Mandala Performance Festival is an annual festival aiming to promote performing art in its wider sense to a general public.The festival continues its unique and atypical programming. This year’s programme includes: “non-dance” dance, butoh, action painting, body art.
sobota, 18 sierpnia 2012
Zamknij oczy i tańcz
Przedstawienie powstało wedle tego samego przepisu co
najsłynniejsze obrazy Dalego: najlepszym sposobem na zainteresowanie widza jest
niejednoznaczność - o spektaklu "Dali" Sopockiego Teatru Tańca
prezentowanym na VIII Mandala Performance Festival 2012 we Wrocławiu pisze Anna
Diduch z Nowej Siły Krytycznej.
,,Dali" Sopockiego Teatru
Tańca zaczyna się bardzo subtelnie: od płynnego gestu dłoni, pojedynczego
akordu rozchodzącego się po sali. Kobieta leży na podwyższeniu ułożonym z
białych prostopadłościanów i podnosi w górę rękę, następnie wykonuje powolny
ruch, jakby mąciła dłonią wodę.
Pomysł na to przedstawienie był
prosty: muzyka plus taniec równa się inny wymiar. Poziome przesuwanie dłońmi w
górę i w dół na wysokości twarzy działa jak żaluzja, która oddziela
symbolicznie wyobraźnię od rzeczywistości. Dopóki artyści tańczą, dopóty
znajdują się w świecie halucynacji poza czasem i przestrzenią. Ich ruchy są
powolne, precyzyjne, a układy choreograficzne przypominają ćwiczenia
medytacyjne. Nie ma tu mowy o żadnej improwizacji bądź niekontrolowanej
żywiołowości. Wszystko odbywa się w rytmie wyznaczanym przez pojedynczy oddech
oraz akordy jednostajnej muzyki.
I choć brzmi to dość sennie, od
początku daje się wyczuć napięcie wywołane głównie niepewnością przed
nieznanym. Bohaterowie sztuki do końca nie wiedzą czy kraina, do której
przenoszą się poprzez taniec, jest przyjazna i czy w którymś momencie nie
zmieni się w senny koszmar. Pod tym względem spektakl przypomina nieco film
"Sucker Punch". Tam taniec przenosił główną bohaterkę do świata
wyobraźni i był ucieczką przed nieznośną rzeczywistością domu dla obłąkanych.
Jej wizje zawsze były barwne, dynamiczne, wzmocnione rockową muzyką, podczas
gdy pozostałe sceny odbywały się w całkowitej ciszy i utrzymano je w wyblakłej
kolorystyce.
W spektaklu "Dali" również
panuje jasny podział na dwa światy, przede wszystkim dzięki zmieniającemu się
światłu oraz multimedialnej scenografii wyświetlanej na podłużnym płótnie po
prawej stronie sceny. Animacje pojawiają się tylko w trakcie tańca i kreują
atmosferę dziwności. One też są bezpośrednim chociaż zdigitalizowanym rodzajem
"ruchomego malarstwa" na scenie. Mimo iż tytuł jednoznacznie sugeruje
związki z dziełami Salvadora Dali, mało znajdziemy tu bezpośrednich cytatów z
jego obrazów. Widzimy raczej wariacje na temat niektórych rekwizytów:
wysuwająca i chowająca się szuflada, jajka - minutniki układane w rzędzie na
podłodze, postaci na tyczkowatych nogach (szczudłach) ścigające po scenie
tancerzy.
Przedstawienie powstało wedle tego
samego przepisu co najsłynniejsze obrazy Dalego: najlepszym sposobem na
zainteresowanie widza jest niejednoznaczność. Zabawa w rozpoznawanie artefaktów
zapożyczonych z jego malarstwa nie wywołuje nieprzyjemnego wrażenia deja vu,
ponieważ na scenie tworzą one własną, wewnętrznie spójną strukturę.
Anna Diduch
Nowa Siła Krytyczna
07-05-2012
Nowa Siła Krytyczna
07-05-2012
XD, czyli uśmiechnięte emotikonki w CIA
W ramach Mandala Performance Festival 2012 , na
scenie Centrum Inicjatyw Artystycznych (CIA), 13 kwietnia, wystąpiła
grupa z Włoch. Piątek trzynastego nie okazał się wbrew przesądom pechowym.
