Mandala Performance Festival is an annual festival aiming to promote performing art in its wider sense to a general public.The festival continues its unique and atypical programming. This year’s programme includes: “non-dance” dance, butoh, action painting, body art.
środa, 24 marca 2010
niedziela, 21 marca 2010
April 24th - 25th 2010
Mandala Performance Festival is an annual international festival of contemporary dance, performance art, taking place in
The idea of the Festival is to introduce trends present in contemporary dance, performance art, to extend the space of artistic search, to promote a formula of performing events which make a direct contact with the audience easy and build up a forum for various acts of creation applying the techniques based on movement, space and sound.
In 2010 the festival is locate in
The impact of performances generally is to bring new experience and to set free imagination and energy by looking at and participating in the performances.
Performance breaks down the barriers – between conventiomel art forms, between political systems, between artists and their audience – and between human beings. It is our intention to present the achievements and popularize the knowledge of contemporary trends in the art of dance, performance art.
This unique event presents completely new dance quality, openens up to experiments. In whole project will participate the artists from:
The Impart Art Center is involved in the production of mass events such as two banner festivals: Jazz on the Odra and Wroclaw Non Stop. Other successes of the center include the city's great Millennium Celebrations, the Actor's Song Fesival and special performances and events such as Mysterium Iniquitatis or Requiem Pro Pace. The
Dance vibrations is annual project, taking place in
Director: Anna Wolek
Curator: Adam Kaminski
Coordinator: Joanna Mazurek
IMPART ART CENTER
Address: ul. Mazowiecka 17
Postal code / City: 50 - 412 Wrocław
Phone: +48 71 343 29 62,
+48 71 344 28 14,
Fax: +48 71 343 29 62
E-mail: impart@impart.art.pl
Http://www.impart.art.pl
środa, 10 marca 2010
Delgado Fuchs - ,,Manteau long”
Delgado Fuchs - ,,Manteau long”
"Bądź radykalny bez radykalnej nudy” (Delgado Fuchs)
Czy trzeba dać z siebie wszystko? Czy trzeba golić włosy łonowe, aby ustrzec publiczność przed zaśnięciem? Nadine Fuchs i Marco Delgado poszukują odpowiedzi na takie właśnie pytania. Robią to z dużą ilością absurdalnego humoru i świetnego wyczucia rytmu. Dwoje artystów analizuje relacje pomiędzy artystą a widzem, ruch jawi się jako wzór tkania sensu, a ciało jest jak ekran projekcyjny. Przedstawienie w którym stale następuje zmiana perspektywy, nastrojów i tożsamości poprzez zmianę ubrań i relacji między tancerzami. Twórcy proponują publiczności nowe podejście do myślenia o ciele i ruchu. Sztuka tańca na granicy absurdu, zabawna i całkowicie ekscentryczna.
DELGADO FUCHS (CH/B)
MANTEAU LONG EN LAINE MARINE PORTE SUR UN PULL A ENCOLURE DETENDUE AVEC UN PANTALON PEAU DE PECHE ET DES CHAUSSURES POINTUES EN NUBUCK ROUGE
Sharp attack but relaxed.
Speak about life, death and sex.
Spare a choreographer.
Take trivial things seriously.
Be radical without being radically boring.
Avoid venues which everybody knows that nobody comes.
Is it important to shave pubic hairs for this show?
Is it necessary to give all?
Is it necessary to prevent audience from sleeping?
To lie.
Enjoy being on stage to feel great and sexy.
Unveil some intimacy but not too much.
Make the audience not believe their eyes.
Be unfaithful to the authors of the show.
Do not claim that what is being done is true to life.
Do accessible things but at the same time slightly indecent.
Be nude without being nude.
Wonder if what is being done is really art.
Nadine Fuchs was born in Bern, Switzerland. She studied classical and contemporary dance at Anne Woolliams School and the SBBS (Schweizerische Ballettberufsschule) in Zurich and completed her training at the Rudra Bejart Atelier in Lausanne. She danced for different companies such as Nomades le Loft, Alias, Bern Ballett, Cie Arthur Kuggeleyn and Cie Nicole Seiler. She later on explores more experimental contemporary researches and starts with Marco Delgado the Delgado Fuchs Collective.
