Mandala Performance Festival is an annual festival aiming to promote performing art in its wider sense to a general public.The festival continues its unique and atypical programming. This year’s programme includes: “non-dance” dance, butoh, action painting, body art.
czwartek, 30 kwietnia 2009
wtorek, 28 kwietnia 2009
środa, 18 marca 2009
Arkadi Zaides
Solo Siento - Reż: Shira Masnik, Chor: Arkadi Zaides Solo Siento wykorzystuje taniec, video i światło. Wciela w obraz filmowy walkę o pokój. Smugi cienia wraz z realnymi tancerzami tworzą spotęgowany, a także kontrowersyjny wydźwięk każdego ruchu.
Arkadi Zaides - photo: Avi Natan
Arkadi Zaides urodził się w 1979 na Białorusi. W 1999 wyemigrował do Izraela. W roku 1999 ukończył szkołę średnią “Misgav”, gdzie specjalizował się w sztuce i tańcu. Również w 1999 przeniósł się Tel Aviv'u, gdzie przyłączył się do Noa Dar Dance Group. Następnie, jeszcze tego samego roku, został członkiem Batsheva Ensemble, a w 2001 roku, również Batsheva Company (gdzie tańczył i tworzył do 2004 roku). Brał udział w choreografiach twórców takich jak: Ohad Naharin, Mats Ek, Yasmeen Godder, Sharon Eyal, czy Poul Norton. Od 2004 roku, Arkadi pracuje jako niezależny choreograf, tancerz i nauczyciel. Jego prace były prezentowane w Izraelu, Szwajcarii, Polsce, Włoszech, Republice Czeskiej, Chinach i Japoni. Tworzył dla Batsheva Ensemble. Zaproszono go również do pracy nad inter-dyscyplinarnym, wielo-gatunkowym spektaklem w Japoni. Został wybrany jako jeden z trzech finalistów podczas trzeciej edycji Rolex Mentor i Protégé Arts Initiative (2006-2007) w kategorii “taniec”. Od 2002, Zaides uczy “Gaga” - języka ruchowego Ohad'a Naharin'a. Jest nauczycielem tancerzy i nie-tancerzy w Izraelu i na świecie.Arkadi Zaides born in Belarus in 1979. Immigrated to Israel in 1990. Graduated ‘Misgav’ highschool in 1999, majored in Arts and Dance. In 1999 moved to Tel-Aviv and joined Noa Dar Dance Group. That same year joined the Batsheva Ensemble and in 2001 the Batsheva Dance Company, there danced and created till 2004. He performed in works by Ohad Naharin, Mats Ek, Yasmeen Godder, Sharon Eyal, Poul Norton among other choreographers. Since 2004 Arkadi works as an independent choreographer, dancer and teacher, his were presented in Israel, Switzerland, Poland, Italy, The Czech Republic, China and Japan. He created works for the Batsheva ensemble, was invited to create a multi genre performance in Japan and has been selected as one of three finalists in dance for the third cycle (2006-2007) of the Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative.Since 2002 Zaides has been teaching ‘Gaga’ – Ohad Naharin’s movement language. He is teaching dancers and non-dancers in Israel and around the globe.
niedziela, 8 marca 2009
Sylwia Hanff - Dromenon solo butoh
Sylwia Hanff – tancerka (butoh, taniec współczesny, orientalny), nauczycielka tańca, jogi kundalini, medytacji labiryntu, tancerka-mim, kuratorka kursów terapii tańcem; mgr filozofii (UW) i menadżerka kultury. Butoh uczyła się u największych mistrzów: Ko Murobushiego, DaisukeYashimoto, Carlotty Ikedy, Atsushi Takenouchi, Kana Katsury, Tadashi Endo; posiada rekomendacje tancerzy butoh: Atsushiego Takenouchi, Kana Katsury, Gabrielli Daris. Przygotowywała warsztaty butoh oraz choreoterapii opartej na butoh z Atsushim Takenouchi dla tancerzy, pedagogów specjalnych oraz rodzin z dziećmi. Była związana z Warszawskim Teatrem Pantomimy, Teatrem Narodowym, Operą Narodową, Teatrem Powszechnym w Warszawie oraz ze Studiem Mimów Stefana Niedziałkowskiego w Teatrze na Woli. Współpracuje z teatrami fizycznymi i eksperymentalnymi. Założyła i prowadzi Teatr LIMEN.Sylwia Hanff – dancer (butoh, contemporary and Oriental dance), teacher of dance, Kundalini Yoga and meditation of labirynth, mime-dancer, curator of dance therapy courses; graduate from philosophy faculty (University of Warsaw) and manager of culture. She learned butoh at the greatest masters: Ko Murobushi, DaisukeYashimoto, Carlotta Ikeda, Atsushi Takenouchi, Kan Katsura, Tadashi Endo; she has recommendation of the following butoh dancers: Atsushi Takenouchi, Kan Katsura, Gabriella Daris. She prepared butoh workshops and choreotherapy based on butoh with Atsushi Takenouchi for dancers, special pedagogues and families with children. She was associated with the Warszawski Teatr Pantomimy, the National Theatre, the National Opera, the Teatr Powszechny in Warsaw and with the Studio Mimów Stefana Niedziałkowskiego at the Teatr na Woli. She co-operates with physical and experimental theatres. She founded and has led the Teatr LIMEN.
Hajime Fujita
Hajime Fujita – choreograf i tancerz. Pochodzi z Jokohamy w Japonii. Uzyskał dyplom wydziału Peforming Arts na Kyoto University of Arts and Design. W 2006 r. uzyskał stypendium danceWEB prowadzone przez Mathilde Monnier i Loica Touze pozwalające wziąć udział w ImpulsTanz Festival w Wiedniu oraz stypendium Fundacji Azjatycko-Europejskiej Pointe to Point pod kierownictwem Simona Dove w Warszawie. W 2008 r. był nominowany do programu Rolex Mentor and Protege Arts Initiative. Jego projekty mają różny charakter, od prac choreograficznych po eksperymentalne instalacje. W latach 2007- 2008 brał udział w międzynarodowym projekcie SKITe/Sweet and Tender z Jean-Marc Adolphem. W roku 2007 i 2008 swój projekt ‘f/f’, oparty na improwizowanym tańcu, pokazywał we Francji, Hiszpanii i Portugalii. Jego głównym dążeniem jest współtworzenie chwili z publicznością po to by przemyśleć komunikację międzyludzką. Zainspirowany kilkoma myślami zaczerpniętymi z fenomenologii, uważa tę komunikację za sposób na rozwiązanie współczesnych problemów takich jak m. in. rasizm, dyskryminacja, bieda, konflikty religijne.Hajime Fujita - choreographer and dancer. He comes from Yokohama, Japan. He graduated in Peforming Arts from the Kyoto University of Arts and Design. He received the danceWEB scholarship 2006 led by Mathilde Monnier and Loic Touze to participate in the ImpulsTanz Festival in Vienna, and the Pointe to Point of the Asian European Foundation scholarship led by Simon Dove in Warsaw. In 2008 he was nominated for the Rolex Mentor and Protege Arts Initiative program. His pieces have diverse intentions in each project, from choreographic repertories to experimental installation projects. In 2007 and 2008 he took part in the international project SKITe/Sweet and Tender with Jean-Marc Adolphe. In 2007 and 2008 his representative improvisation dance project called ‘f/f’ was performed in France, Spain and Portugal. His main focus is sharing the moments with spectators/viewers to re-think our communication. Inspired by several thoughts of the Phenomenology, he finds importance of our communication as a key to solve our current problems, such as racism, discrimination, poverty, religious conflicts among others.
Performance - dontdiemyfriendtommy
Niewątpliwie bieda jest wielkim problemem w naszym społeczeństwie. Jeśli żyjemy w społeczeństwie dotkniętym kapitalizmem, potrzebujemy pieniędzy by przetrwać. But it is easy to get lost in chasing for money. W trakcie podróży Hajime Fujita po Europie przyszło mu spędzić jedną noc na londyńskiej ulicy. Tam spotkał bezdomnego o imieniu Tommy. "dontdiemyfriendtommy" jest dedykowane właśnie jemu, obywatelowi naszego społeczeństwa.
Performance - dontdiemyfriendtommy Undoubtedly poverty is a great problem in our society. As long as we live in the society affected by capitalism, we need money to survive. But it is easy to get lost in chasing for money. While Hajime Fujita was traveling around Europe, one night he had to sleep on the street in London. There he met homeless Tommy. "dontdiemyfriendtommy" is dedicated to him, a citizen of our society.
piątek, 6 marca 2009
LE MANQUE
Sławek Bendrat - tancerz, choreograf, reżyser. Studiował na wydziale pedagogiki baletu Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie; absolwent Poznańskiej Szkoły Baletowej. Przez wiele lat był związany jako tancerz z Polskim Teatrem Tańca Ewy Wycichowskiej w Poznaniu, biorąc udział w licznych premierach w kraju i na całym niemal świecie. Po wyjeździe z Polski rok spędził w Niemczech w teatrze w Nordhausen, następnie dwa sezony w Luzerner Theater w Szwajcarii jako tancerz i choreograf. W Szwajcarii współpracował również z Klein Theater w Lucernie i SIVC w Zurychu. Od dwóch lat jest w zespole Baletu Narodowego w Marsylii (Ballet National de Marseille) kierowanego przez Frederica Flamanda, gdzie oprócz ról w bieżącym repertuarze, stworzył własną choreografię "Le Manque". Latem 2008 r., wspólnie z Dominikiem Krawieckim, zrealizował film "ID".Sławek Bendrat - dancer, choreographer, director. He studied at the faculty of ballet pedagogics of the Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina (Music Academy) in Warsaw; a graduate from the Poznańska Szkoła Baletowa (Poznań Ballet School). For many years he was associated as a dancer with the Polski Teatr Tańca Ewy Wycichowskiej (Ewa Wycichowska Polish Theatre of Dance) in Poznań when he took part in numerous premieres home and abroad. After he had left Poland he spent a year in Germany in a theatre in Nordhausen, and afterwards two seasons at the Luzerner Theater in Switzerland as a dancer and choreographer. He also co-operated with the Klein Theater in Luzern and the SIVC in Zurich. For two years he has been in the company of the Ballet National de Marseille, directed by Frederic Flamand, where, except for the roles in a current repertoire, he created his own choreography entitled ‘Le Manque’. In summer 2008, together with Dominik Krawiecki, he made a film ‘ID’.