Nieszczęśliwi mogli poczuć się jedynie widzowie nieprzepadający za obfitością
nagości. Pozostali bawili się świetnie reagując wybuchami śmiechu na
zaskakujące, często absurdalne pomysły sceniczne eksperymentalnej grupy
artystycznej.
Nawet poważnie usposobieni widzowie nie wytrzymali naporu
nonsensów i ocierali łzy rozbawienia obserwując pojedynek na
wytrysk pasty do zębów z tubki czy ekstremalnie rozciągliwego „człowieka
– gumę”. Czteroosobowa grupa Collettivo Cinetico do swoich krótkich scenek
wykorzystywała proste środki i jarmarczne rekwizyty. Dbała o
nieoczekiwaną puentę.
W piątkowy wieczór w CIA grupa
artystów z pogranicza teatru i sztuk wizualnych, założona w 2007 roku przez
Francescę Pennini, zaprezentowała spektakl nieobojętny. W „XD
Retinal Writings About The Obscenity Of Teeth”- przestrzeń
dzielona była na cząstki i w określonym czasie realizowano w obrębie jej małych
granic scenkę. Mechaniczne zęby, megauśmiechy łączyły odgrywane fragmenty w coś
na kształt komiksu.
Słowo XD zapisane w tytule przedstawienia to emotikon
przedstawiający uśmiechniętą twarz, często używany w komunikacji pisanej na
blogach i na czatach. Krzyżyk (w tym przypadku są to zmrużone oczy) jest
„wskaźnikiem miejsca”, określa także miejsce skupiające wzrok widza. Zadaniem
przedsięwzięcia było jak najdłuższe pozostanie na siatkówce widza. Cel został
osiągnięty.tekst: Dorota Olearczyk
sobota, 3 marca 2012
MANDALA PERFORMANCE FESTIVAL 11.04.2012 - 16.04.2012
Główną ideą festiwalu jest prezentacja sztuki tańca współczesnego i performance. Różnorodność prezentacji artystów i wielokulturowość postaw twórczych – które łączą i mają polemiczny charakter są kluczowym elementem projektu. Do programu zaproszeni zostali artyści z Polski, ze Szwajcarii, z Włoch i Meksyku. Przedstawienia, które zaprezentujemy w trakcie trwania programu zapraszają do współudziału w podejmowaniu różnorodnych, ale istotnie współczesnych tematów. Dynamizm sztuki powoduje, że ortodoksyjne trzymanie się pojęć jest coraz mniej możliwe. Repertuar VIII edycji festiwalu jest bardzo różnorodny: meksykański artysta Desiderio Däxuni znajduje punkt wyjścia swojego pokazu w rytuale, Francesca Pennini ze swoją grupą zgłębia formuły i statusy przedstawień, dyskutując nad mechanizmami i zasadami, które nimi rządzą, międzynarodowy kolektyw Pink Mama Theatre z Berna analizuje problem tożsamości, alienacji, łączy w swoich działaniach taniec z muzyką, słowem i improwizacją. Sopocki Teatr Tańca zaprezentuje we Wrocławiu spektakl inspirowany twórczością Salvadora Dali , przedstawienie z uniwersalnym przesłaniem, ze świetną, abstrakcyjną scenografią, natomiast wyjątkowa artystka Sylwia Hanff w swoim solo ,,Arya” eksploruje butoh jako taniec medytacyjny. Anna Piotrowska w “Close to gate No. 5 (or landscape clitoris)” łączy ruch, taniec ze sztukami wizualnymi, eksperymentuje z przestrzenią. Performance ,,Have a Nice Hell” kolektywu Good Girl Killer pozbawiony jest teatralnych atrybutów i zbędnej estetyzacji. Całość to wariacja na temat strachu, we fragmentach tak emocjonalna, że aż absurdalna. Taniec i performance uważane są za dziedziny sztuki, które przekraczają granice i stanowią pola badawcze na użytek współczesności i przyszłości. Bez znajomości nowych choreografii, trudno ogarnąć zmiany w coraz bardziej interdyscyplinarnej sztuce współczesnej.