Of Spanish origin, young Marco Delgado spends his childhood in a popular Brussels neighborhood. Football is hisfirst passion. Later on his father wants him to become a responsible person and obligates him to become a turner milling machine operator…
He starts his career as a dancer at conservatoire Royal de Brussels during the day and in a strip tease club called “Happy few” at night. His famous hip movement persuaded the director from Opera Liege to give him a solo position within his company. After this experience, he craves for the sun and hot nights and ends up in the Canarien Islands where he works again in different nightclubs. A job for the Nomades dance company brings him to Switzerland and he stays there to work for different freelance projects and to create the collective Delgado Fuchs in 2002 in Bern.
wtorek, 9 marca 2010
niedziela, 7 marca 2010
Mandala Performance Festival - VI edycja
24.04 – 25.04.2010
Celem projektu jest wielowątkowa prezentacja sztuki tańca współczesnego i performance. Wydarzenie zaproponuje publiczności nawiązanie dialogu między słowem, ruchem, muzyką i obrazem. Różnorodność prezentacji artystów jest kluczowym elementem programu. Tworzenie w rozmaitych warunkach, indywidualne zainteresowania tematyką, estetyką, podejściem do procesu twórczego, odgrywają ważną rolę w pracy artystów. Dlatego taki projekt zawiera ważny aspekt edukacyjny: otwiera na różne formy współczesnej sztuki i prowokuje dyskusję. Sztuka tańca, performance znoszą sztampowość oraz powtarzalność teatru i sztuk plastycznych. Przedstawienia, które zaprezentujemy w trakcie trwania programu zapraszają do współudziału w podejmowaniu różnorodnych, ale istotnie współczesnych tematów, starają się wyznaczyć i zbadać nowe horyzonty sztuki. Ruch, taniec, cielesność są elementami składowymi przedstawień. Artyści wypowiadają się poprzez taniec, ale taniec otwarty na wszelkie powiązania z innymi dziedzinami sztuki. Ostatecznie afabularność wątków, literackie i filozoficzne inspiracje, swoista autotematyczność, współobecność muzyki i słowa, eksperymenty formalne, stanowią o interdyscyplinarności spektakli. Istotnym zamierzeniem projektu jest wykreowanie wydarzenia artystycznego na trwałe wpisującego się w kulturalną mapę Wrocławia, oczekujemy , że doświadczenia wyniesione ze spotkań z artystami pomogą wszystkim dokonać ciekawych obserwacji, będących impulsem do wprowadzania innowacji i odkrycia istotnych elementów wzajemnych kontaktów. Frekwencja w roku 2009 na wszystkich pokazach była bardzo wysoka, napawa to optymizmem i daje energię do działania, wszak bez widza nie ma sensu żadne zdarzenie artystyczne.
Martina F.Stirn, Ryuzo Fukuhara
Ryuzo Fukuhara, Martina.F.Stirn
Performance ,,Gravity of the Reveries”
wykonanie: Martina Stirn, Ryuzo Fukuhara
Ryuzo Fukuhara –
Potwierdzeniem zainteresowania tańcem przez Ryuzo Fukuharę było jego uczestnictwo w warsztatach tańca Butoh, przeprowadzonych w 1987 roku przez Semi-maru z formacji Sankaijuku.
W 1991 roku Fukuhara dołączył do Maijuku- innej grupy Butoh prowadzonej przez jedną z najważniejszych postaci Butoh- Min Tanaka.
Fukuhara załoył swoją własną trupę- Alchemic Sis, z bazą w Paryżu. Było to w 1996 roku.