Dominik Krawiecki - aktor, reżyser, dyrektor teatru. Ukończył autorską klasę teatralną Krzysztofa Stróżańskiego w liceum we Wrocławiu, był studentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (wydział aktorski) we Wrocławiu, z której został wyrzucony. Przez kilka lat ściśle związany z życiem teatralnym Wrocławia. Założyciel i przez dwa lata dyrektor Teatru Zakład Krawiecki, aktor Teatru "Zielona Latarnia" pod kierownictwem Ireny Rzeszowskiej, prowadził liczne imprezy teatralne (m.in. WROSTJA). Po opuszczeniu Wrocławia mieszkał w Krakowie, studiował na UJ wiedzę o teatrze. Współworzył z Piotrem Siekluckim Avant Teatr. Po wyjeździe z Polski osiedlił się w Lucernie w Szwajcarii i przez trzy lata był na stałe związany z Luzerner Theater. Występował w repertuarze klasycznym i współczesnym. Od ponad roku mieszka w Marsylii, gdzie współpracuje między innymi z Ballet National de Marseille i le Théâtre New Cancan. Latem 2008 r., wspólnie ze Sławkiem Bendratem, zrealizował film "ID".
Dominik Krawiecki - actor, play director, theatre director. Graduate from Krzysztof Stróżański’s theatre class in a secondary school in Wrocław, he was a student of the Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna (State Higher Theatre School) – actors’ faculty – in Wrocław, which he was expelled from. For a few years he was firmly connected with Wrocław theatre life. Founder and for two years a director of the Teatr Zakład Krawiecki, actor of the Teatr "Zielona Latarnia" directed by Irena Rzeszowska. He led numerous theatre events, WROSTJA among the others. After he had left Wrocław, he lived in Cracow, he studied theatre science at the Jagiellonian University. He co-created the Avant Teatr with Piotr Sieklucki. After leaving Poland he settled in Luzern in Switzerland and for three years he was associated with the Luzerner Theater. He performed in both classical and contemporary repertoire. For over a year he has lived in Marseille, where he has co-operated with the Ballet National de Marseille and le Théâtre New Cancan. In summer 2008, together with Sławek Bendrat, he made a film ‘ID’.
Yoshiko Kinoshita - tancerka, choreograf. Pochodzi z Yokohamy w Japonii. Studiowała taniec w Miyoshi Takatori Ballet School w Yokohamie. W latach 1997- 2004 związana ze Star Dancers Ballet Tokyo, gdzie występowała w repertuarze klasycznym i współczesnym. Przez rok związana z Ryutpia Residential Company kierowaną przez Jo Kanamori. Od roku 2005 bierze udział w licznych projektach w Japonii, USA i Europie. Współpracuje, między innymi, z teatrem Pappa Tarahumara kierowanym przez Hiroshiego Koike i z Nowym Narodowym Teatrem w Tokio (New National Theater Tokio). Od dwóch lat w zespole Baletu Narodowego w Marsylii (Ballet National de Marseille) kierowanego przez Frederica Flamanda. Zagrała również w filmie ‘ID’ w reżyserii Dominika Krawieckiego i Sławka Bendrata.
Yoshiko Kinoshita - dancer, choreographer. She comes from Yokohama, Japan. She studied dance at the Miyoshi Takatori Ballet School in Yokohama. In the years 1997- 2004 she was associated with the Star Dancers Ballet Tokyo where she performed both classical and contemporary repertoire. For a year she was bound to the Ryutpia Residential Company directed by Jo Kanamori. Since 2005 she has taken part in numerous projects in Japan, the USA and Europe. She co-operates with the Pappa Tarahumara theatre directed by Hiroshi Koike and the New National Theater Tokio among the others. For two years she has been in the company of the Ballet National de Marseille directed by Frederic Flamand. She acted in the film ‘ID’ directed by Dominik Krawiecki and Sławek Bendrat.
LE MANQUE to historia dziwnego trójkąta. Mężczyzna, kobieta i mężczyzna. Jest opowieścią o trudnej miłości, która nie jest jedynie bajkowym wyznaniem dwójki kochanków. Parafrazując słowa S. Kane jest to miłość wszechogarniająca, rozpierająca serce, niekończąca się, lecz zawsze skomplikowana i sprzeczna. W spektaklu tym chcemy połączyć słowo z ruchem, myśl z emocją tworząc tym samym teatr tańca w pełnym tego słowa znaczeniu. Tekst użyty w przedstawieniu opisuje pragnienie miłości, niebanalnego i tym samym najpiękniejszego uczucia, jakie rodzi się między ludźmi.
LE MANQUE is a story of a strange triangle. A man, a woman and a man. It is a difficult love story which is not a mere, fable-like confession of two lovers. Paraphrasing Sarah Kane’s words, it is an overwhelming, heart outbursting, neverending, but always complicated and contrary love. In this performance we wish to join a word with a movement, a thought with an emotion to create dance theatre in its full meaning. The text used in the performance describes the longing for love, this not banal and at the same time the most beautiful feeling which is born between people.
czwartek, 5 marca 2009
Mandala Performance Festival
A performance artist is still associated with a provoking figure, a shaman, or a self-appointed therapeutist, who is ready to show us things we would not like to see again, and on times to see at all.(RoseLee Goldberg)
Mandala Performance Festival is an annual international festival of performance art, taking place in Wrocław since 2005 on the initiative of Towarzystwo Kultury Czynnej (Active Culture Society) and Galeria Miejska (The City Gallery) in Wrocław which has been an independent organiser of the project since 2008. Eighty artists from eleven countries: Great Britain, Germany, Japan, the Netherlands, Poland, France, Belarus, the USA, Portugal, Sweden and Canada, have taken part in five editions of the Festival.
The idea of the Festival is to introduce trends present in performance art, to extend the space of artistic search, to promote a formula of performing events which make a direct contact with the audience easy and build up a forum for various acts of creation applying the techniques based on movement, space and sound.
The Festival has an interdisciplinary character, and its title refers to the symbolics of mandala as a reflection of a present moment. It is a place of presenting varied interesting artistic tendencies, of exchanging experiences and of confronting artistic attitudes. Performance opens itself to other kinds of art, it allows them to enter its territory to co-create a new reality. It often combines poetry, dance and new media. It still evolves and opens new layers of perception, it makes direct communication and confrontation possible. The characteristic features of performance art are: vagueness, multitude of applied means and form openness.
The art of performance erases repetitiveness of theatre and fine arts, it often shows the ability of being art which enables aiming the people who are not related to culture or even the people excluded from it. It serves to create and lead any social projects. It is a live form of art, it articulates one’s attitude towards the world, it is the space of expression where an artist communicates with others.
Performance artists still search for new possibilities of sending a message, they benefit from choreography, narration. They notice our primary will to communicate, both with each other and the world surrounding us. There is no need to wait long for an inspiration to come – a thorough look at the reality is often enough. Each sound and movement, image and word, co-operate with each other to create a new kind of art. Performers verbalise emotional states and personal visions in their actions. In a short comment, it is hard to enumerate all sources of inspiration for authors of action art; it is both Jackson Pollock’s action painting, conceptual art, and Anna Halprin, Simone Forti, Yvonne Rainer’s innovative dance.
The fifth edition of the Festival focuses on the area of meeting between performing arts and choreography, on questions about identity and alienation in the contemporary world, on presentation of Joanna Leśnierowska’s ‘Solo Project’, performed in Stary Browar in Poznań.
The programme includes the artist who influence greatly the image of European contemporary art. The Festival is accompanied by meetings with the artists and panel discussions entitled ‘Body – Sex – Identity in Art’ .
Curator of the Festival
Adam Kamiński
sobota, 28 lutego 2009
piątek, 20 lutego 2009
Janusz Orlik
Janusz Orlik -urodzony w 1981 roku, jest absolwentem warszawskiej szkoły baletowej. Studiował w Brucknerkonservatorium Linz (Austria). Podczas studiów rozpoczął pracę w zespole młodych tancerzy x.IDA Dance Co. (Austria). Z zespołem odbył międzynarodowe tournee (Austria, Niemcy, Polska, Kanada). Od 2002 r. Janusz jest stałym członkiem Vincent Dance Theatre (Sheffield, UK).
Występował w produkcjach choreografów m.in.: Olga Cobos, Peter Mika, Catherine Guérin, Rebekka Murgi, Nicole Caccivio, Charlotte Vincent oraz uczestniczył w warsztatach tanecznych z artystami tj.: Nigel Charnock, Wim Vandekeybus, Chris Haring, Kirsty Simson, Guy Dartnell, Yossi Berg, Oded Graf.
