Wojciech Stanisław Skowronek

Wojciech Stanisław Skowronek -
projektant ceramiki, performer, tancerz, animator kultury. Przeżył wstrząsające studia na ASP we Wrocławiu i Lwowie dyplom z projektowania ceramiki pod kier. Prof. Grażyny Płocicy oraz z działań i struktur wizualnych pod kier. Prof. Ryszarda Jędrosia. Od 1997 roku współdziała z Instytutem Sztuki Nowej Teatr Performer w Zamościu, współpracując również z Saluluekip duetem improwizujących kompozytorów z Warszawy.Współtwórca niezależnego Wydziału Niewiedzy Nieświadomości Performance i Prestidigitatury na ASP we Wrocławiu 2002, Festiwalu Kreacji 2001 i ASIA-Festiwal we Wrocławiu i Lublinie 2005. Brał udział w krajowych i międzynarodowych imprezach, wystawach i koncertach, Kraków Audio Art, Wrocław "Gracze" BWA Awangarda, Feta Gdańsk, Wolny Tybet Kazimierz Dolny, Krakowskie Reminiscencje Teatralne, Międzynarodowy Festiwal Sztuk Intuitywnych Fortalicje Zamość...Obecnie zajmuje się projektowaniem porcelany. Mieszka w Oxfordzie.

Arti Grabowski

Arti Grabowski - absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Działań Medialnych prof. Antoniego Porczaka (obecnie asystent w Międzywydziałowej Pracowni Intermediów Prof. Artura Tajbera) oraz Universidad Castilla la Mancha w Cuenca (Hiszpania). "Jest jednym z najwyżej cenionych artystów performance art młodego pokolenia. W ciągu 8 lat zrealizował ponad setkę działań, sugestywnych, pełnych humoru i zmysłu krytycznego. Występował na najważniejszych Festiwalach Sztuki Performance, Festiwalach Teatralnych, przeglądach Sztuki Wideo w Polsce, Hiszpanii, Holandii, Meksyku, Niemczech, Francji, Finlandii, Włoszech, Szwecji, Czechach, Szwajcarii, USA, Kanadzie, Chinach i na Węgrzech. Od kilku lat współpracuje z poznańskim Teatrem Porywacze Ciał, członek Stowarzyszenia „Fort sztuki”, współorganizator takich festiwali jak: Międzynarodowy Festiwal Sztuki Performance „Zamek wyobraźni”, „Międzynarodowy Festiwal Teatrów „A’part”, Międzynarodowy Festiwal Sztuki Performance „Fort sztuki”, wraz z Anną Syczewską współtworzy kuratorsko artystyczny duet „Toothsystem”.

Eveline van Dalen

http://www.evelinevandalen.nl/

Kirsten Offringa

http://www.kirstenoffringa.nl/

Konrad Juściński

Konrad Juściński - urodzony w 1977 w Gorzowie Wlkp. Edukacja: Akademia Sztuk Pięknych w Poznaniu. Dyplom w 2002 na Wydziale Architektury Wnętrz i Wzornictwa. Zajmuję się malarstwem,rzeźbą oraz działaniami performance. W latach 2003-2005 asystent prof.Jana Berdyszaka- Pracownia Rzeźby i OtoczeniaInstytut Sztuk Pięknych Uniwersytet Zielonogórski. Aktualnie mieszka i pracuje we Wrocławiu.

NMT - Żywoty Muz

Niezależna Manufaktura Taneczna

ŻYWOTY MUZ – Hildegarda z Bingen wykonawcy: Katarzyna Kiełbasa, Joanna Potkowska, Ewa Staroń, Kaja Osóbka, Dominika Sapińska

Projekt jest propozycją comiesięcznych artystycznych spotkań /spektakli. Kobiety stanowiące zespół Niezależnej Manufaktury Tanecznej zaprezentują publiczności spektakle będące manifestacją ich poglądów, doświadczeń, oczekiwań. Spektakle podzielone będą na tematycznie różnorodne spotkania.Cykl ŻYWOTY MUZ powstał w wyniku fascynacji biografiami najsłynniejszych kobiet świata. Życiorysy Joanny D'Arc, Hildegardy z Bingen, Magdaleny Samozwaniec, Isadory Duncan, Edith Piaf, Simone de Beauvoir, Marii Callas, Virginii Wolff, Marii Skłodowskiej-Curie posłużą artystkom NMT jako kanwa dla opowieści o życiu, śmierci, miłości, zdradzie, wolności i pasji tworzenia.Autorki dążą do odtworzenia pierwotnego związku między tańcem a śpiewem, odkrywania istnienia współharmonii głosu i ciała na podobieństwo starożytnych muz. Muzy wszak były uważane za boskie pieśniarki, których muzyka i słodkie głosy dawały radość i zapomnienie. Ich słowa łagodziły spory między bogami i między ludźmi.