W trakcie Recontres Choregrapheques Internationale de Seine-Saint-Denis we Francji w 1998 dotarł do pół finałów z prezentacją ‚IN THAT CASE‘. Począwszy od 2000 roku, Fukuhara zwrócił swoją uwagę w kierunku Europy. Wystepował i prowadził warsztaty w wielu krajach, między innymi Wielkiej Brytanii, Włoszech, Francji, Czechach, na Słowacji, W Polsce, Byłej Republice Jugosławii, w Niemczech, Austrii, Rosjii, Stanach Zjednoczonych i Wietnamie, a ostatnio także w Hiszpanii. . Lista jego performance zawiera prezentacje w Asian Art Museum w
Słoweńska malarka, tancerka, kostiumolog. Studiowała psychologię i malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Ljubljanie i w Pradze. Wystawiała swoje prace na Słowenii, w Czechach, w Austrii i w Japonii. Jako tancerka i performerka współpracuje z Ryuzo Fukuhara.
"pinku chirashi" - spektakl zainspirowany zjawiskiem społecznym, które pojawiło się w Japonii. Dotyczy życia seksualnego Japończyków i ich miłości, która staje się coraz mniej realna. Najmłodsze pokolenie, zapracowane, w szaleńczym wyścigu szczurów nie ma już czasu na życie prywatne. Oddaje się zatem w samotności jedynie uciechom z nadrukowanymi na pościeli dziewczynkami, przypominającymi postaci z komiksów. Japończycy kochają się w laleczkach, prowadzą równoległe życie w komputerowych grach "powieściach", miesiącami zamknięci w swoich pokojach. Postępujący rozkład realnych kontaktów między ludźmi widać w relacjach damsko-męskich, gdzie prawie połowa dorosłych przyznaje się, że nie ma znajomych płci przeciwnej.
KENNETH FLAK - God Studies #3 - Norwegia
Muzyka: Yann Coppier
Tekst: Tor Åge Bringsværd
Produkcja: Rotterdamse Dansateliers (NL) and Korzo Theater (NL)
Światło: Loes Schakenbos
Solo K.Flak to opowieść o klasycznych superbohaterach, rozmowa z Nordyckimi bogami o imieniu Odin, Thor i Loke. Wspaniałe, mocne, skomplikowane postacie z bardzo ludzkimi błędami i niedociągnięciami. Odyn - bóg, który stworzył świat, ale nie rozumie tego, Thor, który chroni ludzi i bogów, ale może także ich zniszczyć w przypływie niekontrolowanego gniewu i Loke, joker z mitologii. Nie ma czegoś takiego jak absolutne dobro lub zło, są tylko mniej lub bardziej skuteczne strategie przetrwania, a gdy nie jest to już możliwe, najlepiej umrzeć w wielkim stylu. W tym spektaklu choreograf Kenneth Flak i pisarz Tor Åge Bringsværd pytają, czy starożytne historie mają jeszcze dzisiaj coś do powiedzenia.
Kenneth Flak - zaczął występować w rodzinnej Norwegii jako aktor i muzyk w wieku 18 lat. Był współzałożycielem i szefem młodzieżowej grupy teatralnej Zork Zcene. W tym czasie uczył się też reżyserii w prestiżowej Norweskiej Akademii Teatralnej. Studiował filozofię w Oslo by porzucić ją dla Amsterdamu, gdzie w Akademii Sztuki zgłębiał mim i teatr fizyczny. Po roku nauki zaczął brać udział w licznych projektach tanecznych i przeniósł się na wydział współczesnego tańca łącząc studia z występami. Jego niemal akrobatyczny styl zakorzeniony jest zarówno w technikach tańca współczesnego, jak i w sztukach walki (od 2005 roku posiada czarny pas ninjutsu) i zgłębianym przez lata aktorstwie (od mimu po metodę Stanisławskiego).
Od 1999 roku Kenneth pracuje z wieloma choreografami w Holandii, Norwegii, Indiach i Szwecji występując w Europie, Ameryce Północnej i Azji. W Polsce mogliśmy oglądać go w spektaklach Andre Gingrasa - CYP17 i Hypertopia.