Będąc aktywnym tancerzem od samego początku swojej kariery artystycznej, Janusz tworzy również własne prace choreograficzne, prezentując je zarówno w Polsce, jak i za granicą. Jest autorem spektakli „Exerese monobloc” (2004), „a bliźniego swego jak siebie samego” powstałego w ramach pierwszej edycji Solo Projekt 2006 (Stary Browar, Poznań). W 2007 roku wystąpił w spektaklu towarzystwa gimnastycznego „nic”. W 2009 roku wziął udział w spektaklu „Happy” w choreografii Nigela Charnocka (Stary Browar, Poznań). Pozostałe prace to m.in. „Wysokie obcasy” (Opera Krakowska, 2007), „Alfa” (Scena Tańca Współczesnego, Poznań 2009), „Folk” (Szkoła Tańca i Baletu Fouetté, Poznań 2009).
W 2001 roku Orlik zdobył I nagrodę w konkursie choreograficznym „Das Podium” (Linz, Austria) za spektakl „Monodrama”, który był prezentowany również na „III Gdańskich Debiutach Młodych Choreografów”. W 2006 roku przyznano II nagrodę w konkursie „Jugend Tanzt” (Dortmund, Niemcy) uczennicy „Szkoły Tańca i Baletu Fouette” tańczącej w choreografii Janusza Orlika „Not perfect”.
Poza pracą sceniczną Janusz prowadzi warsztaty taneczne w placówkach edukacyjnych i szkołach tańca w kraju i za granicą. Główny nacisk w tworzeniu własnych prac kładzie na ruch, zadając sobie pytania jakie ma znaczenie, co przekazuje widzowi, i to czy jest wiarygodny.
Janusz Orlik
born in 1981, is a graduate of ballet school in Warsaw and was a student of Brucknerkonservatorium Linz (Austria). During his studies he became a founding member of the company x.IDA (Austria) dancing and touring internationally (Austria, Germany, Poland, Canada). Since 2002 Janusz is a member of Vincent Dance Theatre (Sheffield, UK)
Janusz was performing in productions created by Olga Cobos, Peter Mika, Catherine Guérin, Rebekka Murgi, Nicole Caccivio and Charlotte Vincent. He was taking part in workshops with artists including Nigel Charnock, Wim Vandekeybus, Chris Haring, Kirsty Simson, Guy Dartnell, Yossi Berg, Oded Graf.
Since the beginning of his dancing career, Janusz has created his own choreographic pieces, presented at different contests and venues in Poland and abroad. His recent works include “Exérese monobloc” (Stary Browar, Poznań, 2004), “and thy neighbour as thyself” (Stary Browar, Poznań, 2006). In 2007 he performed in “nothing” with towarzystwo gimnastyczne, in 2009 in “Happy” choreographed by Nigel Charnock (Stary Browar, Poznań). Other works include „High heels” (Opera Krakowska, 2007), „Alpha” (Scena Tańca Współczesnego, Poznań 2009), „Folk” (Szkoła Tańca i Baletu Fouetté, Poznań 2009).
In 2001 Orlik won the 1st price at “Das Podium” competition for choreography (Linz, Austria) for “Monodrama” which was also presented at the “Young Choreographers Debuts” in Gdansk, Poland. In 2006, a student of “School of Ballet and Dance Fouette” (Poznan, Poland) won the 2nd price at “Jugend Tanzt” (Dortmund, Germany) dancing in Janusz’s choreography “Not perfect”.
As well as performing Janusz delivers dance workshops in different venues and dance schools in Poland and abroad. Janusz’s choreographic work focuses on asking questions about the meaning, delivery, honesty and truthfulness of movement.
czwartek, 19 lutego 2009
BBB Johannes Deimling - an artistical and social value
BBB Johannes Deimling born 1969 in the german town Andernach on the Rhine River, has worked since 1988 as an artist in the fields of performance art, video, object, installation, drawing and music. Especially with his performative works, the artist became internationally renowned. In numerous performance art festivals, in exhibitions and in the public he presented his ephemeral works in Germany, Poland, Switzerland, Estonia, Austria, Romania, France, Italy, Spain, England, Czech Republic, The Netherlands, Israel, Canada and Cuba.
Under the term 'agierte Bilder' - acted, or living images, used since 1995 the artist creates living images, which he puts into a pictorial aspect. Based on an idea or a concept a performance will be developed, with which he in an incisive moment the ontic tangible reality solidifies. In the moment of the presentation, constitutes an image that focuses everyday life or social conflict situations. Thereby accrues an acted image, which points beyond the bare experience of sense, because with each action Deimling alienates something from us that is well known. He uses well-known objects in a changed way, twists courses of action right around or remains in a pose, which appear at first sight strange, on the second all the more comes out with a deeper meaning. Here the creative act is the centre of attention. In the ultimately accruing image the precisely planned consistency of the first singular appearing gestures shows up.
He conceptualize an image of our society, which shows it full of contradictions, sentimentally, stupidly and badly, but also affectionately, creatively and cooperatively. He observes the world from his characterized point of view. A temporary image remains in the memory of the viewer. Particularly these images of BBB Johannes Deimling, show a nearly sliding transition between usual ordinariness and art.
Deimling finds his ideas and suggestions in the banality of the all day life and combines these researches with its own biography. The artist transforms topics such as patience, will, war, religion and transportation into physical images. The head is often a focus and again in the performances whether as living sculpture covered with plasters (band aids) or as material struck against the wall. At the creation of its acted images he works often with simple, poor materials.
Performance Art is for BBB Johannes Deimling of artistic and social value, which orients itself more on all day life than the meaning of art at the museum, a radical and honest form of the visual arts, which the creation of a work of art, its presentation, reception and reflection unites in one moment. The centre is the creative act. Not the commercial use of the work is crucial, but the volatility inspired by the impression of the viewer. The absence of a manifested artwork is not a fault, but a quality characteristic. An ephemeral moment happens and unites different personal levels, which the artist offers to his public. Deimling speaks with his body and with its movements and creates a platform of communication. This stands on four columns: The body of the artist, the time, the space and the communication with the viewer. In the moment the creative act merges the four elements into a unique readable sign of general importance, the heart of the artistic act.
środa, 18 lutego 2009
Sylwia Hanff - premiera solo butoh ,,Dromenon"
DROMENON
SYLWIA HANFF
solo butoh
“Weź to, by przewędrować przez osiem pustyń.”
(rytualna formuła Azteków)
W tańcu butoh każdy gest - powolny i wysublimowany, choć nie-doskonały, nie-dopełniony, gest zawieszony pomiędzy widzialnym i niewidzialnym, jak wiersz haiku, staje się wydarzeniem egzystencjalnym i próbą uchwycenia momentu zjawiskowej ulotności, odsyłając jednocześnie do ukrytego bezmiaru niezjawiskowej Pustki. „Butoh należy zarówno do życia, jak i do śmierci. Jest urzeczywistnieniem dystansu między istotą ludzką a nieznanym” (Ushio Amagatsu).
SYLWIA HANFF
solo butoh
“Weź to, by przewędrować przez osiem pustyń.”
(rytualna formuła Azteków)
W tańcu butoh każdy gest - powolny i wysublimowany, choć nie-doskonały, nie-dopełniony, gest zawieszony pomiędzy widzialnym i niewidzialnym, jak wiersz haiku, staje się wydarzeniem egzystencjalnym i próbą uchwycenia momentu zjawiskowej ulotności, odsyłając jednocześnie do ukrytego bezmiaru niezjawiskowej Pustki. „Butoh należy zarówno do życia, jak i do śmierci. Jest urzeczywistnieniem dystansu między istotą ludzką a nieznanym” (Ushio Amagatsu).
Barbara Bujakowska - „Swan …like”
Barbara Bujakowska – artystka swoją drogę taneczną rozpoczęła w 1994 jako uczennica Studia Baletowego przy Operze i Operetce w Krakowie. W roku 2003 ukończyła Preparatory First Program w Salzburg Experimental Academy of Dance. Jest absolwentką Institut for Dance Art ( Anton Bruckner Privat Universitat-Linz) gdzie zakończyła edukację taneczną z dyplomem Bachelor of Arts.W 2008 r. otrzymała Pierwszą Nagrodę w konkursie stypendialnym TVP "Dolina Kreatywna" za pracę solową pt."Swan...like".W tym samym roku została rezydentką programu Solo Projekt w Poznaniu gdzie wraz z Marcinem Janusem zrealizowała spektakl „Movement Modular Synthesis”.Obecnie mieszka w Krakowie gdzie współtworzy Grupę Hoplaaa oraz prowadzi zajęcia taneczno-ruchowe.„Swan …like” stanowi refleksję na temat wpływu na naszą psychikę mass mediów kreujących współczesny ideał piękna. Do jakich czynów jest zdolny człowiek (tu: kobieta,) aby osiągnąć wymarzony wygląd?...
Inspiracją do powstania projektu był program telewizyjny pt..”Swan” ukazujący losy kobiet, które ulegały wszelkiego rodzaju metamorfozom odbywającym się przy pomocy chirurgicznego skalpela.
Barbara Bujakowska - graduated at the Institute for Dance Art - Anton Bruckner Privatuniversität-Linz (Austria). She started her dance career in 1994 as a pupil of Ballet Studio associated with Cracow Opera. In 2003 she finished Preparatory First Program in Salzburg Experimental Academy of Dance.
In 2008 she has received the First Prize in Polish TV contest "Dolina Kreatywna" for her solo presentation "Swan...like". In the same year she became a resident of Solo Project in Poznań, were she produced with Marcin Janus show titled „Movement Modular Synthesis”. Since November 2008 she’s been dancing in "My", a performance made by Maat Project. She lives in Kraków, where she is leading dancing and movement workshops and where she is performing her own projects.
niedziela, 8 lutego 2009
Mandala 2009 - Angelika Fojtuch
“Angelika Fojtuch’s performance work deals with the issues of communication, the role of body and emotions in interpersonal relations and the creation of identity confronting them with the mechanisms of culture. Focusing on gender questions and norms of individual’s appearance in public space, she explores and crosses the borders of social conduct in order to reveal collective latent tensions, neglected fantasies or traumatic fears. Her work is usually conceived as a process of interaction with an audience, that Fojtuch often puts in uncomfortable or embarrassing situations. She often refers also to the specific social and psychological context of the performance’s site.”
