroni ludzi i bogów, ale może także ich zniszczyć w przypływie niekontrolowanego gniewu i Loke, joker z mitologii. Nie ma czegoś takiego jak absolutne dobro lub zło, są tylko mniej lub bardziej skuteczne strategie przetrwania, a gdy nie jest to już możliwe, najlepiej umrzeć w wielkim stylu. W tym spektaklu choreograf Kenneth Flak i pisarz Tor Åge Bringsværd pytają, czy starożytne historie mają jeszcze dzisiaj coś do powiedzenia.
Kenneth Flak - zaczął występować w rodzinnej Norwegii jako aktor i muzyk w wieku 18 lat. Był współzałożycielem i szefem młodzieżowej grupy teatralnej Zork Zcene. W tym czasie uczył się też reżyserii w prestiżowej Norweskiej Akademii Teatralnej. Studiował filozofię w Oslo by porzucić ją dla Amsterdamu, gdzie w Akademii Sztuki zgłębiał mim i teatr fizyczny. Po roku nauki zaczął brać udział w licznych projektach tanecznych i przeniósł się na wydział współczesnego tańca łącząc studia z występami. Jego niemal akrobatyczny styl zakorzeniony jest zarówno w technikach tańca współczesnego, jak i w sztukach walki (od 2005 roku posiada czarny pas ninjutsu) i zgłębianym przez lata aktorstwie (od mimu po metodę Stanisławskiego).
Od 1999 roku Kenneth pracuje z wieloma choreografami w Holandii, Norwegii, Indiach i Szwecji występując w Europie, Ameryce Północnej i Azji. W Polsce mogliśmy oglądać go w spektaklach Andre Gingrasa - CYP17 i Hypertopia.
Od 2004 roku Ken tworzy własne choreografie we współpracy i przy wsparciu Korzo Theater w Hadze, Attakkalari Centre for Movement Arts w Bangalore (Indie) oraz Dansens Hus w Oslo. Jest także kompozytorem-samoukiem i tworzy muzykę do wszystkich swoich spektakli oraz dla innych choreografów. Obecnie Kenneth pracuje jako szef prób Andre Gingrasa.
czwartek, 4 marca 2010
WIBRACJE TANECZNE vol.IV - Marysia Stokłosa -Prawa Półkula
Marysia Stokłosa
Prawa półkula
choreografia Marysia Stokłosa
reżyseria świateł Jan Cybis
dramaturgia Peter Pleyer
kostiumy Ola Staszko
muzyka LeTigre, Nina Simone, Erik McKenzie
tańczą Aleksandra Borys, Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
Zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta St. Warszawy i Fundacji Burdąg
Wrocławska Premiera - 13.03.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17
niedziela, 23 sierpnia 2009
czwartek, 30 lipca 2009
poniedziałek, 20 lipca 2009
poniedziałek, 11 maja 2009
Anita Wach - INCH 1,5
,,INCH 1,5'' - choreografia i wykonanie: Anita Wach.
Muzyka: collage.
Premiera odbyła się w ramach Solo Projekt Stary Browar
Review: Anna Hackiewicz
Spektakl ''INCH 1,5'' w wykonaniu choreografki Anity Wach powstał przy pierwszej edycji SOLO PROJEKT w Starym Browarze w Poznaniu. Był to debiut choreograficzny artystki, która przez kilka lat współpracowała ze Śląskim Teatrem Tańca, a obecnie jest związana z warszawskim Teatrem Bretoncaffe. Zgodnie z założeniami programu SOLO PROJEKT artystka „ograniczyła” scenografię spektaklu do pustej przestrzeni i stworzyła spektakl, który swoją formą nawiązuje do słów angielskiego choreografa Jonathana Burrowsa: „do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim głowa”. Po raz drugi spektakl ''INCH 1,5'' Anita Wach zaprezentowała 25 kwietnia 2009 podczas V edycji Mandala Performance Festival we Wrocławiu. Anita Wach ukazuje się publiczności leżąc na pustej scenie w wykrzywionej, wręcz karykaturalnej pozie. Po dłuższej chwili zauważamy, jak figura, w której przez dłuższy czas leżała artystka, zaczęła się powoli „załamywać” jakby za wskutek nadmiernego przyciągana ziemskiego poszczególnych części jej ciała. Powolne zawalanie się „konstrukcji” zmuszało tancerkę do balansowania na tych częściach ciała, które jeszcze pozostawały w pozycji. Gdy już wydawałoby się, że jej ciało legło w bezwładzie, gwałtowny ruch ręki pchną korpus w inne miejsce podłogi, by potem kolejny impuls z jeszcze innej części ciała poruszył je w drugą stronę. Sylwetka artystki przemieszczała się po scenie przybierając poczwarne formy rodem z tańca butoh. Od czasu do czasu owo pełzanie przerywał stanowczy skurcz jednego z jej członków, który ustawiał ciało w kolejnej pozie, która i tak ulegała stopniowemu zawaleniu. Gdy Anita w końcu dosięgła pozycji stojącej impulsy znów zaczęły poruszać nią w różnych kierunkach. Zupełnie jakby ciało artystki odkrywało nowe możliwości poruszania się opierając się jedynie na dwóch nogach. Sposób ruchu artystki sugerował istnienie w jej ciele sił wewnętrznych, które starały się nim zarządzać, a którym to ciało stawiało swój opór fizyczny. Artystka poruszała się głównie w ciszy. W nieoczekiwanych momentach można było usłyszeć collage dźwięków przypominających jakieś szmery. Dźwięki ulegały natężeniu, gdy owa „wewnętrzna siła” zdawała się pojednać ze swoim „zewnętrznym ciałem”. Wtedy to, ruchy tancerki zaczynały być bardziej pewne i zdecydowane. Nagle, gdy nic nie zapowiadało końca, muzyka się urwała i światła zgasły. Oglądając spektakl Anity Wach można odnieść wrażenie, że „to, co jest wewnątrz ciała”, zdaje się poznawać „ciało, które jest na zewnątrz”, a poprzez które „to,co jest wewnątrz” czerpie wrażenia i doświadcza bycia w jakiejś zewnętrznej formie. ''INCH 1,5'' jest spektaklem, w którym głównym sposobem wypowiedzi artystki i choreografki jest sam ruch. Jego forma momentami przypomina taniec butoh, choć z pewnością jest to spektakl dla miłośników współczesnego teatru tańca.