Hildegarda z Bingen była kobietą nietuzinkową. To niemal jedyna średniowieczna autorka.
Już we wczesnych latach życia oddana do klasztoru założyła własne zgromadzenie zakonne. Prowadziła korespondencje z możnowładcami, hierarchami kościelnymi i rzeszą osób mniejszej rangi, opracowywała zasady życia kościelnego, odprawiała egzorcyzmy, głosiła kazania. Sięgała po tematy z różnych dziedzin jak przyrodoznawstwo, medycyna, kosmetologia, muzyka, poezja i teologia. Pozostawiła ogromną spuściznę literacką.
Chcemy opowiedzieć ów ''żywot wizjonerki''

Teatr Okazjonalny

Mandala 2008 - Teatr Okazjonalny

Teatr Okazjonalny tworzy para zawodowych tancerzy i choreografów: Joanna Czajkowska i Jacek Krawczyk, którzy rozpoczęli współpracę artystyczną w 1998 roku. Teatr ma w swoim dorobku 16 spektakli, które prezentował na wielu festiwalach tańca współczesnego i teatrów alternatywnych w całej Polsce i za granicą, m.in. w Duncan Centre w Pradze, na Teatro Dienos w Solecznikach na Litwie i w ramach Agenda Cultural w Portugalii. Artyści TO współpracowali też z Cappellą Gedanensis przy projekcie „Katharsis”, francuskim teatrem Artonik (chor. Barbara Mavro Thalasittis) i Teatrem FETA, dla którego przygotowali choreografię i tańczyli jako soliści w spektaklu wystawianym m.in. w Petersburgu. Mimo upływu lat, wciąż są wierni swojemu pierwszemu credo artystycznemu, zgodnie z którym w budowaniu spektaklu najważniejsza jest Idea. Dopiero wówczas następuje eksploracja i analiza ruchu tak, by gotowa choreografia jak najpełniej oddawała ową Idee.Czajkowska i Krawczyk tworzą teatr tańca, gdzie ruch, oparty o technikę tańca współczesnego oraz aktorskie bycie w postaci kreowanej i w sytuacjach istniejących mają znaczenie równoważne. Dzięki ruchowi wywiedzionemu ze znaczenia i emocji, wzmocnionemu odpowiednią dramaturgią, chcą uzyskać na scenie prawdziwe, bliskie każdemu człowiekowi sytuacje, które głęboko dotkną widza.Obecnie stałym członkiem zespołu jest tancerka, choreograf, pedagog tańca i członek ZASP Iwona Strupiechowska. Z Teatrem Okazjonalnym współpracują także: Anna Jędrzejczak (tancerka), Mateusz Skutnik (webmaster i autor obrazów do spektaklu „Viva la Vida, artysta komiksu), Andrzej Pawłowski (grafika komputerowa, fotografia, serwis techniczny), Piotr Czajkowski (serwis techniczny) oraz Radosław Orłowski, Piotr Wołoszyk, Iwona i Jarosław Cieślikowscy (fotografia).





Teatr Okazjonalny / Occasion Dance Theatre
„Alchemik Halucynacji”

Koncept, choreografia i wykonanie: Joanna Czajkowska, Jacek Krawczyk
Muzyka: Rafał Dętkoś
Scenografia: Jacek Krawczyk
Kostiumy: Jola Słoma, Mirek Trymbulak
Metaloplastyka: Edyta Smorawska, Marcin Tomaszewski

Inspiracja: cykl wierszy „Pan Cogito” Zbigniewa Herberta





Spektakl został zrealizowany przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego.

Pomysł, by stworzyć spektakl taneczny w oparciu o poezję Zbigniewa Herberta powstał niejako z potrzeby szukania odpowiedzi na dwa, naszym zdaniem, podstawowe pytania dotyczące każdego człowieka i artysty: o sens życia i o formę, znaczenie twórczości. Spektakl, zatem nie jest transkrypcją wierszy poety, ale osobistą ich interpretacją.
Widowisko składa się z poszczególnych sekwencji – obrazów. Punktem wyjścia w budowaniu każdej z sekwencji stały się wybrane przez nas wiersze. Pracując nad strukturą przedstawienia, zachowaliśmy oryginalną perspektywę, taką, jaka jest w tomiku. Od przyjrzenia się samemu sobie, analizy własnego „ja” fizycznego i duchowego z bardzo bliska (Pan Cogito obserwuje w lustrze swoją twarz, O dwu nogach Pana Cogito, Przepaść Pana Cogito), poprzez próbę osiągnięcia stanu doskonałego, uspokojenia, wyalienowania (Pan Cogito a myśl czysta, Pan Cogito a ruch myśli, Alienacje Pana Cogito), po umiejscowienie człowieka w otaczającej go rzeczywistości, w świecie „globalnej wioski” i kultury masowej, gdzie trwa nieustająca pogoń za nowością i sensacją (Pan Cogito o magii, Co myśli Pan Cogito o piekle), po końcowe przesłanie (Pan Cogito o postawie wyprostowanej, Przesłanie Pana Cogito).
To, co dla nas jest najważniejsze, to głębokie przekonanie o tym, że zarówno w poezji, jak i w teatrze tańca, możliwe jest opisanie wewnętrznego świata istoty ludzkiej, jej skomplikowanych refleksji i spostrzeżeń w sposób jasny i czytelny, ale nie pozbawiony metafory.
W naszej interpretacji sięgamy do wartości uniwersalnych herbertowskich wierszy, nie penetrując wątków politycznych, a biorąc za punkt wyjścia ponadczasowość znaczeń i zagrożeń, które teraz są czym innym, niż były wówczas, gdy poeta tworzył. I właśnie z uwagi na ten kontekst, forma spektaklu jest współczesna, ale nie pozbawiona odniesień do tradycji i historii sztuki tanecznej, kostiumu, czy muzyki.