Joanna Sokołowska (Zacheta National Gallery of Art, PL-Warsaw)
Joanna Sokołowska (Zacheta National Gallery of Art, PL-Warsaw)
Mandala 2009 - Angelika Fojtuch
Angelika Fojtuch -Born in 1978, in Gdynia, Poland.
She studied at diverse Polish Academies of Fine Art: in Torun, Krakow, Poznan and Gdansk.
In 2005 she graduated from the Department of Sculpture and Intermedia at the Academy of Fine Art in Gdansk.
She works primarily in performance art and its documentation (video, photography, text) and she has given performance workshops a.o. in Bezalel Academy of Fine Arts and Design in Jerusalem, Theather College in Jaffa, IDK The Academy of Fine Arts in Tallinn.
Angelika Fojtuch's art work has been presented at events and festivals throughout Europe, in Israel, Canada, China and USA, a.o. at Liste 08 Art Fair in Basel, VIENNA FAIR, NADA Art Fair in Miami, OPEN in 798 Art Zone in Beijing, 7a11d Fado Center in Toronto. In May 2009 is invited to the 2nd Biennale of Contemporary Art at The State Museum of Contemporary Art in Thessaloniki.Her article about performance art is included in "Pedagogia de la Performance" a book published by Valentin Torrens. She is presented a.o. at “Tekstylia bis-dictionary of the polish young culture”, “Wikipedia” and “culture.pl” portal.
In 2006, she co-founded PORT PERFORMANCE - Forum for Performance Art.
PORT PERFORMANCE has conducted performance art workshops for international participants in Gdansk, Tallinn, Berlin and Tel Aviv.
Harakiri Farmers - Beat Hotel
Harakiri Farmers - kolektyw artystyczny założony przez Dominikę Knapik iWojtka Klimczyka. Z założenia oddolna inicjatywa mająca na celu stworzenie platformy porozumienia między artystami z różnych dziedzin sztuki. Nie ma leadera, siedziby, ani dofinansowania. Pierwszy projekt Farmerów performance teatralny na pływalni zatytułowany "Keret" na podstawie opowiadań Edgara Kereta wygrał konkurs "Nowe Sytuacje" podczas festiwalu Malta 2008. "Beat Hotel" jest projektem numer 2. Trzecim będzie "Dance Monkey Dance!" realizowany z norweskim choreografem i tancerzem Kennethem Flakiem oraz francuskim kompozytorem i muzykiem Davidem Chazamem. Dominika Knapik jest tancerką, aktorką oraz pracuje jako choreograf teatralny (m.in. spektakle "Versus" w krakowskim Teatrze Nowym oraz "Fragmenty dyskursu miłosnego" w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, oba w reżyserii Radosława Rychcika). W 2007 roku była stypendystką prestiżowego stypendium DanceWeb Europe. Rok później tańczyła w spektaklu Towarzystwa Gimnastycznego "nic". Wojtek Klimczyk jest socjologiem z wykształcenia. Napisał książkę "Erotyzm ponowoczesny" wydaną przez Universitas. Wspólnie przygotowali solo taneczne Dominiki "jak wam się podobam?" prezentowane na zeszłorocznej Mandali.
Harakiri Farmers - artistic collective founded by Dominika Knapik and Wojtek Klimczyk. Deliberately non-institutional initiative aimed at creating a meeting ground for artists from different art forms. HF has no leader, no seat, and no subsidy. The first project of Farmers - theatrical performance in a swimming pool entitled "Keret" based on short stories by Etgar Keret - won the first prize of "New Situations" competition during Malta Festival 2008. "Beat Hotel" is their second work. The third one will be "Dance Monkey Dance!" created with Norwegian choreographer and dancer Kenneth Flak and French composer and musician Chazam. Dominika Knapik is a dancer, actress and works as choreographer in drama theatre (ia. "versus" in Teatr Nowy, Kraków and "Fragments of a Lover's Discourse" in Teatr Dramatyczny, Warsaw, both directed by Radosław Rychcik). In 2007 she received prestigous DanceWeb Europe scholarship. Next year she danced in Gymnastics Association's "nothing". Wojtek Klimczyk is a sociologist by profession. He wrote "Postmodern Eroticism" published by Universitas. Together they created "how do you like me?", Dominika's solo dance performance, which was presented during last year's Mandala Festival.
Harakiri Farmers - artistic collective founded by Dominika Knapik and Wojtek Klimczyk. Deliberately non-institutional initiative aimed at creating a meeting ground for artists from different art forms. HF has no leader, no seat, and no subsidy. The first project of Farmers - theatrical performance in a swimming pool entitled "Keret" based on short stories by Etgar Keret - won the first prize of "New Situations" competition during Malta Festival 2008. "Beat Hotel" is their second work. The third one will be "Dance Monkey Dance!" created with Norwegian choreographer and dancer Kenneth Flak and French composer and musician Chazam. Dominika Knapik is a dancer, actress and works as choreographer in drama theatre (ia. "versus" in Teatr Nowy, Kraków and "Fragments of a Lover's Discourse" in Teatr Dramatyczny, Warsaw, both directed by Radosław Rychcik). In 2007 she received prestigous DanceWeb Europe scholarship. Next year she danced in Gymnastics Association's "nothing". Wojtek Klimczyk is a sociologist by profession. He wrote "Postmodern Eroticism" published by Universitas. Together they created "how do you like me?", Dominika's solo dance performance, which was presented during last year's Mandala Festival.
wtorek, 11 listopada 2008
Mandala 2009 - Anita Wach
Anita Wach - INCH 1,5koncept, choreografia, wykonanie: Anita Wach
muzyka: collage reżyseria światła: Sławomir Krawczyński
Nie być w centrum i mieć centrum, znaczy być ciągle w drodze, zawsze w teraz, w jakimś miejscu. Idąc, sobą zapełniamy przestrzeń, sobą wyznaczamy kierunek, w miejscu zatrzymania widzimy swój dom. Sama przestrzeń jest bezdomna i pusta, a zarazem pełna możliwości. Nie wystarczy iść, nie wystarczy zamieszkać, nie wystarczy po prostu być. Interesuje mnie relacja pomiędzy człowiekiem i otaczającą go przestrzenią, pojmowaną jako swego rodzaju zagadka, której oddziaływanie jest wciąż na nowo odkrywane. Wszelkie siły, wydarzenia pojawiające się w choreografii mają stanowić manifestację owej zagadkowej siły, której matryca spoczywa w nieświadomości. Osią wydarzeń jest miejsce i czas teraźniejszy, sfera ciała i osoby, przestrzeń prywatna w przestrzeni publicznej, sfera domu i stan bezdomności.
Anita Wach przez pięć lat związana była ze Śląskim Teatrem Tańca, od kilku - jest niezależną tancerką współpracującą głównie z warszawskim Teatrem Bretoncaffe. Stypendystka Pro Helvetii (projekt improwizacyjny z Thomasem Hauertem, 2003) oraz rezydentka Centrum Choreograficznego Zollwerein w Essen (jesień 2005). W 2004 roku wspólnie z innymi artystami wzięła udział w multidyscyplinarnym projekcie prezentowanym w Berlinie i Wrocławiu. Studiowała filozofię i pedagogikę. Rezydentka pierwszej edycji SOLO PROJEKT w Starym Browarze. Solo w ramach programu było jej pierwszym w pełni autorskim projektem i debiutem choreograficznym. Pracuje i uczy tańca w Warszawie. Wzięła także udział w projekcie Video & Dance w ramach współpracy z festiwalem Vdance / Tel Aviv współorganizowanym przez Instytut Adama Mickiewicza.
Anita Wach - INCH 1,5
original idea, choreography and performance: Anita Wach
music:collage
lighting direktor:Sławomir Krawczyński
Not to be in the centre and to have a centre means to be permanently on the go, always in the now, always in some place. Going, we fill space with ourselves, set the direction with ourselves, find home wherever we stop. Space itself is homeless and empty, and, at the same time, full of potentialities. It is not enough to go, it is not enough to settle, it is not enough to simply be.
I am interested in the relation between man and the surrounding space perceived as a kind of riddle whose impact is permanently rediscovered. All powers and events present in the choreography are intended to manifest this mysterious might whose template rests in the unconscious.
Events revolve around the here and now, the sphere of the body and the person, the private in the public space, the sphere of home and the state of homelessness.
Anita Wach
Following a five-year stint with the Śląski Teatr Tańca, Anita Wach began independent dancing career; she mainly collaborates with the Warsaw-based Bretoncaffe Theatre. Holder of Pro Helvetia grant (improvisation project with Thomas Hauert, 2003) and resident artist of Zollwerein Choreography Centre in Essen (autumn 2005), together with other artists, she took part in multidisciplinary project presented in Berlin and Wrocław in 2004. Studied philosophy and pedagogy, Anita Wach was resident of the first edition of SOLO PROJEKT in the Stary Browar; the solo performance, which formed part of the program, was her first fully individual project and choreographic debut. She works in Warsaw, where she also teaches dance. Participant of Video & Dance project at Vdance / Tel Aviv festival co-organized by Adam Mickiewicz Institute.
sobota, 4 października 2008
MANDALA PERFORMANCE FESTIVAL - APRIL - V EDITION - WROCLAW
Festival in its fifth edition aim at presentation of various links between traditionas forms of artistic expression such as: action-painting, body art, installations, contemporary dance. The presentations in 2005 - 2008 were made by artists from: Poland and Japan, France, Germany , Belarus, Holand, Sweden, United States.