Adam Kamiński
Miejsca wydarzeń:
Centrum Sztuki IMPART
ul. Mazowiecka 17,
50-412 Wrocław
Centrum Inicjatyw Artystycznych
ul. Sienkiewicza 8a
50-335 Wrocław
Klub muzyczny Puzzle
ul. Przejście Garncarskie 2 / 2 piętro/
50-107 Wrocław
Data: 11.04 – 16.04.2012
Szczegółowe informacje o festiwalu:
http://mandalaperformance.blogspot.com/
http://www.cia.wroclaw.pl/mandala_performance_festiwal_.html
Rezerwacja biletów:
Telefon: +48 666 533 665
713419432
Projekt otrzymał dofinansowanie ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
środa, 29 lutego 2012
MANDALA PERFORMANCE FESTIVAL - PROGRAM
11.04.2012
Otwarcie festiwalu
Sopocki teatr tańca
..Dali"
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
Godz: 19.00
12.04.2012
Sylwia Hanff
ARYA
solo butoh
Desiderio Daxuni Sanchez
Nostalgia de la luna
solo rytuał
Miejsce: Centrum Incjatyw Artystycznych
Godz: 20.30
13.04.2012
COLLETTIVO CINETICO
XD retinal writings about the obscenity of teeth
Pink Mama Theatre
Escort
Miejsce: Centrum Incjatyw Artystycznych
Godz: 20.30
14.04.2012
Good Girl Killer
Have a Nice Hell
Miejsce: Klub Puzzle
Godz: 18.00
15.04.2012
PWST w Krakowie
wydz Teatru Tańca w Bytomiu
Jezioro Łabędzie
Pink Mama Theatre
Afterparty
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
Godz: 19.00
16.04.2012
Anna Piotrowska
Close to gate No.5
Anna Nowicka
Fire is raging in your hair
Wykonanie: Weronika Pelczyńska, Klaus Janek
Miejsce: Centrum Incjatyw Artystycznych
Godz: 20.30
Projekt dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
MANDALA PERFORMANCE FESTIVAL VIII EDYCJA - 11.04.2012
Sopocki Teatr Tańca
,,Dali”
koncept: Jacek Krawczyk
scenariusz: Joanna Czajkowska, Jacek Krawczyk
choreografia i taniec: Izabela Sokołowska, Katarzyna Antosiak, Joanna Czajkowska, Jacek Krawczyk, Przemysław Wereszczyński
performance: Alicja Domańska, Katarzyna Grządziela, Artur Aponowicz
scenografia: Alicja Domańska
kostiumy: Veronica Fraticelli
modystka: Dagne Chełkowska
stylizacja: Marzena Okoń
wizualizacje: Łukasz Boros
muzyka: Michał Jeziorski (SPIKA), Mariusz Noskowiak
reżyseria świateł: Bartosz Cybowski, Artur Aponowicz
produkcja: DANCE SIC! ASSOCIATION
„Czy przeznaczeniem moim jest realizowanie wspaniałości? Tak, tak i jeszcze raz tak!”
S. DALI
Inspiracją dla Sopockiego Teatru Tańca stała się twórczość hiszpańskiego malarza surrealisty Salvadora Dali, oraz jego osobiste wyznania i spostrzeżenia, które zawarł w „Dzienniku geniusza”. W malarstwie założeniem surrealizmu było "wyrażanie wizualne percepcji wewnętrznej". Artyści STT wykreowali więc interdyscyplinarne widowisko, pełne „wypalonych słońcem” kolorów, zaskakujących kształtów i symboli odnoszących się do twórczości słynnego Katalończyka, ale wypływających z indywidualnego doświadczenia tancerzy. Upalna atmosfera, rozpływające się zegary, przynoszący ulgę chłód morskiej wody i cienie stały się punktem wyjścia w poszukiwaniach choreograficznych zespołu.