Sharon Feder

photo: Janusz Matuszewski

Sharon Feder

Mandala 2008 -

Sharon Feder - is a performer, director and creator of physical theatre and mixed-media performance. A Canadian artist dedicated to the development of alternative and interdisciplinary performance practice, Sharon Feder creates individually and in collaboration, in Canada and internationally, with artists of different fields and from various backgrounds. Sharon¹s work reflects not only a dedication to the development of performance practice, but also a rigorous investigation of the site of convergence of different artistic forms: theatre, dance, video, film, new media and other sound and image technologies. This year, Sharon creates "Sound Moves", a conceptual platform for her artistic projects, performances, and installations. In February, she organizes "Festival Improbable", three days of improvisation at the Fonderie de Bagnolet with over thirty artists from theatre, dance, music, video and visual arts. At the same festival, she presents "InsideOut" the third in a series of performances in real-time audio visual environments. She is currently preparing her second solo performance "Nostalgia Trip Tic" together with Enrique Pardo of Pantheatre, and will tour it this summer in three different Canadian cities. Sharon has had the honor of receiving financial support and recognition for her artistic projects in Canada and abroad from, Canada Council for the Arts, the BC Arts Council, HRDC (Human Resources Development Canada), and the Canadian Cultural Centre in Paris.

Sharon Feder – kanadyjska artystka. Zajmuje się performance, realizuje projekty multimedialne, tworzy instalacje.

Jonathan Skinner

Mandala 2008

Jonathan Skinner - artysta aktywny na wielu polach sztuki, kurator. Studia artystyczne odbył w Dartington College of Arts w Wielkiej Brytanii. Jest organizatorem festiwalu BIOS odbywającego się w Brzeźnie pod Poznaniem, gdzie w 2004 roku założył Brzeznoart Center -ośrodek zajmujący się prezentacją i studiami nad sztuką performance. Jonnathan Skinner często używa środków, które poprzez swoją sensualność i trwałość zdają się być zarezerwowane dla wypowiedzi malarskiej czy rzeźbiarskiej. Używa ich jednak w sposób go charakteryzujący, opierając się na nieznacznej rytualizacji gestu, prowadzeniu narracji i włączeniu całego siebie w powstający w zamkniętych ramach czasowych konstrukt. Istotne są również związki symboliczne rekwizytów i narzędzi składających się na jego warsztat: ogień, ziemia, ropa naftowa, metal, determinujące w istotnej części zakres znaczeń stwarzanych poprzez gest. Określiłbym ten rodzaj performance mianem romantycznego, wpisanego w tradycję performance, w której autonomia dzieła sztuki jest niepodważana a funkcja symboliczna aktu performera wyraźnie zaznaczona.

Mandala 2007 - Anna Biernacka

Anna Biernacka Fugazi - mieszka i pracuje w Częstochowie. Od trzech lat zajmuje się indywidualną pracą twórczą, polegającą na realizacji własnych działań z pogranicza teatru i performance .
Tegoroczna stypendystka Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego oraz Prezydenta Miasta Częstochowa.
Pomysłodawczyni i organizatorka Festiwalu Działań Parateatralnych i Performance’u „OFFsceniczny”, który odbył się w maju 2006 roku, w Częstochowie. Autorka realizowanego również w Częstochowie projektu Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Ogródkowych „W zaułku”.
.
„Wołanie”- ta akcja pogłębia temat egzystencji kobiety, jaki pojawił się w parateatralnym działaniu „Takie moje...”. Ukazuje kobietę cierpiącą z powodu stawianych przed nią wymagań. Również kobietę jako swoisty symbol, dar dla mężczyzny, dla społeczeństwa w ogóle.
„Wołanie” to również przedstawienie kondycji człowieka we współczesnym świecie pełnym układów i skomplikowanych współzależności, od których bardzo trudno jest się uwolnić i bez jakich - z drugiej strony - nie sposób żyć.
„W przypadku występu Biernackiej – środki wyrazu to nośniki, poprzez które autorka chciała nam coś przekazać. I nie ważne czy chodziło o emanację kobiecości, o kontakt z drugim człowiekiem czy też o show spod znaku „hinduskiego masochizmu”.