In 2009 the festival is locate in Wroclaw. Festival will in the following venues: City Art Gallery, Entropia Gallery, Arka Theatre, Kalambur Theatre.The impact of performances generally is to bring new experience and to set free imagination and energy by looking at and participating in the performances.In performance art the inspiration comes from the widest cultural references. Performance breaks down the barriers – between conventiomel art forms, between political systems, between artists and their audience – and between human beings.It is our intention to present the achievements and popularize the knowledge of contemporary trends in the art of dance, performance art.This unique event presents completely new dance quality, opnens up to experiments.
Organizers of The Festival are City Art Gallery - Wroclaw
Director: Teresa Kukuła
Curator: Adam Kamiński – ARTATUT Association - Wroclaw
Coordinator: Anna Czajka
e-mail: art16@tlen.pl
http://www.galeriamiejska.art.pl/
Festival in its fifth edition aim at presentation of various links between traditionas forms of artistic expression such as: action-painting, body art, installations, contemporary dance. The presentations in 2005 - 2008 were made by artists from: Poland and Japan, France, Germany , Belarus, Holand, Sweden, United States.
In 2009 the festival is locate in Wroclaw. Festival will in the following venues: City Art Gallery, Entropia Gallery, Arka Theatre, Kalambur Theatre.The impact of performances generally is to bring new experience and to set free imagination and energy by looking at and participating in the performances.In performance art the inspiration comes from the widest cultural references. Performance breaks down the barriers – between conventiomel art forms, between political systems, between artists and their audience – and between human beings.It is our intention to present the achievements and popularize the knowledge of contemporary trends in the art of dance, performance art.This unique event presents completely new dance quality, opnens up to experiments.
Organizers of The Festival are City Art Gallery - Wroclaw
Director: Teresa Kukuła
Curator: Adam Kamiński – ARTATUT Association - Wroclaw
Coordinator: Anna Czajka
e-mail: art16@tlen.pl
http://www.galeriamiejska.art.pl/
środa, 17 września 2008
piątek, 12 września 2008
wtorek, 26 sierpnia 2008
Marcin Czerwiński - Nieustający performance. O multimedialnych działaniach Andrzeja Dudka-Dürera
Marcin Czerwiński
Nieustający performance. O multimedialnych działaniach Andrzeja Dudka-Dürera
Kiedy artysta jest wszechstronny, stara się zaanektować wszelkie możliwe obszary rzeczywistości dla swojego działania. Nie ograniczając się do jednego rejonu estetycznego czy jednego medium, nie traktując żadnego jako głównego, stwarza swoje kolejne odbicia i kreacje za pomocą różnych środków, a one – jak elementy układanki puzzle – będą tworzyć mniej lub bardziej jednorodną całość albo przynajmniej będzie je łączyć jakaś wspólna nić. W przypadku Andrzeja Dudka-Dürera taką nicią wiążącą jest sfera duchowości.
Pod koniec maja br. artysta odsłonił we wrocławskim BWA Design (wspólną z Mirosławem Rajkowskim) wystawę pt. Instrumenta. Zgodnie z tytułem zostały na niej pokazane obiekty-instrumenty muzyczne – wśród nich zbudowane własnoręcznie przez Dudka-Dürera na przestrzeni prawie trzydziestu lat – trzy hinduskie sitar. Wydaje się, że instrument wtedy staje się obiektem, gdy jego tworzenie staje się rytuałem, sztuką.
Podtytuł tej wystawy-instalacji nadany przez ADD brzmiał bardzo adekwatnie do różnorodności jego działań, a mianowicie: Obiekt, dźwięk, obraz. Znalazły się tam także instalacje wideo, zdjęcia, rysunki, grafiki (tworzone zarówno tradycyjną techniką, jak i za pomocą komputera), wiszące częściowo nad podłogą obiekty, a podczas wernisażu – odbył się performance autora. Widza / słuchacza witała od progu galerii medytacyjna, działająca kojąco muzyka sitar, a towarzyszył jej zapach kadzidła. To zadziwiające, jak Dudek-Dürer potrafi łączyć najnowsze media z prostotą i zwyczajnością naturalnych materiałów oraz środków pochodzących z pradawnych, odległych nieraz tradycji. Podczas jego performance’ów pojawia się ogień, a tuż obok na monitorze komputera można w prezentacji multimedialnej prześledzić drogę artystyczną autora.
Na wystawie uwagę przyciągały instalacje z naturalnych, przyjaznych materiałów. Zostały np. zawieszone (właśnie: zawieszone, nie ustawione) dwie wieże: wieża wiedzy oraz wieża iluzji. ADD zbudował je z futerałów na sitar. Wieża wiedzy to zawieszony futerał z ustawionymi na nim książkami, zeszytami, brulionami, taśmami magnetofonowymi i kamieniem, a pod spodem, na podłodze, usypany został kwadrat ziemi porośnięty trawą. Wydaje się, że autor, wkraczając na obszar gnozy, chciał powiedzieć: wiedza jest światłem życia. Pod wieżą iluzji natomiast (zawieszonym u sufitu futerałem) usypana została tylko ziemia. Dlaczego? To tak, jakby ADD sugerował nasze odczarowanie, tak jakby była to wieża deziluzji. Być może podczas oglądania należało dopiero wyobrazić sobie to, co widz / słuchacz miał ochotę sobie wyobrazić, może iluzja była koniecznym elementem procesu odbioru, czyniącym widza uczestnikiem instalacji? Moją uwagę zwróciła pozytywność przedmiotów i łagodność działań Dudka-Dürera (mimo częstego tam motywu Apokalipsy), nadająca im niezwykłą kameralność i intymność odbioru.
Sztuka ADD jest, można to stwierdzić z pełną odpowiedzialnością w czasach agresywnych kampanii reklamowych i promocyjnych – także w dziedzinie działań artystycznych – pozbawiona agresji czy szokujących prowokacji i ma charakter terapeutyczny wobec niepokoju cywilizacji, globalizacji, industrializacji i kultury miejskiej.
Czy może być inaczej, skoro Andrzej Dudek-Dürer wierzy w reinkarnację, uważa, że jest kolejnym wcieleniem Albrechta Dürera, praktykuje wegetarianizm, odbywa podróże metafizyczno-telepatyczne i w swoich obiektach często wykorzystuje motyw Apokalipsy, a swoją codzienną egzystencję utożsamia ze sztuką? No właśnie, Sztuka Butów, Sztuka Spodni albo Sztuka Pizzy – działania uświęcające codzienność, powszedniość zwyczajnych zachowań i czynności. Buty Andrzej zakupił w roku 1969, musi to być ważna data, skoro pamięta ją dokładnie: 16 kwietnia 1969, pamięta też cenę: 120 ówczesnych złotych. Od tamtej pory, tj. od 33 lat, te same buty, wykonane ze sztucznej skóry, stale towarzyszą mu w życiu i podróżach, używa tylko ich. Sztuka Butów, jak sam mówi, polega na tym, że “są one ciągle na krawędzi życia i śmierci, zbliżają się do punktu krytycznego i oddalają. Symbolicznie ujawniają reinkarnację, ujawniają też szeroko rozumianą ideę sztuki jako procesu, kreatywności, komunikacji. Żyją tak jak żywy organizm, który co pewien czas wymienia niemal wszystkie swoje składniki. Dzięki temu utrwala się ich paradoksalna tożsamość i w tym stanie wchodzą w obieg konwencjonalnych dzieł sztuki. Są dokumentem i zapisem rzeczywistości”. Takie wartościowanie pozornie nieważnego, zwyczajnego przedmiotu przypomina podejście do życia i rzeczy zapisane w tekstach Edwarda Stachury, tym samym przeciwstawia się chorobie naszej cywilizacji, jaką jest konsumpcjonizm z jego zachłannością na nowe, wciąż wymieniane przedmioty. Czy ADD uprawia więc sztukę krytyczną? Wydaje się, że stoi raczej gdzieś na uboczu niż w opozycji, skupiając się na ocalaniu życia i przedmiotów, ocalaniu przed nihilizmem współczesności, odnajduje własną ścieżkę, właśnie: ścieżkę, nie zaś asfaltowaną jezdnię, chociaż używa przy tym najnowszych technologii przekazu.
Na wystawie w BWA artysta pokazał swoje filmy, nakręcone w światowych metropoliach (Nowy Jork, Berlin, Tokio?). Z prędkością tych miast, ich dynamiką ujętą w szybkość przesuwu klatek filmowych, kontrastują intymne, osobiste przedmioty ich mieszkańców albo turystów: na filmie ADD pokazuje czyjeś dłonie na filiżance kawy w barze albo kawiarni, pokazuje toaletę albo fotografie ślubne, wszystko to otacza szaleńczy pęd miasta, jego brak skupienia. Jeśli medytacja to skupienie na rzeczy i sytuacji, przeniknięcie jej, odnalezienie w niej (czy “pod nią”) innej realności, to filmy wideo Andrzeja Dudka-Dürera cechuje niezwykle intensywne nastawienie medytacyjne, choćby pokazywały nawet najbardziej oporny mu obszar, jakim jest obszar wielkomiejskiego centrum. Dynamika cywilizacji zostaje w nich pokonana statyką ujęcia i skupienia na konkretnym przedmiocie albo sytuacji (np. wędrówki, podróży), podkreślona “medytacyjną” muzyką.