Od 2004 roku Ken tworzy własne choreografie we współpracy i przy wsparciu Korzo Theater w Hadze, Attakkalari Centre for Movement Arts w Bangalore (Indie) oraz Dansens Hus w Oslo. Jest także kompozytorem-samoukiem i tworzy muzykę do wszystkich swoich spektakli oraz dla innych choreografów. Obecnie Kenneth pracuje jako szef prób Andre Gingrasa.
czwartek, 4 marca 2010
WIBRACJE TANECZNE vol.IV - Marysia Stokłosa -Prawa Półkula
Marysia Stokłosa
Prawa półkula
choreografia Marysia Stokłosa
reżyseria świateł Jan Cybis
dramaturgia Peter Pleyer
kostiumy Ola Staszko
muzyka LeTigre, Nina Simone, Erik McKenzie
tańczą Aleksandra Borys, Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
Zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta St. Warszawy i Fundacji Burdąg
Wrocławska Premiera - 13.03.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17
niedziela, 23 sierpnia 2009
czwartek, 30 lipca 2009
poniedziałek, 20 lipca 2009
poniedziałek, 11 maja 2009
Anita Wach - INCH 1,5
,,INCH 1,5'' - choreografia i wykonanie: Anita Wach.
Muzyka: collage.
Premiera odbyła się w ramach Solo Projekt Stary Browar
Review: Anna Hackiewicz
Spektakl ''INCH 1,5'' w wykonaniu choreografki Anity Wach powstał przy pierwszej edycji SOLO PROJEKT w Starym Browarze w Poznaniu. Był to debiut choreograficzny artystki, która przez kilka lat współpracowała ze Śląskim Teatrem Tańca, a obecnie jest związana z warszawskim Teatrem Bretoncaffe. Zgodnie z założeniami programu SOLO PROJEKT artystka „ograniczyła” scenografię spektaklu do pustej przestrzeni i stworzyła spektakl, który swoją formą nawiązuje do słów angielskiego choreografa Jonathana Burrowsa: „do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim głowa”. Po raz drugi spektakl ''INCH 1,5'' Anita Wach zaprezentowała 25 kwietnia 2009 podczas V edycji Mandala Performance Festival we Wrocławiu. Anita Wach ukazuje się publiczności leżąc na pustej scenie w wykrzywionej, wręcz karykaturalnej pozie. Po dłuższej chwili zauważamy, jak figura, w której przez dłuższy czas leżała artystka, zaczęła się powoli „załamywać” jakby za wskutek nadmiernego przyciągana ziemskiego poszczególnych części jej ciała. Powolne zawalanie się „konstrukcji” zmuszało tancerkę do balansowania na tych częściach ciała, które jeszcze pozostawały w pozycji. Gdy już wydawałoby się, że jej ciało legło w bezwładzie, gwałtowny ruch ręki pchną korpus w inne miejsce podłogi, by potem kolejny impuls z jeszcze innej części ciała poruszył je w drugą stronę. Sylwetka artystki przemieszczała się po scenie przybierając poczwarne formy rodem z tańca butoh. Od czasu do czasu owo pełzanie przerywał stanowczy skurcz jednego z jej członków, który ustawiał ciało w kolejnej pozie, która i tak ulegała stopniowemu zawaleniu. Gdy Anita w końcu dosięgła pozycji stojącej impulsy znów zaczęły poruszać nią w różnych kierunkach. Zupełnie jakby ciało artystki odkrywało nowe możliwości poruszania się opierając się jedynie na dwóch nogach. Sposób ruchu artystki sugerował istnienie w jej ciele sił wewnętrznych, które starały się nim zarządzać, a którym to ciało stawiało swój opór fizyczny. Artystka poruszała się głównie w ciszy. W nieoczekiwanych momentach można było usłyszeć collage dźwięków przypominających jakieś szmery. Dźwięki ulegały natężeniu, gdy owa „wewnętrzna siła” zdawała się pojednać ze swoim „zewnętrznym ciałem”. Wtedy to, ruchy tancerki zaczynały być bardziej pewne i zdecydowane. Nagle, gdy nic nie zapowiadało końca, muzyka się urwała i światła zgasły. Oglądając spektakl Anity Wach można odnieść wrażenie, że „to, co jest wewnątrz ciała”, zdaje się poznawać „ciało, które jest na zewnątrz”, a poprzez które „to,co jest wewnątrz” czerpie wrażenia i doświadcza bycia w jakiejś zewnętrznej formie. ''INCH 1,5'' jest spektaklem, w którym głównym sposobem wypowiedzi artystki i choreografki jest sam ruch. Jego forma momentami przypomina taniec butoh, choć z pewnością jest to spektakl dla miłośników współczesnego teatru tańca.