Twarze Alaina Gaudeberta

W ramach III Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Mandala wrocławska publiczność mogła oglądać w Auli Akademii Sztuk Pięknych prace francuskiego artysty Alaina Gaudeberta.
Fenomen prac tworzącego w Burgundii Alaina Gaudeberta tkwi w jego własnoręcznie wykonanym piecu, służącym do wypalania ceramiki. Piec ten, choć o niezbyt trudnej konstrukcji, daje duże możliwości artystycznej pracy. Jako materiał do tworzenia swoich dzieł artysta wykorzystuje glinę gr?s, która poddana bardzo wysokiej temperaturze staje się odporna na wodę. Techniką dominującą jest zaś arigille chamott?e - połączenie gliny wypalonej z surową. Dużym atutem powstających w pracowni Gaudeberta prac jest uzyskany podczas wypalania interesujący koloryt oraz szkliwo, którym jest popiół, piasek oraz przeróżne metale w proszku - żelazo, kobalt, miedź.
Jednak tym, co jednak wyróżnia twórczość Alaina Gaudeberta, jest wykorzystanie i propagowanie wśród artystów (Francuz działa czynnie w Stowarzyszeniu Twórców Ceramiki w Puisaye) i oglądających zarówno starych i zapomnianych, ale ciągle ciekawych technik wypalania ceramiki, jak i promowanie współczesnej sztuki ceramiki.
Na wystawie w auli wrocławskiej ASP pokazano jedynie wycinek twórczości francuskiego artysty. Pozostałe prace można było obejrzeć jedynie w formie fotografii, co nie daje już takiej satysfakcji jak ogląd in situ. Jest to niezwykle ważne, gdyż prace Gaudeberta cechuje właśnie niesamowity koloryt, co nie zawsze wiernie oddaje fotografia. Wśród pokazanych prac szczególną uwagę przykuwają twarze-maski. Tworzą one wielokolorowy tłum, lecz każda twarz-maska nosi rysy indywidualne. Jedne bowiem wyrażają cierpienie, inne zdziwienie, smutek, złość etc. Krzyczą, lub w milczeniu zaciskają usta.
Można zadać sobie retoryczne pytanie - cóż artysta miał na myśli, tworząc ten tłum różnobarwnych twarzy-masek? Czy było to tylko podyktowane chęcią powrotu do dawnych technik wypalania ceramiki? Gdy się tak przygląda się tym twarzom, może nasuwać się myśl, iż to nie tylko kwestia techniczna stanowi sedno sprawy, choć odgrywa duże znaczenie. Różnorodny sposób ukazania twarzy przez Alaina Gaudeberta sprawia, że każdy oglądający odnajdzie w nich inne przesłanie. Piec Alaina Gaudeberta i wypalane w nim ceramiczne twarze niosą ze sobą wartości uniwersalne, nie pozbawione głębszej treści, które każdy z nas może odczytać na swój sposób.

Hanna Kuś

Waran@Las Piniowy

Slava Inozemcev

photo:M.Koprowski

Slava Inozemcev

SLAVA INOZEMCEV – główny twórca teatru plastycznego InZhest, z którego narodził się białoruski performance, choreograf, tancerz. W sferze zainteresowań artysty znajduje się groteska, archaiczne, rytualne formy, improwizacja, wszelkie odmiany psychofizycznego treningu, techniki tańca butoh. Uczestnik wielu europejskich festiwali i wydarzeń artystycznych, min.: OstWest (Bonn 1998), Ex&it! (Niemcy, Polska 1999), Things-time-theatre (Holandia 1999), Festiwal Sztuki Białoruskiej (Poznań 2000). Współpracuje stale z artystami europejskimi i z Japończykami (Atsushi Takenouchi, Yumiko Yoshioka). Jest współorganizatorem mińskiego międzynarodowego Festiwalu X-tradition.

Dominika Knapik - photo: Jarosław Jakubczak

Dominika Knapik

Dominika Knapik - jak wam się podobam? Pomysł, choreografia i wykonanie: Dominika Knapik Współpraca reżyserska: Wojtek Klimczyk Muzyka: collage
Siedzę, idę, bo lubię biegać. Pochodzenie niewiadome. Staję na rękach, patrzę, dotykam. Poruszam nogami, plecami, łokciami. Zaplatam, rzucam, przenoszę, wychodzę. Spojrzenia pogodne, uśmiechy słoneczne, ubrania czyste. Niczego nie czuję poza własnym ciałem. Czasami niedźwiedź, samochód, sukienka. Dominika. Chwilowo tej osoby nie ma.

Dominika Knapik - sama siebie nazywa "poszukującym aktoro-tancerzo-choreografem". Jest absolwentką Studia Baletowego Opery Krakowskiej i PWST w Krakowie i od zawsze porusza się pomiędzy tańcem i aktorstwem. Obecnie interesuje ją praca na przecięciu dyscyplin: teatru, tańca i filmu. Pochodzi z Krakowa, tam też współtworzyła grupę taneczną Hoplaaa. Po premierze "jak wam się podobam?" zajmie się intensywniej, produkcją tanecznych eksperymentów filmowych. SOLO PROJEKT to była szansa stworzenia pierwszego w swoim życiu w pełni autorskiego projektu i możliwość zmierzenia się z własnymi choreograficznymi marzeniami.

premiera: 16 maja 2007 w Starym Browarze w Poznaniu Solo powstało w ramach SOLO PROJEKT 2007 - programu rezydencyjnego Kulczyk Foundation http://www.starybrowarnowytaniec.pl/