Odległe metropolie nieodłącznie wiążą się z podróżami – ADD podróżuje zarówno fizycznie, jak i telepatycznie. Świadczy to o jego zdolnościach mentalno-duchowych. To właśnie od podróży metafizyczno-telepatycznych (przedsięwzięć podejmowanych bez wychodzenia z domu) rozpoczął on podróżowanie po świecie, potem kontynuował je równolegle z faktycznym przemieszczaniem się. Poza krajami Europy odwiedził Meksyk, USA, Japonię, Koreę, Australię, Nową Zelandię. Podróżowanie, jako czynność czysto ludzka, stało się dla niego Sztuką Podróży. Podróżując, poprzez kontakty z artystami z różnych stron świata, realizuje różnorodne – często niekonwencjonalne i nietypowe, nieoficjalne i spontaniczne – działania artystyczne. W Meksyku odbywa performance na szczycie piramidy słońca, w Tokio wraz z Yasunori Shiobarą realizuje sztukę jedzenia pizzy i chapati. Jego podróż nigdy nie jest do końca zaplanowana i ustalona, stale towarzyszy jej element przypadku i zaskakującej kombinacji (w spotkaniu z drugim artystą). W ten sposób staje się ona permanentnym happeningiem. Równocześnie podróżować znaczy dla niego spotykać drugiego człowieka. Sztuka podróżowania bowiem – co oczywiste – wiąże się z nawiązywaniem kontaktów, a pomaga jej w tym korespondencja, która na polu wolnego działania twórczego oznacza jedno: mail-art.
Mail-art pozwala oderwać się od schematycznych konstelacji na rynku sztuki, jakie tworzą układy pomiędzy artystami, marszandami, galeriami i odbiorcami, pozwala komunikować się artystom bezpośrednio, to z tej formy chętnie korzystał ruch Fluxusu.
Andrzej Dudek-Dürer od wielu lat jest ważnym współuczestnikiem mail-artu. Rozpoczął m.in. od rozsyłania zaproszeń na swoje prezentacje oraz przesyłek, które należało otwierać w warunkach ciemni fotograficznej, by odczytać treść przekazu. W swoim mieszkaniu we Wrocławiu ADD zgromadził poważne zbiory nadesłanych obiektów i instalacji pochodzących z całego świata – od znaczków pocztowych poczynając, przez kartki pocztowe, aż po prace wielkoformatowe. Jak mówi, zdarzyło mu się już otrzymać drogą pocztową (z Grecji) obiekt o rozmiarach 100 x 70 cm, zbudowany ze zbitej gwoździami płyty pilśniowej.
Mówiąc o osobowości twórczej Dudka-Dürera, zwłaszcza w kontekście omawianej wystawy, nie sposób nie wspomnieć przynajmniej w kilku słowach o strefie muzyki, jaką tworzy. Jest on bowiem zarówno cenionym kompozytorem muzyki elektronicznej (ostatnio wziął udział w nagraniu płyty innego wrocławskiego muzyka – Lecha Janerki), jak też właśnie konstruktorem instrumentów nawiązujących do prastarego hinduskiego sitar. W jego licznych kompozycjach (kilkanaście płyt na koncie) przeplatają się dźwięki elektroniczne i dźwięki sitar, podobnie jest i na najnowszej jego płycie, wyprodukowanej w tym roku i towarzyszącej wystawie we wrocławskim BWA.
Wszystkie działania Andrzeja Dudka-Dürera przenika niezwykłego rodzaju duchowość, bez względu na media, jakich używa do jej wyrażania. W performance’ach jego autorstwa uwidacznia się ona w ich stałej strukturze: medytacja, dźwięki sitar, bose stopy, ogień, za pomocą którego artysta pali papier z napisem “COPYRIGHT BY AD”. Tak jakby chciał powiedzieć, że wszelkie działanie, w tym artystyczne, tak naprawdę nie należy tylko do nas samych, że być może – jesteśmy jedynie wyrazicielami innej realności.
Nieustający performance. O multimedialnych działaniach Andrzeja Dudka-Dürera
Kiedy artysta jest wszechstronny, stara się zaanektować wszelkie możliwe obszary rzeczywistości dla swojego działania. Nie ograniczając się do jednego rejonu estetycznego czy jednego medium, nie traktując żadnego jako głównego, stwarza swoje kolejne odbicia i kreacje za pomocą różnych środków, a one – jak elementy układanki puzzle – będą tworzyć mniej lub bardziej jednorodną całość albo przynajmniej będzie je łączyć jakaś wspólna nić. W przypadku Andrzeja Dudka-Dürera taką nicią wiążącą jest sfera duchowości.
Pod koniec maja br. artysta odsłonił we wrocławskim BWA Design (wspólną z Mirosławem Rajkowskim) wystawę pt. Instrumenta. Zgodnie z tytułem zostały na niej pokazane obiekty-instrumenty muzyczne – wśród nich zbudowane własnoręcznie przez Dudka-Dürera na przestrzeni prawie trzydziestu lat – trzy hinduskie sitar. Wydaje się, że instrument wtedy staje się obiektem, gdy jego tworzenie staje się rytuałem, sztuką.
Podtytuł tej wystawy-instalacji nadany przez ADD brzmiał bardzo adekwatnie do różnorodności jego działań, a mianowicie: Obiekt, dźwięk, obraz. Znalazły się tam także instalacje wideo, zdjęcia, rysunki, grafiki (tworzone zarówno tradycyjną techniką, jak i za pomocą komputera), wiszące częściowo nad podłogą obiekty, a podczas wernisażu – odbył się performance autora. Widza / słuchacza witała od progu galerii medytacyjna, działająca kojąco muzyka sitar, a towarzyszył jej zapach kadzidła. To zadziwiające, jak Dudek-Dürer potrafi łączyć najnowsze media z prostotą i zwyczajnością naturalnych materiałów oraz środków pochodzących z pradawnych, odległych nieraz tradycji. Podczas jego performance’ów pojawia się ogień, a tuż obok na monitorze komputera można w prezentacji multimedialnej prześledzić drogę artystyczną autora.
Na wystawie uwagę przyciągały instalacje z naturalnych, przyjaznych materiałów. Zostały np. zawieszone (właśnie: zawieszone, nie ustawione) dwie wieże: wieża wiedzy oraz wieża iluzji. ADD zbudował je z futerałów na sitar. Wieża wiedzy to zawieszony futerał z ustawionymi na nim książkami, zeszytami, brulionami, taśmami magnetofonowymi i kamieniem, a pod spodem, na podłodze, usypany został kwadrat ziemi porośnięty trawą. Wydaje się, że autor, wkraczając na obszar gnozy, chciał powiedzieć: wiedza jest światłem życia. Pod wieżą iluzji natomiast (zawieszonym u sufitu futerałem) usypana została tylko ziemia. Dlaczego? To tak, jakby ADD sugerował nasze odczarowanie, tak jakby była to wieża deziluzji. Być może podczas oglądania należało dopiero wyobrazić sobie to, co widz / słuchacz miał ochotę sobie wyobrazić, może iluzja była koniecznym elementem procesu odbioru, czyniącym widza uczestnikiem instalacji? Moją uwagę zwróciła pozytywność przedmiotów i łagodność działań Dudka-Dürera (mimo częstego tam motywu Apokalipsy), nadająca im niezwykłą kameralność i intymność odbioru.
Sztuka ADD jest, można to stwierdzić z pełną odpowiedzialnością w czasach agresywnych kampanii reklamowych i promocyjnych – także w dziedzinie działań artystycznych – pozbawiona agresji czy szokujących prowokacji i ma charakter terapeutyczny wobec niepokoju cywilizacji, globalizacji, industrializacji i kultury miejskiej.
Czy może być inaczej, skoro Andrzej Dudek-Dürer wierzy w reinkarnację, uważa, że jest kolejnym wcieleniem Albrechta Dürera, praktykuje wegetarianizm, odbywa podróże metafizyczno-telepatyczne i w swoich obiektach często wykorzystuje motyw Apokalipsy, a swoją codzienną egzystencję utożsamia ze sztuką? No właśnie, Sztuka Butów, Sztuka Spodni albo Sztuka Pizzy – działania uświęcające codzienność, powszedniość zwyczajnych zachowań i czynności. Buty Andrzej zakupił w roku 1969, musi to być ważna data, skoro pamięta ją dokładnie: 16 kwietnia 1969, pamięta też cenę: 120 ówczesnych złotych. Od tamtej pory, tj. od 33 lat, te same buty, wykonane ze sztucznej skóry, stale towarzyszą mu w życiu i podróżach, używa tylko ich. Sztuka Butów, jak sam mówi, polega na tym, że “są one ciągle na krawędzi życia i śmierci, zbliżają się do punktu krytycznego i oddalają. Symbolicznie ujawniają reinkarnację, ujawniają też szeroko rozumianą ideę sztuki jako procesu, kreatywności, komunikacji. Żyją tak jak żywy organizm, który co pewien czas wymienia niemal wszystkie swoje składniki. Dzięki temu utrwala się ich paradoksalna tożsamość i w tym stanie wchodzą w obieg konwencjonalnych dzieł sztuki. Są dokumentem i zapisem rzeczywistości”. Takie wartościowanie pozornie nieważnego, zwyczajnego przedmiotu przypomina podejście do życia i rzeczy zapisane w tekstach Edwarda Stachury, tym samym przeciwstawia się chorobie naszej cywilizacji, jaką jest konsumpcjonizm z jego zachłannością na nowe, wciąż wymieniane przedmioty. Czy ADD uprawia więc sztukę krytyczną? Wydaje się, że stoi raczej gdzieś na uboczu niż w opozycji, skupiając się na ocalaniu życia i przedmiotów, ocalaniu przed nihilizmem współczesności, odnajduje własną ścieżkę, właśnie: ścieżkę, nie zaś asfaltowaną jezdnię, chociaż używa przy tym najnowszych technologii przekazu.