Anna Hackiewicz
Muzyka: collage.
Premiera odbyła się w ramach Solo Projekt Stary Browar
Review: Anna Hackiewicz
Spektakl ''INCH 1,5'' w wykonaniu choreografki Anity Wach powstał przy pierwszej edycji SOLO PROJEKT w Starym Browarze w Poznaniu. Był to debiut choreograficzny artystki, która przez kilka lat współpracowała ze Śląskim Teatrem Tańca, a obecnie jest związana z warszawskim Teatrem Bretoncaffe. Zgodnie z założeniami programu SOLO PROJEKT artystka „ograniczyła” scenografię spektaklu do pustej przestrzeni i stworzyła spektakl, który swoją formą nawiązuje do słów angielskiego choreografa Jonathana Burrowsa: „do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim głowa”. Po raz drugi spektakl ''INCH 1,5'' Anita Wach zaprezentowała 25 kwietnia 2009 podczas V edycji Mandala Performance Festival we Wrocławiu. Anita Wach ukazuje się publiczności leżąc na pustej scenie w wykrzywionej, wręcz karykaturalnej pozie. Po dłuższej chwili zauważamy, jak figura, w której przez dłuższy czas leżała artystka, zaczęła się powoli „załamywać” jakby za wskutek nadmiernego przyciągana ziemskiego poszczególnych części jej ciała. Powolne zawalanie się „konstrukcji” zmuszało tancerkę do balansowania na tych częściach ciała, które jeszcze pozostawały w pozycji. Gdy już wydawałoby się, że jej ciało legło w bezwładzie, gwałtowny ruch ręki pchną korpus w inne miejsce podłogi, by potem kolejny impuls z jeszcze innej części ciała poruszył je w drugą stronę. Sylwetka artystki przemieszczała się po scenie przybierając poczwarne formy rodem z tańca butoh. Od czasu do czasu owo pełzanie przerywał stanowczy skurcz jednego z jej członków, który ustawiał ciało w kolejnej pozie, która i tak ulegała stopniowemu zawaleniu. Gdy Anita w końcu dosięgła pozycji stojącej impulsy znów zaczęły poruszać nią w różnych kierunkach. Zupełnie jakby ciało artystki odkrywało nowe możliwości poruszania się opierając się jedynie na dwóch nogach. Sposób ruchu artystki sugerował istnienie w jej ciele sił wewnętrznych, które starały się nim zarządzać, a którym to ciało stawiało swój opór fizyczny. Artystka poruszała się głównie w ciszy. W nieoczekiwanych momentach można było usłyszeć collage dźwięków przypominających jakieś szmery. Dźwięki ulegały natężeniu, gdy owa „wewnętrzna siła” zdawała się pojednać ze swoim „zewnętrznym ciałem”. Wtedy to, ruchy tancerki zaczynały być bardziej pewne i zdecydowane. Nagle, gdy nic nie zapowiadało końca, muzyka się urwała i światła zgasły. Oglądając spektakl Anity Wach można odnieść wrażenie, że „to, co jest wewnątrz ciała”, zdaje się poznawać „ciało, które jest na zewnątrz”, a poprzez które „to,co jest wewnątrz” czerpie wrażenia i doświadcza bycia w jakiejś zewnętrznej formie. ''INCH 1,5'' jest spektaklem, w którym głównym sposobem wypowiedzi artystki i choreografki jest sam ruch. Jego forma momentami przypomina taniec butoh, choć z pewnością jest to spektakl dla miłośników współczesnego teatru tańca.
Anna Hackiewicz
środa, 6 maja 2009
Subskrybuj:
Posty (Atom)