Przestrzeń szałasów mandalicznych

Małgorzata Kazimierczak

Instalacja "Przestrzeń szałasów mandalicznych" to kontynuacja procesu poszukiwań twórczych Małgorzaty Kazimierczak, artystki od lat działającej w obszarze "sztuki idei" przestrzeni instalacyjnej, fotografii, filmu, wideoartu. Obecna realizacja to nawiązanie do wcześniejszych koncepcji autorskich takich jak "Komnata energetyczna", "Przestrzeń afirmacyjna" czy "Inkubator Utopii".
Ideą instalacji jest manifestacja aury efemeryczności spotkań międzyludzkich jako "wartość sama w sobie". Spotkań, w czasie których wytwarzają się intencje, energie i impulsy.
Na dwa dni Galeria Entropia zostanie zamieniona w czarny box, neutralną, odprzedmiotowioną pustkę. Wypełni ją specjalnie spreparowana rozlewająca się na ścianie projekcja filmowa, dźwięk i krąg szałasów mandalicznych będący efektem wielu sesji fotograficznych realizowanych przez autorkę podczas spotkań z przyjaciółmi oraz ludźmi tworzącymi i pracującymi we Wrocławiu. (Niektóre powstały przy okazji zbiorowych, wspólnych wystaw m.in.: "32,9", Studio BWA oraz "Kobiety w Awangardzie", Galeria BWA.)
M. Kazimierczak ukończyła w 1995 r. ASP we Wrocławiu. Dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Grafiki i Malarstwa. W latach 1998-2002 pracowała jako wykładowca we Wrocławskiej Szkole Fotograficznej. Zrealizowała kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Realizowała swoje projekty będąc zapraszaną na międzynarodowe festiwale nowych mediów m.in. AVE Arnhem Festival, Holandia, Media Sheffield Show, Anglia, Gallery Creteil /Paris, Francja. Jest związana z wrocławskim festiwalem WRO gdzie wielokrotnie prezentowała swoje instalacje i filmy, oraz przyjacielsko i twórczo z Galerią Entropia.
Wystawa zrealizowana na zaproszenie Towarzystwa Kultury Czynnej w ramach Festiwalu Sztuki Mandala.

Bergamot

Fragment tekstu Fuchsa Rainera do katalogu wystawy PUBLIC RITUALS:

Volga Maslouskaya i Raman Tratsiuk, tworzący grupę Bergamot, w niektórych swoich performances sięgając do środków fizycznej przemocy, atakują się wzajemnie, aby zainscenizować mechanizmy władzy i dominacji, wywierające stały, lecz często niewidoczny wpływ na życie codzienne. Ich poszczególne prace pomyślane są jako części większej całości, noszącej tytuł „Organie Life", wspólny dla wszystkich prac tego cyklu. Pojęcie „życia organicznego" da się tu odnieść zarówno do niejako organicznego związku pozornie niejednorodnych przejawów rzeczywistości, takich jak sfera prywatna i obszar publiczny, jak też do znaczenia i roli ciała w sensie fizycznym.
Właśnie swoją agresywno-prowokującą postawą Bergamot wypowiada się na temat subtelnych mechanizmów, oddziaływujących na świadomość. W walce z piewcami tępego grupowego posłuszeństwa, którzy dla zapewnienia skuteczności swoich działań maskują żądzę władzy rzekomą potrzebą harmonii, artyści. grupy Bergamot postawili na otwarty, publicznie zademonstrowany konflikt, odsłaniający i piętnujący właśnie tę sprawność zawoalowanej władzy. Uwidacznia się to w akcji, podczas której oboje artyści spoliczkowali się wzajemnie na oczach wszytkich, spożywając posiłek w przepełnionym barze mlecznym subwencjonowanym ze środków państwowych. Performance zainscenizowany jako publiczna kłótnia między dwojgiem ludzi, który przez osoby znajdujące się w lokalu nie był postrzegany jako działanie artystyczne, zmierzał już choćby poprzez włączenie i sprowokowanie konkretnej opinii publicznej do pokazania wzajemnego przenikania się władzy i przemocy, zarówno na płaszczynie indywidualnej i kolektywnej, jak i w sferze prywatnej oraz publicznej. Przemoc, ukrywana raczej za kulisami prywatności, została nagle wypchnięta na scenę publiczną - patologia, którą jak długo pozostaje w ukryciu, toleruje się i usprawiedliwia jako coś nie do uniknięcia, wyeksponowana na arenie publicznej, wywołała publiczną niechęć. Interweniujący goście i groźnie wkraczająca kelnerka stali się nieumyślnie przedstawicielami tej samej władzy, która ze swojej strony czuje się obserwowana i przyłapana na wybuchu widocznej agresji. Próbę zażegnania otwartej przemocy wszelkimi dostępnymi środkami zdemaskowano zatem jako usprawiedliwienie zepchnięcia problemu przemocy do podświadomości, czyli jako zachowanie prawdziwie niebezpieczne.
Że prywatność jest upolityczniona w różnym stopniu i że władza sprawowana jest nie tylko przez instytucje i aparat państwowy, lecz również przez mikropłaszczyznę społeczną, podkreślał już Foucault w swojej analizie władzy: „Między każdym punktem struktury społecznej, między mężczyzną a kobietą, w gronie rodzinnym (...) panują stosunki władzy, nie będące zwykłą projekcją
wielkiej suwerennej władzy na (poszczególne) jednostki; lecz raczej ruchomym i konkretnym podłożem, w którym zakotwiczyła się władza, warunkiem umożliwiającym jej funkcjonowanie. (...) Aby państwo
funkcjonowało, tak jak funkcjonuje, między kobietą a mężczyzną lub między dzieckiem a dorosłym muszą panować bardzo specyficzne stosunki podległości, o własnej konfiguracji i względnej autonomii." Choć wypowiedź ta podważa twierdzenie o hierarchicznie skonstruowanej strukturze władzy jako uproszczenie, to relatywne powiązania różnych środowisk władzy nie ulegają wątpliwości. Dopiero upublicznienie prywatnych konfliktów zwraca uwagę na ich powiązania z władzą instytucjonalną i państwową. Foucault twierdził też, iż spowodowanie, że oddziaływanie władzy na codzienne otoczenie staje się niemożliwe do zniesienia. powoduje również utrudnienie funkcjonowania aparatu państwowego.
Zainscenizowana przez Bergamot kłótnia miedzy mężczyzną a kobietą i uwidocznienie w niej splotu spraw prywatnych i publicznych dopuszcza w ramach foucaultowskiej analizy władzy leszcze dalej idące interpretacje: W przemocy zadawanej sobie wzajemnie, we wzajemnej wymianie ciosów, każdy z uczestników jest sprawcą i ofiarą zarazem, a każdy gest władzy można . również odczytać jako gest oporu. Również ten aspekt stanowi odwrót od dwubiegunowych schematów władzy i podległości, czy też sprawcy i ofiary. W ich miejscu pojawia się zrozumienie dialektyki władzy, uwzględniające również jej twórcze momenty i efekty. „Należy odejść od wyłącznie negatywnego opisywania władzy (...) Władza jest w rzeczywistości twórcza, tworzy przecież rzeczywistość. Tworzy obszary zagadnień i rytuały prawdy -jednostka i jej poznanie są wynikami tej twórczości."51 W innym performance - tym razem z udziałem widzów, w Mińsku (1999) - Maslouskaya i Tratsiuk uniemożliwiali sobie wzajemnie przejście przez drzwi. Na progu pomieszczenia bezskutecznie walczyli ze sobą o powiększenie własnego terytorium. Wdali się w walkę płci, w której, napierając na siebie, pozbawiali się zarazem jakiejkolwiek możliwości działania. Walkę tę można też postrzegać jako symbol stale toczonego pojedynku czy też jako wezwanie do nieustannego oporu przeciw przemocy i próbom wykorzystywania. Wzajemne zadawanie sobie przemocy oznacza w tym wypadku również odpowiadanie oporem na przemoc zadawaną przez innych, czy też podjęcie ryzyka stałego konfliktu, zamiast rezygnacji i dopasowania. Grupa Bergamot uwypukla w tej pracy, w jakim stopniu umacnianie się władzy polega na wytyczaniu granic i jak ważne są dlatego stałe próby ich przekraczania.