Na wystawie w BWA artysta pokazał swoje filmy, nakręcone w światowych metropoliach (Nowy Jork, Berlin, Tokio?). Z prędkością tych miast, ich dynamiką ujętą w szybkość przesuwu klatek filmowych, kontrastują intymne, osobiste przedmioty ich mieszkańców albo turystów: na filmie ADD pokazuje czyjeś dłonie na filiżance kawy w barze albo kawiarni, pokazuje toaletę albo fotografie ślubne, wszystko to otacza szaleńczy pęd miasta, jego brak skupienia. Jeśli medytacja to skupienie na rzeczy i sytuacji, przeniknięcie jej, odnalezienie w niej (czy “pod nią”) innej realności, to filmy wideo Andrzeja Dudka-Dürera cechuje niezwykle intensywne nastawienie medytacyjne, choćby pokazywały nawet najbardziej oporny mu obszar, jakim jest obszar wielkomiejskiego centrum. Dynamika cywilizacji zostaje w nich pokonana statyką ujęcia i skupienia na konkretnym przedmiocie albo sytuacji (np. wędrówki, podróży), podkreślona “medytacyjną” muzyką.
Odległe metropolie nieodłącznie wiążą się z podróżami – ADD podróżuje zarówno fizycznie, jak i telepatycznie. Świadczy to o jego zdolnościach mentalno-duchowych. To właśnie od podróży metafizyczno-telepatycznych (przedsięwzięć podejmowanych bez wychodzenia z domu) rozpoczął on podróżowanie po świecie, potem kontynuował je równolegle z faktycznym przemieszczaniem się. Poza krajami Europy odwiedził Meksyk, USA, Japonię, Koreę, Australię, Nową Zelandię. Podróżowanie, jako czynność czysto ludzka, stało się dla niego Sztuką Podróży. Podróżując, poprzez kontakty z artystami z różnych stron świata, realizuje różnorodne – często niekonwencjonalne i nietypowe, nieoficjalne i spontaniczne – działania artystyczne. W Meksyku odbywa performance na szczycie piramidy słońca, w Tokio wraz z Yasunori Shiobarą realizuje sztukę jedzenia pizzy i chapati. Jego podróż nigdy nie jest do końca zaplanowana i ustalona, stale towarzyszy jej element przypadku i zaskakującej kombinacji (w spotkaniu z drugim artystą). W ten sposób staje się ona permanentnym happeningiem. Równocześnie podróżować znaczy dla niego spotykać drugiego człowieka. Sztuka podróżowania bowiem – co oczywiste – wiąże się z nawiązywaniem kontaktów, a pomaga jej w tym korespondencja, która na polu wolnego działania twórczego oznacza jedno: mail-art.
Mail-art pozwala oderwać się od schematycznych konstelacji na rynku sztuki, jakie tworzą układy pomiędzy artystami, marszandami, galeriami i odbiorcami, pozwala komunikować się artystom bezpośrednio, to z tej formy chętnie korzystał ruch Fluxusu.
Andrzej Dudek-Dürer od wielu lat jest ważnym współuczestnikiem mail-artu. Rozpoczął m.in. od rozsyłania zaproszeń na swoje prezentacje oraz przesyłek, które należało otwierać w warunkach ciemni fotograficznej, by odczytać treść przekazu. W swoim mieszkaniu we Wrocławiu ADD zgromadził poważne zbiory nadesłanych obiektów i instalacji pochodzących z całego świata – od znaczków pocztowych poczynając, przez kartki pocztowe, aż po prace wielkoformatowe. Jak mówi, zdarzyło mu się już otrzymać drogą pocztową (z Grecji) obiekt o rozmiarach 100 x 70 cm, zbudowany ze zbitej gwoździami płyty pilśniowej.
Mówiąc o osobowości twórczej Dudka-Dürera, zwłaszcza w kontekście omawianej wystawy, nie sposób nie wspomnieć przynajmniej w kilku słowach o strefie muzyki, jaką tworzy. Jest on bowiem zarówno cenionym kompozytorem muzyki elektronicznej (ostatnio wziął udział w nagraniu płyty innego wrocławskiego muzyka – Lecha Janerki), jak też właśnie konstruktorem instrumentów nawiązujących do prastarego hinduskiego sitar. W jego licznych kompozycjach (kilkanaście płyt na koncie) przeplatają się dźwięki elektroniczne i dźwięki sitar, podobnie jest i na najnowszej jego płycie, wyprodukowanej w tym roku i towarzyszącej wystawie we wrocławskim BWA.
Wszystkie działania Andrzeja Dudka-Dürera przenika niezwykłego rodzaju duchowość, bez względu na media, jakich używa do jej wyrażania. W performance’ach jego autorstwa uwidacznia się ona w ich stałej strukturze: medytacja, dźwięki sitar, bose stopy, ogień, za pomocą którego artysta pali papier z napisem “COPYRIGHT BY AD”. Tak jakby chciał powiedzieć, że wszelkie działanie, w tym artystyczne, tak naprawdę nie należy tylko do nas samych, że być może – jesteśmy jedynie wyrazicielami innej realności.
Andrzej DUDEK- DÜRER
META... RETROSPEKCJA I - multimedialny performance z autorską muzyką, video projekcją, dedykowany pamięci przyjaciela, artysty japońskiego Yasounori SHIOBARA zmarłego 1 września 2005 w Tokyo. W twórczosci DUDKA- DÜRERA relacja z przeszłoscią odgrywa istotną role.
Andrzej DUDEK- DÜRER wierzy w reinkarnację, jest kolejnym wcieleniem Albrechta Dürera. Jego twórczość to stałe odniesienie do przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Od 1969 roku realizuje life performance Sztuka Butów - Sztuka Spodni - Sztuka Andrzeja DUDKA - DÜRERA /żywa rzeżba/ w Miejscach w Których się Pojawia...
Performance META... RETROSPEKCJA I to rodzaj rozważania filozoficznego dotyczącego Czasu, Reinkarnacji, Przemijania i Transformacji. Medytacja- Ruch- Aktywność - działanie Metafizyczno - Telepatyczne- rytuał zdejmowania i zakładania butów -przenikanie się obrazów Rzeczywistości - projekcji video, dźwięków i Muzyki to istotne aspekty tego performance.
Elementy performance mają odniesienie do: ostatniego spotkania w Tokyo z Yasounori SHIOBARA w 2004 roku, SZTUKI ŻYWEJ RZEZBY, PODRÓZY / dosłownej i Metafizycznej/, aktywnosci twórcy w róznych rodzajach mediów / projekcje video, dokumentacje twórczosci.../ W swoich pracach DUDEK- DÜRER często odwołuje się do dzieł Albrechta Dürera, transformując je w nowe znaczenia związane z naszym czasem. Ważną dziedzinę jego twórczości stanowi muzyka i samodzielne konstruowanie instrumentów nawiązujących do hinduskich sitar oraz przy pomocy współczesnej technologii cyfrowej tworzenie programów dla kreowanych przez siebie instrumentów. W tym zakresie powstają kompozycje tworzone w sposób tradycyjny oraz elektroniczny, w formie akustycznej, jak również poprzez technikę samplowania w transformacjach cyfrowych. Muzyka w połączeniu z obrazem i działaniem jest elementem performance Andrzeja Dudka-Dürera, które wyrażają doświadczenie metafizyczno-telepatyczne, jakim się dzieli z odbiorcą. Artysta nie rozdziela swojej twórczości od życia: zarówno ono samo, jego przemiany i kontynuacje, jak i własna osoba są dla niego tworzywem sztuki. Sztuka Podróży, Sztuka Butów, Sztuka Spodni, Sztuka Włosów ? składają się na całość dzieła będącego w etycznej harmonii z uniwersalną duchowością.
Andrzej Dudek-Dürer - performer, artysta sztuki mediów, kompozytor i muzyk. Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Zajmuje się performance, muzyką, instalacją, video, grafiką, malarstwem, fotografią, rzeźbą, environment, budową instrumentów metafizycznych, działalnością metafizyczno-telepatyczną, antypoezją oraz innymi formami realizacji, wypowiedzi. Od 1969 roku realizuje life performance "Sztuka Butów "Sztuka Spodni", "Sztuka Andrzeja Dudka-Dürera" (żywa rzeźba) w Miejscach w Których się Pojawia... Do roku 1978 Andrzej Dudek-Dürer żyje w izolacji. W 1979 rozpoczyna realizację projektów Sztuki Podróży na terenie Polski, następnie Europy Zachodniej, Meksyku, USA, Kanady, Australii, Nowej Zelandii, Singapuru, Korei Południowej, Japonii, prezentując performance, wystawy, instalacje, wykłady, warsztaty, video. Jest inicjatorem i koordynatorem Międzynarodowych Projektów Metafizyczno-Telepatycznych.
Prezentował swoją twórczość i prowadził zajęcia m.in. w The Art Institute w Chicago, Academy of Art College w San Francisco, Conservatorio National de Musica w Mexico City, School of Art Otago Polytechnic w Dunedin-Nowa Zelandia, The City Art Institute w Sydney, Berkeley University w Berkeley, Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie. Stypendysta Ministerstwa Kultury w 2002. W 2003 prezentował performance oraz dokumentacje twórczości podczas 50 Biennale Weneckiego w ramach projektu EXTRA 50/ BRAIN CADEMY APARTMENT.