Ważnymi motywami w przedstawieniu jest muza i żona Dalego – Gala, a także dualizm jako sposób oglądu rzeczywistości.
Spektakl Sopockiego Teatru Tańca "Dali" to dzieło wyjątkowe, świetnie skomponowane i wysmakowane wizualnie. […] „
Łukasz Rudziński, trójmiasto.pl; 7 czerwca 2011
„Ten, który w wieku sześciu lat chciał zostać kucharką – zdecydowanie upierając się przy rodzaju żeńskim, a w wieku siedmiu lat Napoleonem - zainspirował tancerzy Sopockiego Teatru Tańca, by stworzyć niezwykłą taneczną opowieść. Bez płótna i farb udało się namalować obraz, który swą plastycznością „zburzył porządek rzeczywistości.”
Olga Jankowska, Gazeta Świętojańska, 9 czerwca 2011
Sopocki Teatr Tańca (do marca 2010 roku działający pod nazwą Teatr Okazjonalny /the Occasion Dance Theatre) został założony przez parę dyplomowanych tancerzy, choreografów, członków ZASP-u: Joannę Czajkowską i Jacka Krawczyka, którzy rozpoczęli współpracę artystyczną w 1998 roku. Teatr ma w swoim dorobku trzydzieści spektakli m.in. „Kwadrat. Wersja
W styczniu 2006 roku Joanna Czajkowska i Jacek Krawczyk otrzymali nominację do nagrody „Artysta Roku
Oboje założyciele teatru otrzymali od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaki honorowe „Zasłużony dla kultury polskiej”.
Założyciele STT byli pomysłodawcami i współorganizatorami dwóch „Wieczorów teatru tańca” (zrealizowanych wraz ze Stowarzyszeniem Sopot – Miasto Artystów) oraz organizowanego już w Sopockiej Scenie Off de Bicz Festiwalu Teatru Tańca OPOZYCJA. Propagują sztukę tańca również poprzez wykłady z historii i teorii choreografii oraz warsztaty z techniki tańca współczesnego, kompozycji i improwizacji tańca.
Mimo upływu lat, artyści STT wciąż są wierni swojemu pierwszemu credo artystycznemu zgodnie, z którym w budowaniu spektaklu najważniejsza jest Idea. Dopiero wówczas następuje eksploracja i analiza ruchu tak, by gotowa choreografia jak najpełniej oddawała ową Idee. Tu ruch oparty o technikę tańca współczesnego oraz aktorskie bycie w postaci kreowanej i w sytuacjach istniejących mają znaczenie równoważne. Dzięki ruchowi wywiedzionemu ze znaczenia i emocji, wzmocnionemu odpowiednią dramaturgią, tworzą za każdym razem odmienne, ale zawsze precyzyjnie zbudowane teatralne światy.
Z Sopockim Teatrem Tańca współpracują także m.in.: Monika Grzelak, Przemysław Wereszczyński, Iwona Gilarska, Katarzyna Antosiak, Maria Miotk (tancerze, choreografowie), Mateusz Skutnik (webmaster i autor obrazów do spektaklu „Viva la Vida, artysta komiksu), Karolina Rec, Rafał Dętkoś, Grzegorz Welizarowicz, Adam Kiełsznia (muzyka), Dominik Rudasz aka Black Ibrahim (scenografia, projekt plakatów, wizualizacje), Bartosz Cybowski, Adam Akerman i Artur Aponowicz (reżyseria świateł), Piotr Czajkowski (serwis techniczny) oraz Radosław Orłowski, Magdalena Brzezińska, Piotr Wołoszyk, Iwona i Jarosław Cieślikowscy, Grzegorz Stefański, Zbyszek Szreder, Adam Bogdan (fotografia).
Od czerwca 2004 roku teatr rezyduje w Sopockiej Scenie OFF de BICZ.
Od 2009 roku działalność STT wspiera także założone przez nich stowarzyszenie pod nazwą DANCE [SIC!] ASSOCIATION.