Bergamot

J.Laage - photo: Marek Koprowski

Joan Laage

ETS explores questions: What is the human condition? What is the body? How can we experience infinity in the body? We will concentrate on the marriage of mind, body, and image within Butoh aesthetics beginning with recalling the consciousness of our cellular body and our primal roots. ETS is based on Joan’s Butoh training, her Laban/Bartenieff, Tai Chi, and Yoga background, and observances of nature. The training involves vigorous warm-ups, breath and energy exercises, exploration of the body as a fetus with developmental patterning, and primarily nature imagery. Through continual transformation we move from chaos to form.

Joan Laage

Joan Laage – tancerka, pedagog, choreograf. Posiada certyfikat Analizy Ruchu Labana i podstaw Bartenieffa. Doświadczenie zdobywała na Florida Dance Festiwal, w Instytucie Labana i Bartenieffa w Nowym Jorku. Asystowała w programie Integrated Movement Studies w Seattle. Studiowała w mistrzowskiej klasie Butoh Kazuo Ohno.W 1991 roku założyła grupę Dappin Butoh, której spektakle zwiedziły cały świat. Postać Joan Laage przedstawiona jest w książce Sondry Raleigh ,,Tańcząc w stronę mroku”.

Joan Laage studied under Butoh masters Ohno Kazuo and Ashikawa Yoko, and performed with Ashikawa’s group Gnome while living in Tokyo in the late 1980s. She also attended workshops by Min Tanaka, Sankai Juku, Akira Kasai, Harupin Ha, Masaki Iwana, and others. She was Artistic Director of Dappin’ Butoh in Seattle, Washington from 1991 to 2002. Since then, as a soloist and with her company, Joan has performed widely in the USA including the New York, San Francisco and Seattle Butoh Festivals, as well as in Europe, New Zealand, and in Asia. She is featured in Sondra Horton Fraleigh’s book, Dancing Into Darkness: Butoh Zen & Japan.
http://www.seattlebutoh.org/

Mandala 2007 - Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz

Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz

KRZYSZTOF „LEON” DZIEMASZKIEWICZ – znany performer, tancerz, choreograf, współtwórca Teatru Ekspresji, założyciel teatru „Patrz mi na Usta”, twórca świetnie przyjmowanych spektakli jak „Variete Cameleon”, „Narodowa Draq Queen”, „Królestwo Szambali”, „Cafe Domino”. Dziemaszkiewicz mówi o sobie, że jest urodzonym ekshibicjonistą. Codzienne medytacje, treningi, próby są dla choreografa i tancerza procesem pokazywania się i porozumiewania z widzem. Realność najniższej rangi – to według Dziemaszkiewicza jedna z najważniejszych zasad w teatrze i tańcu. Na solo składają się ulubione środki wyrazu artysty: przebieranie, transgresja płci, sugestywne żywe obrazy.