Prace i dokumentacje działań artysty znajdują się wielu muzeach: m.in w Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Narodowym we Wrocławiu, Stedelijk Museum w Amsterdamie, Tate Gallery w Londynie, Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Kompozycje muzyczne, zostały wydane między innymi na kasetach i płytach: METAPHYSICAL SITAR MUSIC 1983, GREGORIAN CHANCE with MARK BLOCH 1988, EQUIVALENT 1996, TRANSMUTATION 1999, INFILTRATION OF THE TIMESPACES 2000, TRANS TRIP 2001, INSTRUMENTA... 2002 użyte w autorskich realizacjach video oraz w produkcjach TVP. http://www.sztuka.net.pl/
fot. A.Rerak
W.S.Skowronek
Wojciech Stanisław Skowronek
Rola intuicji w procesie twórczym
w oparciu o dokonania wybranych artystów i filozofów współczesnych.
Sztuka intuitywna.
Istnieją artyści w różnych miejscach świata, dla których istota działania nie skrywa się w samym tylko efekcie działania, w tak zwanym produkcie, ale również w procesie. Proces twórczy dziejący się intuicyjnie / intuitywnie oparty jest na improwizacji. Istotą takiego działania jest szczere i poważne podejście do odbiorcy, który w tym wypadku staje się świadkiem zdarzenia oraz do samego procesu, który tutaj przestaje być li tylko procesem a staje się pewnym misterium. Oczywiście nie jest tak, że sam efekt końcowy, dzieło stworzone podczas takiego procesu jest czymś z dalszego planu. Jest istotny tak bardzo, że artysta odsłania ten proces podkreślając wagę tego, co się stwarza – często ryzykując, odkrywając tę intymną przecież wartość dzieła. Jest też czasem tak, w przypadku tańca, czy muzyki, że proces twórczy nakłada się na samo dzieło. Pozostaje nam wtedy jedynie zapis w pamięci świadków oraz np. na taśmie audio, video, czy na innych nośnikach( tj. papier, ziemia, płótno, ceramika itd.).
Od pewnego czasu zauważa się coraz większe przejęcie subtelnym zjawiskiem intuicji pośród filozofów i artystów, jakby na znak początku przemian w pojmowaniu sztuki, działania, dzieła skończonego, które w końcu nie musi nosić uporczywie zewnętrznej formy piękna ażeby nieść w sobie piękno. Idąc za słowem za Schonberga: „Kompozytor przeciętny i zmanierowany zawsze będzie potrafił stworzyć ową jednolitą, cienką POWŁOKĘ ZEWNĘTRZNĄ, która wszystko przetrzyma, choć pod nią NIC się nie znajduje, co WARTE BYŁOBY UKRYCIA. A naśladowcy potrafią przecież zestawić zewnętrzne objawy, jakiejś idei skopiować styl jej wyrazu i w ten sposób odchylają się najczęściej od zasadniczej idei. Ale nikt nie potrafi wyrazić idei, której należycie NIE ODCZUŁ i NIE PRZEMYŚLAŁ. Prawdziwa sztuka kompozycji, jak i prawdziwa wiedza pozostanie zawsze WIEDZĄ TAJEMNĄ.”. Tutaj zaczyna się już temat rozległy i subtelny zarazem, bo dotyczy problemu oryginalności i naśladownictwa, dekoracyjności sztuki i głębi tzw. „mięsa twórczego”. Wątek ten jednak szerzej rozwinę w kolejnych rozdziałach.Kolejny problem nurtujący mnie i motywujący do powstania tej pracy to chęć podjęcia próby dowiedzenia istnienia sztuki intuitywnej nie koniecznie może jako nurtu w sztuce, ale jako zjawiska, którego nie można mylić ze sztuką konceptualną i zjawiska obecnego na wszystkich kontynentach naszego globu. Konceptualizm nie miał na celu stworzenia dzieła de facto, ale naznaczenia jego idei często samym hasłem, tytułem, czy znakiem dla stworzenia wyobrażenia tego dzieła. Wniósł on w swym czasie świeży powiew w sztuce poszerzając na stałe jej granice. Sztuka intuitywna stwarza dzieło. Sztuka intuitywna działa też samym procesem twórczym, w którym artysta ( czy artyści, jeśli kreacja jest zbiorowa) otwiera się na przepływ mocy twórczej, jak mówi P.Dudziński „otwiera się na wolę istot wyższych stając się ich powiernikiem”. Posługuje się intuicją jako narzędziem nawigacji w działaniu, w tworzeniu dzieła na oczach świadków. W taki sposób tworzy Teatr Performer z Polski, Risa Takita z Japonii, Gary Hill, George Quasha z USA, Saluluekip z Polski, Sophie Cournede z Francji, Denmark’s Intuitive Music Conference z Danii. Jest to wybrana część tych artystów i grup, których działań miałem możliwość być świadkiem. I to głównie na ich działaniach i filozofii, a także na bazie wybranych zdarzeń z piętnastu edycji Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Intuitywnych FORTALICJE oraz na bazie własnych doświadczeń na polu sztuki intuitywnej pragnę oprzeć dalsze próby określenia, a przynajmniej zbliżenia się do sedna tej pracy, czyli roli intuicji w procesie twórczym. Powołując się na własne dokonania czynię to przez wzgląd na sposób powstania pracy dyplomowej z zakresu ceramiki unikatowej na temat „Ceramika jako nośnik pamięci-seria obiektów ceramicznych kreowanych w procesie intuitywnym”.
Rola intuicji w procesie twórczym
w oparciu o dokonania wybranych artystów i filozofów współczesnych.
Sztuka intuitywna.
Istnieją artyści w różnych miejscach świata, dla których istota działania nie skrywa się w samym tylko efekcie działania, w tak zwanym produkcie, ale również w procesie. Proces twórczy dziejący się intuicyjnie / intuitywnie oparty jest na improwizacji. Istotą takiego działania jest szczere i poważne podejście do odbiorcy, który w tym wypadku staje się świadkiem zdarzenia oraz do samego procesu, który tutaj przestaje być li tylko procesem a staje się pewnym misterium. Oczywiście nie jest tak, że sam efekt końcowy, dzieło stworzone podczas takiego procesu jest czymś z dalszego planu. Jest istotny tak bardzo, że artysta odsłania ten proces podkreślając wagę tego, co się stwarza – często ryzykując, odkrywając tę intymną przecież wartość dzieła. Jest też czasem tak, w przypadku tańca, czy muzyki, że proces twórczy nakłada się na samo dzieło. Pozostaje nam wtedy jedynie zapis w pamięci świadków oraz np. na taśmie audio, video, czy na innych nośnikach( tj. papier, ziemia, płótno, ceramika itd.).
Od pewnego czasu zauważa się coraz większe przejęcie subtelnym zjawiskiem intuicji pośród filozofów i artystów, jakby na znak początku przemian w pojmowaniu sztuki, działania, dzieła skończonego, które w końcu nie musi nosić uporczywie zewnętrznej formy piękna ażeby nieść w sobie piękno. Idąc za słowem za Schonberga: „Kompozytor przeciętny i zmanierowany zawsze będzie potrafił stworzyć ową jednolitą, cienką POWŁOKĘ ZEWNĘTRZNĄ, która wszystko przetrzyma, choć pod nią NIC się nie znajduje, co WARTE BYŁOBY UKRYCIA. A naśladowcy potrafią przecież zestawić zewnętrzne objawy, jakiejś idei skopiować styl jej wyrazu i w ten sposób odchylają się najczęściej od zasadniczej idei. Ale nikt nie potrafi wyrazić idei, której należycie NIE ODCZUŁ i NIE PRZEMYŚLAŁ. Prawdziwa sztuka kompozycji, jak i prawdziwa wiedza pozostanie zawsze WIEDZĄ TAJEMNĄ.”. Tutaj zaczyna się już temat rozległy i subtelny zarazem, bo dotyczy problemu oryginalności i naśladownictwa, dekoracyjności sztuki i głębi tzw. „mięsa twórczego”. Wątek ten jednak szerzej rozwinę w kolejnych rozdziałach.Kolejny problem nurtujący mnie i motywujący do powstania tej pracy to chęć podjęcia próby dowiedzenia istnienia sztuki intuitywnej nie koniecznie może jako nurtu w sztuce, ale jako zjawiska, którego nie można mylić ze sztuką konceptualną i zjawiska obecnego na wszystkich kontynentach naszego globu. Konceptualizm nie miał na celu stworzenia dzieła de facto, ale naznaczenia jego idei często samym hasłem, tytułem, czy znakiem dla stworzenia wyobrażenia tego dzieła. Wniósł on w swym czasie świeży powiew w sztuce poszerzając na stałe jej granice. Sztuka intuitywna stwarza dzieło. Sztuka intuitywna działa też samym procesem twórczym, w którym artysta ( czy artyści, jeśli kreacja jest zbiorowa) otwiera się na przepływ mocy twórczej, jak mówi P.Dudziński „otwiera się na wolę istot wyższych stając się ich powiernikiem”. Posługuje się intuicją jako narzędziem nawigacji w działaniu, w tworzeniu dzieła na oczach świadków. W taki sposób tworzy Teatr Performer z Polski, Risa Takita z Japonii, Gary Hill, George Quasha z USA, Saluluekip z Polski, Sophie Cournede z Francji, Denmark’s Intuitive Music Conference z Danii. Jest to wybrana część tych artystów i grup, których działań miałem możliwość być świadkiem. I to głównie na ich działaniach i filozofii, a także na bazie wybranych zdarzeń z piętnastu edycji Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Intuitywnych FORTALICJE oraz na bazie własnych doświadczeń na polu sztuki intuitywnej pragnę oprzeć dalsze próby określenia, a przynajmniej zbliżenia się do sedna tej pracy, czyli roli intuicji w procesie twórczym. Powołując się na własne dokonania czynię to przez wzgląd na sposób powstania pracy dyplomowej z zakresu ceramiki unikatowej na temat „Ceramika jako nośnik pamięci-seria obiektów ceramicznych kreowanych w procesie intuitywnym”.
Subskrybuj:
Posty (Atom)