Anna Hackiewicz
Muzyka: collage.
Premiera odbyła się w ramach Solo Projekt Stary Browar
Review: Anna Hackiewicz
Spektakl ''INCH 1,5'' w wykonaniu choreografki Anity Wach powstał przy pierwszej edycji SOLO PROJEKT w Starym Browarze w Poznaniu. Był to debiut choreograficzny artystki, która przez kilka lat współpracowała ze Śląskim Teatrem Tańca, a obecnie jest związana z warszawskim Teatrem Bretoncaffe. Zgodnie z założeniami programu SOLO PROJEKT artystka „ograniczyła” scenografię spektaklu do pustej przestrzeni i stworzyła spektakl, który swoją formą nawiązuje do słów angielskiego choreografa Jonathana Burrowsa: „do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim głowa”. Po raz drugi spektakl ''INCH 1,5'' Anita Wach zaprezentowała 25 kwietnia 2009 podczas V edycji Mandala Performance Festival we Wrocławiu. Anita Wach ukazuje się publiczności leżąc na pustej scenie w wykrzywionej, wręcz karykaturalnej pozie. Po dłuższej chwili zauważamy, jak figura, w której przez dłuższy czas leżała artystka, zaczęła się powoli „załamywać” jakby za wskutek nadmiernego przyciągana ziemskiego poszczególnych części jej ciała. Powolne zawalanie się „konstrukcji” zmuszało tancerkę do balansowania na tych częściach ciała, które jeszcze pozostawały w pozycji. Gdy już wydawałoby się, że jej ciało legło w bezwładzie, gwałtowny ruch ręki pchną korpus w inne miejsce podłogi, by potem kolejny impuls z jeszcze innej części ciała poruszył je w drugą stronę. Sylwetka artystki przemieszczała się po scenie przybierając poczwarne formy rodem z tańca butoh. Od czasu do czasu owo pełzanie przerywał stanowczy skurcz jednego z jej członków, który ustawiał ciało w kolejnej pozie, która i tak ulegała stopniowemu zawaleniu. Gdy Anita w końcu dosięgła pozycji stojącej impulsy znów zaczęły poruszać nią w różnych kierunkach. Zupełnie jakby ciało artystki odkrywało nowe możliwości poruszania się opierając się jedynie na dwóch nogach. Sposób ruchu artystki sugerował istnienie w jej ciele sił wewnętrznych, które starały się nim zarządzać, a którym to ciało stawiało swój opór fizyczny. Artystka poruszała się głównie w ciszy. W nieoczekiwanych momentach można było usłyszeć collage dźwięków przypominających jakieś szmery. Dźwięki ulegały natężeniu, gdy owa „wewnętrzna siła” zdawała się pojednać ze swoim „zewnętrznym ciałem”. Wtedy to, ruchy tancerki zaczynały być bardziej pewne i zdecydowane. Nagle, gdy nic nie zapowiadało końca, muzyka się urwała i światła zgasły. Oglądając spektakl Anity Wach można odnieść wrażenie, że „to, co jest wewnątrz ciała”, zdaje się poznawać „ciało, które jest na zewnątrz”, a poprzez które „to,co jest wewnątrz” czerpie wrażenia i doświadcza bycia w jakiejś zewnętrznej formie. ''INCH 1,5'' jest spektaklem, w którym głównym sposobem wypowiedzi artystki i choreografki jest sam ruch. Jego forma momentami przypomina taniec butoh, choć z pewnością jest to spektakl dla miłośników współczesnego teatru tańca.
Anna Hackiewicz
środa, 6 maja 2009
.JPG)
Subskrybuj:
Posty (Atom)