Współpracował także z "Moving M3" (Berlin), Teatrem "Babcia Zosia" (Berlin) oraz z Sopockim Forum Integracji Nauki Kultury i Sztuki. Jego projekty odznaczają się niesamowitą oryginalnością, duża dozą ekspresji twórczej . Są próbą zagłębienia się w problemy natury egzystencjonalnej, próbą wniknięcia w człowieka, jego wielowymiarową naturę i wnętrze. Znajdujemy w nich silne emocje wyrażone w tańcu, gestykulacji, mowie ciała z elementami pantomimy, słowie, dźwięku. Artysta w przewrotny sposób posługuje się symbolami wyrażającymi jego osobisty i prześmiewczy stosunek do otaczającego świata, stosunków międzyludzkich.

Performance

Performance
Każdy performance, choć jest to pole sztuki, dotyczy naszego istnienia. Przed każdym wystąpieniem ogarnia mnie panika. Chcę uciekać. I muszę przebić się przez to. Rzeczywiście, dla mnie w całym doświadczeniu performance'u sztuka przebija się poza własne pole, ingerując w moje życie. A ja przecież zaczęłam tę przygodę w sztuce, nie w życiu. Potem stała się ona przygodą mojego życia.
Marina Abramović

Bożena Eltermann

BOŻENA ELTERMANN -
Założycielka Teatru Cynada. Z Teatrem Cynada zrealizowała trzy przedstawienia:"Cynada sama" (1998), "Tranquila" (1999), "Książę z liliami" (2001). W latach 1989-1995 solistka Teatru Ekspresji Wojciecha Misiuro (spektakle "Umarli potrafią tańczyć", "Dantończycy", "ZUN", "Idole Perwersji", "College 24", "Miasto Mężczyzn", "Pasja", z Teatrem Ekspresji wystąpiła także trzech produkcjach filmowych dla Telewizji Polskiej). Od 1995 roku aktorka Teatru Patrz Mi Na Usta. W latach 1997- 1998 tancerka Gdańskiego Teatru Tańca. Współpracowała m.in. z takimi choreografami jak: Mellisa Monteros (Kanada), Maiki Hauru (Finlandia), Pala Ross (Kanada). Występuje od lat na krajowych i zagranicznych festiwalach tanecznych i baletowych m.in.: Międzynarodowy Festiwal Sztuki - Edynburg, Festiwal Spoleto - Charlston, Włochy, Artgenda - Sztokholm, Szwecja, tanssia tyrkylla, Oulu, Finlandia, 8. Międzynarodowy Festiwal Tańca Współczesnego - Kowno, Litwa czy Deutsch als Freud - Frankfurt, Niemcy.

www.cynada.pl

Su - En

Su - En

SU-EN jest tancerką, choreografką i artystką butoh ze Szwecji. Stoi na czele SU-EN Butoh Company, grupy działającej w różnych składach osobowych. Była w Japonii przez pięć lat uczennicą Tomoe Shizune i Yoko Ashikawa grupy Tomoe Shizune & Hakutobo. Posiada licencję nattori w Jiuta-mai (tradycyjnym tańcu japońskim) jak również ma rozległe doświadczenie w zakresie różnych japońskich metod pracy z ciałem.

Praca SU-EN zakorzeniona jest w butoh a wpłynęła na nią współpraca z akcjonistami i performerami, rozwinęła ona jednak własną metodę badania ciała i własne podejście artystyczne. SU-EN Butoh Company odbywa liczne podróże grając przedstawienia, wygłaszając wykłady i prowadząc warsztaty. Jej prace były prezentowane w Czechach, Niemczech, Holandii, Chorwacji, Słowenii, Kanadzie, USA, Japonii, Argentynie, na Białorusi, w Rosji, Irlandii Północnej, Wielkiej Brytanii i całej Skandynawii.
Siedziba SU-EN Butoh Company znajduje się w lesie położonym na północ od Sztokholmu w Haglund Skola, ośrodku butoh, tańca i sztuk plastycznych.