Miejsce pokazu:
Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17 Wrocław
Data: 11.04.2012
Godz: 19.00
MANDALA PERFORMANCE FESTIVAL VIII EDYCJA - 12.04.2012
Desiderio Däxuni Sánchez
Nostalgia de la luna
solo rytuał
Desiderio Däxuni Sánchez – meksykański tancerz, dyrektor artystyczny zespołu Álamo Blanco Viaje Escénico. Grupa łączy w swoich pracach elementy teatru z tańcem. Artysta zaprezentuje na festiwalu Mandala solo rytuał ,, Nostalgia de la luna” . Przedstawienie zainspirowane twórczością cenionej poetki z Meksyku Esther Seligson.
Desiderio Däxuni Sanchez powiedział: ,,Nostalgia nosi w sobie zalążek rytuału i istotę mitu. Mit o powrocie, mit pochodzenia. Nostalgia księżyca jako obrzęd androgynii i etapu sublimacji”.
Jedność kobiecości i męskości, duchowa pełnia obu płci. Jedność mężczyzny i kobiety uznawana za symbol ducha (boskość). Kulturowy i społeczny aspekt androgynii wyraża miłość mężczyzny i kobiety, małżeństwo, partnerstwo płci.
Księżyc jako marzenie, dążenie do transcendencji , harmonijne dopełnienie dwubiegunowych symboli (Słońce i Księżyc, ziemia i niebo, noc i dzień itd.).
Ekspresja ciała artysty, gra z maskami w połączeniu z muzyką, tworzą niepowtarzalny klimat spektaklu.
Miejsce pokazu: Centrum Inicjatyw Artystycznych
ul.Sienkiewicza
Data: 12.04.2012
Godz.20.30
MANDALA PERFORMANCE FESTIVAL VIII EDYCJA - 12.04.2012
SYLWIA HANFF
,.ARYA”
SYLWIA HANFF
Koncepcja, reżyseria, oprac.muz. (collage), kostiumy, taniec: Sylwia Hanff
Video-art: Gamid Ibadullajev do muzyki Indii Czajkowskiej
ARYA wpisuje się nurt poszukiwań, które nazwałam Czarna Latifa – projekt eksplorujący butoh jako taniec medytacyjny oraz jakość nazywaną przeze mnie "butoh pierwotnej przestrzeni". Latifa w sufickim mistycyzmie oznacza poziom otwarcia na Esencję – na Prawdę i Naturę człowieka poza fałszywymi strukturami osobowości. Czarna latifa to wymiar wglądu w siebie, związek ze śmiercią, głębię ciszy. To źródło naszej miłości.
„Prawdziwa wolność polega na wyborze pomiędzy beznadzieją, rozpaczą, zachwytem i radością. Nie ma znaczenia, co wybierzesz. To jedynie różne smaki tej samej esencji.” Chameli Gad Ardagh
Czy słyszysz muzykę? To grają Mistrzynie i Mistrzowie Pierwotnej Przestrzeni, a wśród nich Kazuo Ohno – tańczy. Stał się moim Mistrzem dopiero po wielu latach poszukiwań.
Sylwia Hanff - tancerka butoh, choreografka, reżyserka, nauczycielka technik pracy z ciałem i medytacji, tancerka-mim. Tańca współczesnego i orientalnego uczyła się na wielu międzynarodowych warsztatach tańca w Polsce, Niemczech i Wielkiej Brytanii, występowała ze Studiem Mimów Stefana Niedziałkowskiego. Tańczyła w międzynarodowych projektach tanecznych, 4 lata była aktorką zawodowego zespołu Warszawskiego Teatru Pantomimy, 10 lat współpracowała z Teatrem Narodowym i Operą Narodową, a także Teatrem Powszechnym w Warszawie, współpracuje z teatrami fizycznymi i eksperymentalnymi. Butoh uczyła się u największych mistrzów, jednak od początku poszukuje europejskiego ciała butoh. Od 2002 roku prowadzi Teatr Limen. www.limenbutoh.net
Miejsce pokazu: Centrum Inicjatyw Artystycznych
ul.Sienkiewicza
Data: 12.04.2012
Godz.20.30
Subskrybuj:
Posty (Atom)