,,głowa szuka ciała
ciało szuka głowy
miłość, która jest poszukiwaniem bólu
ból, który jest poszukiwaniem miłości
to jest kraina pomiędzy,
to jest przestrzeń gdzie kości są wystawione na
samo-kanibalizm i piękno zarazem
gdzie ukąszenie w ciało
to akt miłości
akt życia"

www.suenbutohcompany.net

Maud Quaedvlieg

Maud Quaedvlieg

Maud Quaedvlieg

Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mandala

Wystawa malarstwa holenderskiej artystki Maud Quaedvlieg –
Galeria Miejska ul.Kiełbaśnicza 28 Wrocław

Maud Quaedvlieg- ukończyła St.Joost Academy of Fine Arts w Bredzie i Academy for Liberal Arts w Hadze. W sferze jej zainteresowań znajduje się malarstwo figuratywne i abstrakcja. Inspirację do tworzenia odnajduje w licznych podróżach po świecie.Odwiedziła min: Iran, Indie, Armenię, Gruzję, Uzbekistan. Maud Quaedvlieg po raz pierwszy zaprezentuje swoje prace w Polsce.
Wystawa przygotowana w ramach Dni Bredy we Wrocławiu

Organizator: Fundacja Dom Pokoju

www.maudquaedvlieg.nl

Minako Seki - photo: Marek Koprowski

Minako Seki - Dancing Between

Minako Seki - Dancing Between Choreografia i wykonanie: Minako Seki Współchoreografia: Shinichi Momo Koga Kostiumy: Mido Kawamura Muzyka: Zam Johnson Światła i realizacja dźwięku: Nils Willers Czas trwania: ok. 50 min.

Spektakl Minako Seki, to widowisko na pograniczu tańca, teatru i sztuki performance. Zaskakujący, transowy, poruszający. Wprowadza widza w świat na granicy nocy i dnia, gdzie organika ruchu, charyzmatyczna osobowość tancerki i nowatorskie łączenie elementów kultury Wschodu i Zachodu, są jak zmysłowe ukąszenia pobudzające wyobraźnię i burzące rutynę. "Tańczenie pomiędzy" to nie tylko tytuł spektaklu, ale także główna zasada pracy twórczej Minako Seki. Tancerka bada relację między ciałem, przestrzenią i czasem, starając się uobecnić japońskie ma - czyli "przestrzeń pomiędzy bytami" . Fascynują ją intensywne stany napięcia emocjonalnego, momenty oczekiwania, czyli przestrzeń pomiędzy pragnieniem i jego realizacją, w której ujawnia się cała gama ludzkich uczuć i niespożyty potencjał człowieka. "Być pomiędzy - któż nie zna tego stanu? Widzisz dwie możliwości, znasz je, ale nie umiesz albo nie chcesz podjąć żadnej decyzji. To klasyczny dylemat. Wybierając jedno na pewno stracisz drugie. By uniknąć straty pozostajesz gdzieś pomiędzy i tak trwasz, ale tylko do pewnego momentu. Zawsze coś przychodzi i zmusza cię do decyzji." [Minako Seki]

A.Kłos
http://www.ritabaum.serpent.pl/

Minako Seki, born in Nagasaki, Japan, belongs to the third generation of Butoh Dancers.
Since 1985 she danced in Tokyo with the company “DanceLoveMachine”, with whom she went to Europe in 1986 at the invitation of the Berlin Künstlerhaus Bethanien. She stayed in Berlin and in 1987 became co-founder of tatoeba - TÉÂTRE DANSE GROTESQUE, the first Japanese-German butoh ensemble. She further develops the style of this group, which amongst other characteristics focuses on the sleeping potentials in human beings, in 45 productions as a dancer, choreographer and director. Since 1988 composer Zam Johnson has musically supported her.

Ryuzo Fukuhara - photo: Janusz Matuszewski

Ryuzo Fukuhara

Mandala Performance Festival 2008

Spektakl ,,Gecko Dance – Dance of Moonlight” w wykonaniu Ryuzo Fukuhara
Ryuzo Fukuhara - jest tancerzem butoh, mieszkającym w Japonii i w Słowenii. Przedstawia performance w Europie od 17 lat. Zaczął przygodę z tańcem butoh w 1987 roku. W 1991 roku dołączył to grupy tanecznej Maijuk kierowanej przez słynnego japońskiego tancerza butoh Min Tanaka. Fukuhara studiował taniec butoh przy Min Tanaka w "Body Weather Farm" w Hakushu w Japonii oraz wielu innych miejscach. Po opuszczeniu zespołu zaczął występy jako solista tańca butoh. Rozwinął swój koncept "Into the layers". W 2000 roku często pracował w Czechach. Fukuhara tańczył w Japonii, Europie, Stanach Zjednoczonych. Lista jego performance zawiera prezentacje w Asian Art Museum w San Francisco (2004), The Prague Quadrennial w 2003, The Next Wave Festival w 2002 i 2003, Alternativa Festival w 2003, The International Theatre Festival w Plzen w 2002, International Mime Festival w Korei Południowej, The International Mime Festival we Francji w 2001. Posiada też liczącą się szkołę tańca butoh, której zadaniem jest promować ten rodzaj sztuki jako ważną część Japońskiej duchowej kultury. Rozwija swoją własną metodę treningu, w której korzysta z kilku technik zaczerpniętych min: od Min Tanaka i Sankai Juku.


Organizator festiwalu: Galeria Miejska we Wrocławiu
Kurator festiwalu: Adam Kamiński
e-mail: art16@tlen.pl

Title of piece : Gecko Dance – Dance of Moonlight

This piece was awarded the 2nd prize of solo dance contest at 11Masdanza – the International Contemporary Dance Festival 2006 in Canary Islands, Spain.

Length : 50min

Creator and performer : Ryuzo Fukuhara
Costume : Martina Štirn